της Νατάσας Κεφαλληνού

Γιατί σε μια πόλη με εγκαταλελειμμένα σπίτια, υπάρχουν άστεγοι; Γιατί ένα σφραγισμένο θέατρο, που ανήκει στο Δημόσιο, παραμένει για χρόνια ανεκμετάλλευτο αντί να αποδοθεί σε νέες «άστεγες» ομάδες καλλιτεχνών; Γιατί ένα δημοτικό αναψυκτήριο βάζει λουκέτο μέχρι την ανεύρεση ιδιώτη, που θα το μετατρέψει σε καφετερία, αντί να δοθεί στους δημότες για να… στεγάσουν τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους; «Λέγεται καπιταλισμός, ηλίθιε» θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, προσπαθώντας να εξηγήσει τον παραλογισμό. Και πιο συγκεκριμένα, λέγεται ελληνικός καπιταλισμός, ο οποίος από το 2004, έτος των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, αποφάσισε να βάλει σε εφαρμογή μια από τις πιο γενικευμένες επιχειρήσεις εμπορευματοποίησης και παράδοσης των ελεύθερων χώρων στα ιδιωτικά συμφέροντα. Πάρκα, πεζόδρομοι, δημόσια κτίρια, παραλίες, πλατείες, αδόμητες περιοχές παραδόθηκαν στα αρπακτικά, υπονομεύοντας την κοινωνική χρήση του χώρου και της πόλης. Όσο για το σήμερα: Στην Ελλάδα της κρίσης, οι δανειστές–δυνάστες μας (τράπεζες, ΔΝΤ, ΕΕ) απαιτούν να βγει ολόκληρη η χώρα στο σφυρί, ενώ είναι έτοιμοι να βάλουν πωλητήριο ακόμη και στην… Ακρόπολη.
Κι όμως η κρίση έχει και τα θετικά της: Ο παράλογος και ανορθολογικός καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης (της παραγωγής και της ζωής συνολικότερα) έγινε πιο εμφανής από ποτέ. Οι αντιθέσεις αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο. Η εικόνα του άστεγου που κοιμάται μέσα στα χαρτόκουτα μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη, στο υπόστεγο μιας πολυώροφης ακατοίκητης (για πάνω από 2 χρόνια) πολυκατοικίας – δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις και αυταπάτες... Λεφτά υπάρχουν, πλούτος παράγεται, αλλά κάποιοι τον κλέβουν, μαζί με τις ζωές μας. Και δεν είναι μόνο η συνειδητοποίηση της κατάστασης από διευρυνόμενα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαιτέρα των εκμεταλλευομένων (ανέργων, εργαζομένων κ.λπ.), το σημαντικότερο είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι μπροστά σε αυτή την κατάσταση αποφασίζουν να αναλάβουν δράση, να πάρουν τη ζωής στα χέρια τους, να προτείνουν και να εφαρμόσουν άλλους τρόπους οργάνωσης της καθημερινότητας τους.