Η ολομέτωπη επίθεση που διεξάγεται από το κεφάλαιο ενάντια στον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία τα τελευταία 3 χρόνια εφαρμογής της πολιτικής των μνημονίων οδηγεί σε κοινωνική εξαθλίωση και υποθηκεύει το μέλλον τους. Η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ πιστή στις επιταγές ΕΕ – ΔΝΤ και του διεθνούς κεφαλαίου ψήφισε την Τετάρτη 7/11 το νέο πακέτο μέτρων οδηγώντας σε διαρκώς αυξανόμενη οικονομική αφαίμαξη όλο και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας. Βέβαια, οι μεγάλες απεργίες του Μάη – Ιούνη 2011, τα κινήματα των πλατειών, οι καταλήψεις υπουργείων και δημαρχείων, οι κλαδικές πολυήμερες απεργίες, τα κινήματα κοινωνικής ανυπακοής (πρωτοβουλίες κατοίκων, συνελεύσεις γειτονιών) και μια σειρά εμφανών και αφανών αγώνων στους επιμέρους εργασιακούς χώρους δείχνουν ότι λαός και νεολαία δε σκύβουν το κεφάλι στην πολιτική που τους επιβάλλεται.
Το νέο πακέτο μέτρων επιβάλλει μια σειρά ιδιωτικοποιήσεων δημόσιων επιχειρήσεων, την περικοπή μισθών και συντάξεων, τη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης και υγείας και δρομολογεί μια σειρά αντεργατικών μεταρρυθμίσεων με απολύσεις στο Δημόσιο και εισαγωγή καθεστώτος εργασιακής εφεδρείας. Ενάντια σ’αυτά έχουν ξεσπασει αντιδράσεις με χαρακτηριστική αυτή των εργαζομένων των ΠΟΕ – ΟΤΑ και πρωτοβαθμιων σωματειων της πολης που αντιτάχθηκαν με αποφασιστικό και δυναμικό τρόπο στην επίσκεψη του γερμανου τοποτηρητή της ΕΕ Φουχτελ απονομιμοποιώντας τη διαδικασία που πραγματοποιούνταν στη ΔΕΘ στις 15/11 με την μαζική εισβολή των εργαζομένων στο χώρο της συνεδρίασης, αψηφώντας την αστυνομοκρατία και προβαίνοντας σε μαζικη αποδοκιμασία του Γερμανού Πρόξενου. Το τελευταίο αποτέλεσε την αφορμή για την αυθαίρετη στοχοποίηση και δίωξη αγωνιστών συνδικαλιστών εργαζομένων. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν οι διώξεις με συλλήψεις στους χώρους εργασίας (ακόμη και στην αυλή του σχολείου σε ό,τι αφορά την περίπτωση του συναγωνιστή συνδικαλιστή δασκάλου Θανάση Αγαπητού) καταδεικνύει τη κατάργηση επί της ουσίας κάθε δημοκρατικού προσχήματος που περιέβαλλε το κράτος ένα προηγούμενο χρονικό διάστημα με τη θεσμική σκλήρυνση τόσο νομικών και δικαστικών μηχανισμών όσο και με την όξυνση της βίαιης φυσικής καταστολής.





