Ποιο είναι το δέντρο και ποιο το δάσος…

του Βασίλη Μηνακάκη

Το τελευταίο διάστημα, η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Ριζοσπάστης –με μεθόδους που έχουν αναγάγει σε επιστήμη τη διαστρέβλωση– έχουν αποδυθεί σε μια πρωτοφανή επίθεση στο ΝΑΡ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Κεντρικός στόχος τους είναι να αποδείξουν ότι είναι οπορτουνιστικές και επικίνδυνες για το κίνημα δυνάμεις, προτείνουν διαχειριστικές λύσεις, είναι υπέρ της δημιουργίας αστικών κυβερνήσεων και βλέπουν το δέντρο (το χρέος) κι όχι το δάσος (τον καπιταλισμό και την κρίση του).

Η μέθοδος που χρησιμοποιούν είναι απλή και δοκιμασμένη: Tσουβαλιάζουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το ΣΥΡΙΖΑ και ασκούν κριτική στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι αυτές είναι θέσεις και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παράλληλα, αναγορεύουν κάθε στόχο πάλης που προβάλλει στη συγκυρία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε διαχειριστικό και «εκσυγχρονιστικό» του συστήματος, καθώς (λένε) δεν απαντιέται ποια εξουσία θα τον υλοποιήσει.

Ας δούμε, λοιπόν, ποια είναι η ουσία επί της πολιτικής γραμμής. Ζούμε στην εποχή μιας ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και μιας κανιβαλικής επίθεσης στον κόσμο της εργασίας. Στην εποχή που αποκτά πιεστική επικαιρότητα το αίτημα της χειραφέτησης από τον σάπιο αστικό κόσμο και το πολιτικό σύστημά του. Το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απαντούν σε αυτή την πραγματικότητα προβάλλοντας την κοινωνική αναγκαιότητα, την υλική δυνατότητα και την πολιτική τάση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, αλλά και την ανάγκη αυτή η προοπτική να αντλεί από το μεγαλείο της Οκτωβριανής Επανάστασης αλλά να οριοθετείται από τον «υπαρκτό». Πώς απαντά το ΚΚΕ; Με τη μετάθεση του κομμουνισμού στο υπερπέραν και την ταύτιση της άλλης κοινωνίας με τον «υπαρκτό».

Με αύρες, σκυλιά και πλεξιγκλάς κατά διαδηλωτών από Σεπτέμβριο

της Αργυρώς Μώρου

Ψέκασαν με χιλιάδες χημικά και δακρυγόνα. Ξυλοκόπησαν άγρια τους διαδηλωτές με τα κλομπ, τις ασπίδες, τα χέρια και τα πόδια τους. Τοποθέτησαν το χαλύβδινο φράχτη και επιστράτευσαν την αύρα που είχαν χρησιμοποιήσει πειραματικά στην Κερατέα... αλλά και πάλι οι διαδηλωτές δεν έφυγαν. Εμειναν στους δρόμους, αρνούμενοι να υποταχθούν στα σχέδια όσων αποφασίζουν για εκείνους χωρίς εκείνους, ακυρώνοντας στην πράξη όλες τις κατασταλτικές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν σε βάρος τους.

Το γεγονός αυτό, που διαφοροποίησε τα δεδομένα, σε συνδυασμό με τη γενική κατακραυγή που ακολούθησε, μετατράπηκαν σε εφιάλτη για τους επιτελείς της ΕΛ.ΑΣ. που φοβούνται πως ο Σεπτέμβριος που θα έρθει θα είναι ακόμη «θερμότερος», αρχής γενόμενης από τις διαδηλώσεις της ΔΕΘ. Στο πλαίσιο αυτό -όπως αναφέρουν πληροφορίες- γίνεται απολογισμός της... χρονιάς που πέρασε· μελετώνται ξανά και ξανά τα αποτελέσματα των δοκιμών που πραγματοποιήθηκαν πειραματικά σε βάρος πολιτών και εξετάζονται λεπτομερώς οι κατασταλτικές μέθοδοι που χρησιμοποιούν αστυνομίες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και το ενδεχόμενο να μην είναι αποτελεσματικές στα ελληνικά δεδομένα.

ANTAΡΣΥΑ: Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής φέρνουν νέα Μνημόνια και νέα Μεσοπρόθεσμα

Παύση πληρωμών – Διαγραφή του χρέους – Εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο - Ρήξη με ευρωζώνη και ΕΕ τώρα!

Οι αποφάσεις της Συνόδου κορυφής της ΕΕ στις 21 Ιούλη σε κανένα βαθμό δεν αποτελούν τη «σωτηρία της Ελλάδας» όπως έσπευσε να ανακοινώσει ο πρωθυπουργός του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου και αναπαράγουν έκτοτε τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ούτε αποτελούν έξοδο από το ενδεχόμενο χρεοκοπίας, πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να δώσουν καμιά ανάσα στον λαό.Αντίθετα, οι αποφάσεις που λήφθηκαν και η επιλογή αναδιάρθρωσης ουσιαστικά του ελληνικού χρέους, αποτελούν έμπρακτη παραδοχή ότι παρά τα κοινωνικά βάρβαρα μέτρα που πήραν με το πρώτο Μνημόνιο, την τρομακτική λιτότητα, την εκτίναξη της ανεργίας, το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα του χρέους, αλλά σήμερα περισσότερο παρά ποτέ είναι ένα χρέος που δεν είναι βιώσιμο, που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί. Τα μέτρα που περιλαμβάνει η απόφαση της Συνόδου απλώς προσπαθούν να κερδίσουν λίγο χρόνο και να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των Τραπεζών και των διεθνών τοκογλύφων.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΤΑΞΙ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καταγγέλλει με τον πιο αποφασιστικό τρόπο το νέο βήμα ολοκληρωτισμού της χούντας κυβέρνησης – Ε.Ε. – ΔΝΤ και του σάπιου αστικού πολιτικού συστήματος, αυτή τη φορά απέναντι στους αυτοαπασχολούμενους ιδιοκτήτες και μισθωτούς οδηγούς ταξί. Παρά τη σφοδρή αντίθεση του μαχόμενου λαού απέναντι στα μνημόνια, τους αντιδραστικούς νόμους και το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα – σφαγείο, η άθλια αυτή κυβέρνηση, πιστή στα συμφέροντα των αγορών, των τραπεζιτών και του κεφαλαίου κλιμακώνει τον κοινωνικό πόλεμο απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους. Έχοντας χάσει σχεδόν κάθε κοινωνική αποδοχή, επιστρατεύει διαρκώς τη βία των ΜΑΤ, την ανοιχτή κοροϊδία, την ιδεολογική «πλύση εγκεφάλου». Βαφτίζει κάθε μαχητική διεκδίκηση, κάθε αγώνα για αύξηση, σταθερή εργασία, προστασία του δημόσιου κοινωνικού αγαθού, κάθε κινητοποίηση των μικροεπαγγελματιών που χάνουν την περιουσία τους, σαν “αντεθνική”, ταυτίζοντας το “έθνος” με τα συμφέροντα των ελλήνων και ξένων δανειστών που με τόσο τυφλό φανατισμό εκπροσωπεί. Λίγο πολύ κατηγορεί τους ταξιτζήδες ότι καταστρέφουν τον τουρισμό, όπως έκανε παλιότερα και με τους ναυτεργάτες.

Δελτίο Τύπου της Πρωτοβουλίας Αγώνα για τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ 

ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, φοιτητών, μαθητών,

εργαζομενων σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Τετάρτη 20-07-11 πραγματοποιήθηκε εκδήλωση της «Πρωτοβουλίας αγώνα για τη δημόσια και δωρεάν παιδεία» με στόχο την απόσυρση του νομοσχεδίου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η εκδήλωση ενώ ήταν προγραμματισμένη για τα Προπύλαια έγινε στο Σύνταγμα, για πρακτικούς λόγους (στον ίδιο χώρο είχε οργανωθεί συναυλία). Οι συγκεντρωμένοι, στην οδό Κοραή αντί των Προπυλαίων, μετακινήθηκαν με πορεία στο Σύνταγμα, όπου η εκδήλωση φιλοξενήθηκε από τη λαϊκή συνέλευση της πλατείας.

Με την εκδήλωση αυτή εκπέμφθηκε το αγωνιστικό παρόν της εκπαιδευτικής κοινότητας ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης να κατεδαφίσει ό,τι έχει απομείνει από τη δημόσια δωρεάν δημοκρατική τριτοβάθμια εκπαίδευση, και διαδηλώθηκε η αγωνιστική ετοιμότητα για το επόμενο διάστημα.

Το παρελθόν φυγείν αδύνατον

του Γιώργου Ρούση

 

Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που πέρασε από την οργανωμένη Αριστερή ζωή και πιο συγκεκριμένα από το ΚΚΕ και τη νεολαία του και για διάφορους λόγους βρέθηκε κάποια στιγμή εκτός.

Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που είτε με δική τους ευθύνη, είτε με ευθύνη του κόμματος, είτε από ένα συνδυασμό των δύο μεταμορφώθηκαν είτε σε απλούς συνοδοιπόρους του, είτε σε απλούς ψηφοφόρους του, είτε παρέμειναν αριστεροί που του ασκούν κριτική, είτε πήγαν σπίτι τους, είτε ακόμη μετατράπηκαν και σε ορκισμένους εχθρούς του.

Οι αιτίες πολλές και διάφορες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ιδιαίτερα για όσους πέρασαν στην αντίπερα όχθη, οι οποίοι και για να δικαιολογήσουν την ανάνηψή τους κατηγορούν το κόμμα επί δικαίω και αδίκω, δεν είναι πάντοτε εκείνο που είχε το φταίξιμο, πόσω μάλλον της όποιας μετέπειτα αντιδραστικής εξέλιξής τους.

Στην κάθε περίπτωση το πέρασμα από την οργανωμένη ζωή, όσο κι αν το ίδιο το κόμμα σε διέγραψε ή εσύ αποφάσισες να το διαγράψεις, δεν είναι δυνατόν να διαγραφεί από τη ζωή εκείνου που τη βίωσε.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας για τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής

απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη στο ΤheΡressΡroject

Η δημοσιονομική ένωση δεν φτιάχνεται από την πίσω πόρτα  

Λίγες ώρες μετά την λήξη της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινής ανακοίνωσης για τον τρόπο αντιμετώπισης του προβλήματος του ελληνικού χρέους ζητήσαμε από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου SOAS του Λονδίνου, Κώστα Λαπαβίτσα, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τις αποφάσεις. Το παρών κείμενο αποτελεί απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στις 22 Ιουλίου στο TPP.

Η κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι πανηγυρίζουν για τις αποφάσεις της συνόδου. Εσείς τι είδατε να συμβαίνει χθες στις Βρυξέλες;

Αυτό που αποφασίστηκε χθες μπορούμε συνοπτικά να το ονομάσουμε αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του δανειστή. Εμείς είχαμε από καιρό πει ότι η Ελλάδα οδεύει αναπόφευκτα προς αθέτηση πληρωμών. Υπάρχουν δύο τρόποι να γίνει: Ο ένας είναι με πρωτοβουλία του δανειστή. Ο Άλλος είναι με πρωτοβουλία του δανειζόμενου. Είχαμε μάλιστα πει -και θα επανέλθω- ότι ουσιαστική λύση μπορεί να βρεθεί μόνο με πρωτοβουλία του δανειζόμενου, αλλά είχαμε επίσης πει  ότι πιθανώς να δούμε αθέτηση πληρωμών με πρωτοβουλία του δανειστή. Αυτό λοιπόν το είδαμε χθες. Αυτό που συνέβη είναι εν συνόψη αυτό, το οποίο είχε δύο κύρια χαρακτηριστικά: 1ον παροχή νέων δανείων από τον επίσημο δανειστή, δηλαδή από την Ε.Ε. πιθανώς με συμμετοχή του ΔΝΤ, αν και δεν ξέρουμε ακριβώς το μέγεθος αυτή τη στιγμή, ο οποίος νέος δανεισμός δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος, ο καθαρός νέος δανεισμός είναι πιθανώς γύρω στα 60 δισ. ευρώ. Αυτό που τον κάνει διαφορετικό είναι ότι θα έχει μεγάλη διάρκεια, δηλαδή επιμηκύνεται, και θα έχει αρκετά μικρότερο επιτόκιο, ο τόκος δηλαδή θα είναι στα 3.5%. Το πρώτο λοιπόν στοιχείο είναι αυτό, το οποίο είναι στο ίδιο μήκος κύματος με αυτά που έχουμε δει ως τώρα, δηλαδή να αναλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο ελληνικού χρέους ο επίσημος δανειστής της Ευρώπης και με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Συνεχίστηκε αυτό και χθες αποφασίστηκαν αυτά τα νέα μέτρα.

Για τις αποφάσεις της Ευρω-συνόδου

Ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΝΑΡ

Οι αποφάσεις της συνόδου κορυφής της ΕΕ, πείθουν και τους πιο δύσπιστους ότι η πολυδιαφημισμένη ‘’ευρωπαϊκή λύση’’ στοχεύει στην ‘’προστασία του ευρώ’’ και τη βίαιη οικονομική και πολιτική ενοποίηση της και, όρος γι αυτό, είναι το γονάτισμα του ελληνικού λαού,  η καταστροφή των κοινωνικών δικαιωμάτων, η εκποίηση και αρπαγή του δημόσιου κοινωνικού πλούτου.

Το πρόσθετο πακέτο ‘’βοήθειας’’ των 109 δις δεν είναι τίποτα περισσότερο από  ένα νέο τοκογλυφικό δάνειο, που θα φορτωθεί στις πλάτες του λαού. Παράλληλα, διοχετεύεται νέος πακτωλός χρημάτων στις ελληνικές τράπεζες.

Η «συμφωνία» στην οποία κατέληξαν ΕΈ, ΔΝΤ, ΕΚΤ και ευρωπαϊκές Τράπεζες για παράταση –επιμήκυνση του χρέους σημαίνει ελεγχόμενη χρεοκοπία, συνεχή δανεισμό και υποταγή του λαού στα δεσμά τους για πάνω από 30 χρόνια. Κι αυτή, ωστόσο, η συμφωνία, στο βαθμό που επεκτείνεται η κρίση στην Ισπανία και την Ιταλία, δεν πρόκειται να μακροημερεύσει.

Κινδυνεύει το Πριν

Σε δεινή οικονομική θέση έχει περιέλθει το Πριν. Τα διαφημιστικά έσοδα έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί και οι διαφημιστικές εταιρείες έχουν ετεροχρονίσει πολλούς μήνες τις πληρωμές, καθώς η κυβέρνηση έχει κηρύξει ανομολόγητη στάση πληρωμών στο εσωτερικό και δεν πληρώνει κανέναν που συναλλάσσεται μαζί της. Σε αυτό ήρθε να προστεθεί ένα ακόμη καταστροφικό γεγονός. Μεγάλη διαφημιστική εταιρεία «βάρεσε κανόνι», στερώντας και από το Πριν έσοδα από διαφημίσεις που έχουν δημοσιευθεί, αλλά δεν έχουν πληρωθεί και βεβαίως τώρα δεν πρόκειται να πληρωθούν ποτέ.

Η κατάσταση της εφημερίδας είναι πιο δύσκολη παρά ποτέ. Αδυνατεί πλέον να ανταποκριθεί στις θεμελιώδεις οικονομικές υποχρεώσεις της. Είναι αδύνατον να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση για περισσότερο από μερικές εβδομάδες. Αν δεν βελτιωθεί η οικονομική κατάσταση της εφημερίδας μέσω του μοναδικού τρόπου που μας απομένει σε τέτοιες περιστάσεις –μέσω δηλαδή της οικονομικής ενίσχυσης των φίλων του– θα καταστεί όντως αναπότρεπτη η λήψη δραματικής απόφασης ως προς το μέλλον της.

Χωρίς την οικονομική βοήθεια των συντρόφων, των φίλων και των αναγνωστών, η συνέχιση της έκδοσης του Πριν είναι τρομερά δύσκολη. Γνωρίζουμε φυσικά ότι οι συνθήκες της κρίσης περιορίζουν τις δυνατότητες ενίσχυσης της εφημερίδας εκ μέρους των φίλων μας, αλλά αυτό δεν αλλάζει την οδυνηρή πραγματικότητα που αντιμετπίζει στον οικονομικό τομέα το Πριν.

Απευθύνουμε θερμή έκκληση προς όλους όσοι θέλουν να στηρίξουν το Πριν να στείλουν την ενίσχυσή τους όσο μπορούν πιο σύντομα. Το πρόβλημα έχει κατεπείγοντα χαρακτήρα. Χρειαζόμαστε βοήθεια πριν από τις διακοπές!

Η ‘’ευρωπαϊκή λύση’’ φωτιά και δηλητήριο. Ή μήπως και αφετηρία αντι-ΕΕ αφύπνισης της αριστεράς και του λαού;

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Το πιο πετυχημένο και σωστό που γράφηκε για τις  χθεσινές αποφάσεις της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι πως αυτές ‘’είναι τόσο θετικές όσο μια επιτυχημένη χημειοθεραπεία σε ένα ετοιμοθάνατο καρκινοπαθή’’!

Δυστυχώς, είναι ακριβώς έτσι… Μόνο που πρέπει να δούμε, ποια ακριβώς θα είναι η θεραπεία, ποιος είναι ο ασθενής και ποιος είναι ο εκτελεστής του.

Όπως πάντα, υπάρχει η ανάγκη της  …μετάφρασης σε όσα λέγονται από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης και τα παπαγαλάκια της στα ΜΜΕ. Διότι, φυσικά και δεν λέγονται όλα και κυρίως δεν αναδεικνύονται τα σπουδαιότερα.

Έχουμε και λέμε λοιπόν.

Είδηση πρώτη:  Η  ‘’ευρωπαϊκή λύση’’ είναι φωτιά και δηλητήριο για τα λαϊκά συμφέροντα.

Η πολυαγαπημένη μας  Ευρωπαϊκή Ένωση, διαψεύδει όλους τους αφελείς ή πονηρούς που θέλουν να αποκοιμίζουν τον λαό, για την δήθεν ‘’ευρωπαϊκή λύση’’ που θα μπορούσε δήθεν να δοθεί, ως εναλλακτική λύση έναντι του  αιμοβόρου ΔΝΤ και των δήθεν ανωνύμων  μακιαβελικών ‘’αγορών’’.  Χρειάζεται ένα σχόλιο από τον κ. Τσίπρα (και όχι μόνο)  επί αυτού. Ελπίζουμε η απάντηση να μην είναι σε ένα νέο περισπούδαστο κάλεσμα για ‘’έκδοση ευρωομόλογου’’, στο οποίο ‘’είμαστε ακόμη πιο κοντά’’, όπως είπε ο πρωθυπουργός.

Camping ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2011- Kάλεσμα

Στα ερείπια του κόσμου που γκρεμίζεται…

Η γενιά μας μεγάλωσε περιστοιχισμένη από τους ύμνους για την Ισχυρή Ελλάδα της ΟΝΕ, του χρηματιστηρίου, της Ολυμπιάδας. Με τον μύθο της Θεάς Αγοράς, που τάχα είχε περιορίσει την πολιτική, τις ιδεολογίες, την συλλογική πάλη και τα συλλογικά οράματα στον αιώνα που έφευγε και κρατούσε για τον αιώνα που ξεκινούσε, όλους τους πρωταγωνιστικούς ρόλους για πάρτη της.

Ποιά ήταν η υπόσχεση και το όραμα που μας έδιναν; Μια ζωή ρυθμισμένη από την καταναλωτική ευδαιμονία. Όσο πιο πολύ θα καταναλώναμε, τόσο πιο ευτυχισμένοι θα είμασταν. Για αυτό έπρεπε να τελειώσουμε ή να παρατήσουμε το σχολείο, να σπουδάσουμε ή να μη σπουδάσουμε, να μάθουμε μια τέχνη ή μια επιστήμη: Για να βγούμε μπροστά από τον διπλανό μας στην κούρσα του ανταγωνισμού της αγοράς εργασίας, να είμαστε πιο έτοιμοι, για να πιάσουμε την καλή.

Σήμερα, η καπιταλιστική κρίση, που δεν είναι αποτέλεσμα λαθών, όπως τα παπαγαλάκια του συστήματος προσπαθούν να μας πείσουν, αλλά βασική πλευρά του καπιταλιστικού συστήματος, κάνει τους πάλαι ποτέ λαλίστατους να σιωπούν. Αυτοί που χαρακτήριζαν αναχρονιστή όποιον έλεγε οτι η κρίση είναι σύμφυτη ένοια με τον καπιταλισμό και φτιάχναν μια ιδεολογική καραντίνα για κάθε συλλογικότητα που τον αμφισβητούσε και μίλαγε για την ανάγκη υπέρβασης του.