ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΕΞΤΡΕΜ

Κανείς δεν ζει με 500 ευρώ! Νέο εργατικό κίνημα ανατροπής και νίκης.

2012-03-13T22:28:00.000+02:00

Ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΝΑΡ

Τα μέτρα που απορρέουν από τη νέα δανειακή σύμβαση, το μνημόνιο 2 και τους εφαρμοστικούς νόμους που τα συνόδευσαν, σχετικά με την μείωση των μισθών των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, δημιουργούν μια ακραίακοινωνική και εισοδηματική πόλωση και όξυνση τηςεκμετάλλευσης που παίρνει παροξυσμικά χαρακτηριστικά. Οι μισθοί εκατομμυρίων εργαζόμενων κάτω από τα όρια επιβίωσης, με αποδοχές 590 και 510 ευρώ (για τους νέους) μεικτά το μήνα (!) οδηγούν στην εξαθλίωση και απαξίωση της εργατικής τάξης. Η πολιτική της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ είναι καλά σχεδιασμένη. Πέρα από τις νομοθετικές μειώσεις των μισθών, καταργεί και αυτό το δικαίωμα της συλλογικής διαπραγμάτευσης, τις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις, επιβάλλοντας παντού την βαριά μπότα της αντεργατικής πολιτικής του κεφαλαίου, της ΕΕ και των πολιτικών τους εκπροσώπων. Με βίαιο τρόπο προωθείται ο κατακερματισμός της αγοράς εργασίας σε επίπεδο μονάδας και ατόμου, καθώς ήδη η πρακτική της εργοδοσίας -που θα ενταθεί-, είναι ο εκβιασμός της υπογραφής ατομικών συμβάσεων εργασίας, με την τρομοκρατία της ανεργίας ή της μονομερούς εφαρμογής εργασίας με 2 και 3 μέρες δουλειά την εβδομάδα και αντίστοιχες αποδοχές να κρέμεται πάνω από κάθε εργαζόμενο. Αυτός ο κατακερματισμός, η εξατομίκευση, η διάλυση κάθε συλλογικής στάσης και διαπραγμάτευσης, είναι μια βασική πλευρά που επιδιώκει το κεφάλαιο για να εξασφαλίσει το μέλλον της κερδοφορίας του.

Τα μέτρα, όπως δείχνει και η σημερινή «ερμηνευτική εγκύκλιος» του υπουργείου εργασίας,προωθούνται άμεσα και γενικευμένα, με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται παραπέρα η αλλαγή του εργασιακού μοντέλου που ξεκίνησε με το Μνημόνιο 1, το Μεσοπρόθεσμο και όλα τα αντεργατικά μέτρα των τελευταίων χρόνων. Αποτελούν την συνέχεια μιας στρατηγικής επίθεσης του κεφαλαίου με στόχους και σταθμούς που τελικά στοχεύουν στην επιβολή νέων συσχετισμών (ταξικών-οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών) σε βάρος συνολικά της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευόμενων και φτωχών λαϊκών στρωμάτων, μια πλήρη αναδιάρθρωση του ελληνικού (και όχι μόνο) καπιταλισμού, στην προσπάθεια να ξεπεράσει την ιστορικών διαστάσεων βαθιά κρίση του.

Απέναντι σε αυτά τα μέτρα, που ακουμπάνε την καρδιά και την ουσία του προβλήματος της ζωής και του μέλλοντος εκατομμυρίων εργαζομένων, η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανατροπή τους. Άμεση ανατροπή όλων των νόμων και μέτρων που επιβάλλουν την εξαθλίωση. Ανατροπή της συγκυβέρνησης που ψήφισε και εφαρμόζει τα μέτρα. Ανατροπή και συνολικά της επίθεσης που από κοινού εξαπολύουν εργοδότες-ΣΕΒ-κεφάλαιο-τράπεζες, με τους οργανισμούς τους ΕΕ και ΔΝΤ και το πολιτικό τους προσωπικό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας.

Η ανατροπή των μέτρων και συνολικά της επίθεσης είναι σήμερα όρος επιβίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας, και γι΄ αυτό απαιτείται άμεσα ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής που συντονισμένα και αποφασιστικά θα δώσει τη μάχη.

Να δυναμώσουμε τώρα την συλλογική στάση και απάντηση, σε κάθε χώρο δουλειάς, ώστε να μην περάσει καμία μείωση μισθού. Κάθε επιχείρηση, γραφείο, εργοστάσιο και κατάστημα να γίνει χώρος μάχης των συλλογικών εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων. Με γενικές συνελεύσεις παντού, με επιτροπές αγώνα, με σωματειακές επιτροπές και ταξικά σωματεία, με ίδρυση νέων συνδικάτων, να δώσουμε αποφασιστικά τη μάχη για να μην περάσει η βαρβαρότητα και ο κανιβαλισμός του κεφαλαίου. Να επιβάλλουμε αξιοπρεπείς μισθούς, εργασιακές σχέσεις και συλλογικές συμβάσεις, με κριτήριο τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας.

Τη μάχη αυτή μπορεί να τη δώσει μόνο ένα ανασυγκροτημένο, ριζικά διαφορετικό, ταξικό και αποφασιστικό εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, που θα ξεπεράσει την υποταγή, την γραφειοκρατία, τον κατακερματισμό, τον στενό οικονομισμό και τον κυβερνητισμό κάθε είδους. Που θα ξεπεράσει την ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και τις ηγεσίες των ομοσπονδιών, που έπαιξαν και παίζουν το ρόλο του συνομιλητή και «κοινωνικού εταίρου», όταν ο αντίπαλος μας τα παίρνει όλα.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που θα παλέψει με τα δικά του όργανα, στα χέρια των αγωνιζόμενων εργαζομένων, με αιτήματα και λογική ρήξης με την κυβερνητική πολιτική, ρήξης συνολικά με την επίθεση του κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ, με στόχους ανατροπής των συσχετισμών προς όφελος της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Για να πάρουν οι εργαζόμενοι τον πλούτο που παράγουν και το τιμόνι της κοινωνίας στα χέρια τους.

Τώρα είναι η ώρα για ένα τέτοιο νέο εργατικό κίνημα.

Δεν υπογράφουμε την καταδίκη μας μέσω ατομικών συμβάσεων.

Καμία μείωση μισθού! Καμία απόλυση!

Συνελεύσεις παντού, συσπείρωση και πάλη σε κάθε τόπο δουλειάς για συμβάσεις, αξιοπρεπείς μισθούς και εργατικά δικαιώματα. Πανεργατική αγωνιστική και πολιτική απάντηση στην εξαθλίωση!

Δουλειά-παιδεία-υγεία-δημοκρατία! Κάτω του κεφαλαίου η δικτατορία!

Το μέλλον ανήκει στον κόσμο της δουλειάς.

Αντικαπιταλιστική ανατροπή και σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική, για τη ζωή και το μέλλον μας!

Γραφείο τύπου ΝΑΡ

Αθήνα, 13/3/2012

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το καταστροφικό PSI

2012-03-13T20:47:00.001+02:00

Καθώς το λεγόμενο κούρεμα και το PSI ολοκληρώνονται είναι φανερό πως η κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου ΠΑΣΟΚ - ΝΔ υπό τον τραπεζίτη Παπαδήμου κλείνει τον κύκλο της με μια ολέθρια συμφωνία που καταδικάζει για γενιές την κοινωνική πλειοψηφία να ζει σε άθλιες συνθήκες, αναντίστοιχες με τον πλούτο που παράγει και τις δυνατότητες που έχει η ... εποχή μας.

Πρώτα από όλα το χρέος δε μειώνεται, αλλά αυξάνεται, καθώς κουρεύονται 105 δισ. και φορτώνονται άλλα 130 δισ. Δεύτερο οι όροι είναι σαφώς δυσμενέστεροι καθώς το αγγλικό δίκαιο διασφαλίζει ολοκληρωτικά τα συμφέροντα των κρατών στα οποία περνάνε τα ομόλογα που κατείχαν οι ιδιώτες. Οι ιδιώτες αυτοί δεν είναι φυσικά δανειστές της χώρες, αλλά τοκογλύφοι από το διεθνή χώρο των τραπεζών που αγόρασαν ομόλογα σε τιμές πολύ χαμηλότερες αυτές που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα, βγαίνοντας έτσι κερδισμένοι.

Τρίτο μεγάλος χαμένος, όχι γιατί έτυχε, αλλά επειδή πέτυχε το σχέδιο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ είναι τα ασφαλιστικά ταμεία. Μεθοδεύεται η χρεοκοπία τους και η παραπέρα λεηλασία των συντάξεων για να ενισχυθούν οικονομικά τράπεζες και εργοδότες. Τέταρτο και σημαντικότερο είναι ότι ο λαός οδηγείται σε μια εξοντωτική λιτότητα με τις μειώσεις μισθών που δρομολογούνται με βάση το Μνημόνιο 2, την αύξηση της φορολογίας, τα χαράτσια που επεκτείνονται και στα χωράφια. Ξεκινά επίσης το πλήρες ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, των υποδομών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Αυτή η κοινωνική καταστροφή ήταν υποτίθεται το τίμημα για να μη χρεοκοπήσει η χώρα, όμως η ενεργοποίηση των CDS φανερώνει αυτό έχει γίνει βούκινο στα διεθνή μέσα ενημέρωσης: η Ελλάδα είναι σε διαδικασία χρεοκοπίας.

Πέρα από όλα αυτά κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ απειλούν με νέα μέτρα, αν δεν μειωθεί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ κλπ. Όμως είναι κοινό μυστικό ότι οι στόχοι της νέας δανειακής σύμβασης είναι ανέφικτοι, όπως η ίδια η τρόικα έχει ομολογήσει με έγγραφό της. Το βαρέλι δεν έχει πάτο και οι κερδισμένοι της ιστορίας, δηλαδή το ελληνικό και ξένο τραπεζικό και βιομηχανικό κεφάλαιο, απαιτούν κατάργηση του δικαιώματος του λαού να αντιδρά σε αυτή την εξαθλίωση. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, Βενιζέλος και Σαμαρά συκοφαντούν τους αγώνες των εργαζομένων και την Αριστερά γιατί νοσταλγούν την ασυδοσία που είχαν τα συμφέροντα που υπηρετούν στην εποχή πριν τη Μεταπολίτευση, στη Χούντα και το μετεμφυλιακό κράτος. Φοβάται ο Σαμαράς και η ΝΔ ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη δέσμευσή τους προς την Τρόικα των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, ότι δε θα ζητήσουν καμιά επαναδιαπραγμάτευση για την πολιτική των Μνημονίων, όπως αποκάλυψε χτες η εφημερίδα «Τύπος της Κυριακής».

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία, την κοινωνική πλειοψηφία σε ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής, απελευθέρωσης της κοινωνίας από την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ με άμεσες πρωτοβουλίες για ανατροπή της κυβέρνησης και διαγραφή του χρέους -παύση πληρωμών, έξοδο από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, αναδιανομή του πλούτου, λιγότερη δουλειά-δουλειά για όλους.

Το γραφείο τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το PSI είναι καταστροφικό για τους εργαζόμενους!

2012-03-13T16:32:00.001+02:00

Καταστροφικό για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα είναι το λεγόμενοPSI, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όπως εκτιμά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: «Καθώς το λεγόμενο «κούρεμα» και το PSI ολοκληρώνονται, είναι φανερό πως η κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ υπό τον τραπεζίτη Παπαδήμο κλείνει τον κύκλο της με μια ολέθρια συμφωνία, που καταδικάζει για γενιές την κοινωνική πλειοψηφία να ζει σε άθλιες συνθήκες, αναντίστοιχες με τον πλούτο που παράγει και τις δυνατότητες που έχει η... εποχή μας.» Ταυτόχρονα, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, Βενιζέλος και Σαμαράς, συκοφαντούν τους αγώνες των εργαζομένων και την Αριστερά γιατί νοσταλγούν την ασυδοσία που είχαν τα συμφέροντα που υπηρετούν στην εποχή πριν τη Μεταπολίτευση, στη Χούντα και το μετεμφυλιακό κράτος.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί τους εργαζόμενους, τη νεολαία, την κοινωνική πλειοψηφία, σε ένα Αγωνιστικό Μέτωπο Ρήξης και Ανατροπής, απελευθέρωσης της κοινωνίας από την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, με άμεσες πρωτοβουλίες για ανατροπή της συγκυβέρνησης και διαγραφή του χρέους -παύση πληρωμών,έξοδο από ΕΕ και ευρώ, εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, αναδιανομή του πλούτου, λιγότερη δουλειά-δουλειά για όλους.

Όπως τονίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με το PSI “το χρέος δεν μειώνεται, αλλά αυξάνεται, καθώς "κουρεύονται" 105 δισ. και φορτώνονται ταυτόχρονα άλλα 130 δισ. Οι όροι είναι σαφώς δυσμενέστεροι, καθώς το αγγλικό δίκαιο διασφαλίζει ολοκληρωτικά τα συμφέροντα των κρατών στα οποία περνάνε τα ομόλογα που κατείχαν οι ιδιώτες. Οι ιδιώτες αυτοί δεν είναι φυσικά δανειστές της χώρες, αλλά τοκογλύφοι από το διεθνή χώρο των τραπεζών που αγόρασαν ομόλογα σε τιμές πολύ χαμηλότερες αυτές που πληρώνει σήμερα η Ελλάδα, βγαίνοντας έτσι κερδισμένοι.

Μεγάλος χαμένος, όχι γιατί έτυχε, αλλά επειδή πέτυχε το σχέδιο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ είναι τα ασφαλιστικά ταμεία. Μεθοδεύεται η χρεοκοπία τους και η παραπέρα λεηλασία των συντάξεων για να ενισχυθούν οικονομικά οι τράπεζες και οι εργοδότες. Τέταρτο και σημαντικότερο είναι, ότι, ο λαός οδηγείται σε μια εξοντωτική λιτότητα με τις μειώσεις μισθών που δρομολογούνται με βάση το Μνημόνιο 2, την αύξηση της φορολογίας, τα χαράτσια που επεκτείνονται ακόμα και στα χωράφια. Ξεκινά επίσης το πλήρες ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, των υποδομών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών.

Αυτή η κοινωνική καταστροφή ήταν υποτίθεται το τίμημα για να μη χρεοκοπήσει η χώρα, όμως η ενεργοποίηση των CDS φανερώνει ήδη αυτό που έχει γίνει βούκινο στα διεθνή μέσα ενημέρωσης: η Ελλάδα είναι σε διαδικασία χρεοκοπίας.

Πέρα από όλα αυτά, κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ απειλούν με νέα μέτρα, αν δεν μειωθεί το χρέος στο 120% του ΑΕΠ κλπ. Όμως είναι κοινό μυστικό ότι οι στόχοι της νέας δανειακής σύμβασης είναι ανέφικτοι, όπως η ίδια η τρόικα έχει ομολογήσει με έγγραφό της. Το βαρέλι δεν έχει πάτο και οι κερδισμένοι της ιστορίας, δηλαδή το ελληνικό και ξένο τραπεζικό και βιομηχανικό κεφάλαιο, απαιτούν κατάργηση του δικαιώματος του λαού να αντιδρά σε αυτή την εξαθλίωση. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, Βενιζέλος και Σαμαράς συκοφαντούν τους αγώνες των εργαζομένων και την Αριστερά γιατί νοσταλγούν την ασυδοσία που είχαν τα συμφέροντα που υπηρετούν στην εποχή πριν τη Μεταπολίτευση, στη Χούντα και το μετεμφυλιακό κράτος. Φοβάται ο Σαμαράς και η ΝΔ ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη δέσμευσή τους προς την Τρόικα των ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, ότι δε θα ζητήσουν καμιά επαναδιαπραγμάτευση για την πολιτική των Μνημονίων, όπως αποκάλυψε χτες η εφημερίδα «Τύπος της Κυριακής».

"Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821"

2012-03-13T15:32:00.000+02:00

Η Ομάδα Ιστορικού Προβληματισμού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σας προσκαλεί την Τρίτη 20/3 στην εκδήλωση:

"Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 1821"

Εισηγητές:

ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ, συγγραφέας, ιστορικός

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΛΟΥΚΗΣ, ιστορικός

Κτίριο ΝΟΜΙΚΗΣ Σχολής, ώρα: 18:00

Catastroika: Συναυλία στο Gagarin

2012-03-13T12:10:00.000+02:00

Τρίτη 13 Μαρτίου

Στην τελική ευθεία έχουν εισέλθει οι προετοιμασίες τουντοκιμαντέρ Catastroika, που αναφέρεται στη λαίλαπα των ιδιωτικοποιήσεων. Οι δημιουργοί του, Άρης Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη, μετά και το τελευταίο τους ταξίδι στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, όπου μίλησαν με τον Σλαβόι Ζίζεκ, δηλώνουν ότι η κυκλοφορία του φιλμ είναι πια θέμα λίγων εβδομάδων.

Με στόχο να διευκολυνθεί η επαφή του κοινού με τους δημιουργούς της ταινίας αλλά και να ενισχυθεί οικονομικά η παραγωγή, αύριο Τρίτη διοργανώνεται συναυλία στο μουσικό χώρο Gagarin 205. Το Gagarin προσέφερε ευγενικά το χώρο του και ορισμένα γνωστά και αγαπημένα συγκροτήματα δέχτηκαν να πάρουν μέρος στη συναυλία. Συγκεκριμένα συμμετέχουν: B.D Foxmoor (Active Member) και guests οι: Σπύρος Γραμμένος, Illegal Operation, Dagobah System και DJ Set ο Γιώργος Καμπούρης (παραγωγός Best 92,6).

Η διεύθυνση του Gagarin 205 είναι Λιοσίων 205, Αθήνα. Η είσοδος στοιχίζει 5 ευρώ. Τα χρήματα θα διατεθούν για την ολοκλήρωση του ντοκιμαντέρ και για τα τεχνικά έξοδα της συναυλίας.

Το ενεργειακό ζήτημα σήμερα

2012-03-12T20:40:00.000+02:00

Η Ενέργεια στην υπηρεσία της κοινωνίας ή για την πλήρη εκμετάλλευση ανθρώπου - φύσης από το Κεφάλαιο;

ομιλητές:

Φλώρα Παπαδέδε, Πολιτικός Επιστήμονας, Αν. Γραμματέας Συλλόγου Επιστημονικού Προσωπικού ΔΕΗ

Σπύρος Κοντομάρης, αντιπρόεδρος της Ένωσης Εργαζομένων Φυσικού Αερίου Αττικής

Παρασκευή 16/03

στις 19:00

στο χώρο της Λέσχης Θεωρίας και Πολιτισμού “ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ” (Εγνατίας 98, Θεσσαλονίκη)

Κεντρική πολιτική εκδήλωση ΑΝΤΑΡΣΥΑ Μαγνησίας: "Για μία αντικαπιταλιστική απάντηση στα σχέδια τους"

2012-03-12T18:06:00.002+02:00

Ομιλητές:

Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής, μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σακελλαρόπουλος Σπύρος, πανεπιστημιακός στο Πάντειο, μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Το μαύρο κυβερνητικό μέτωπο, με ρυθμούς πολυβόλου και εντός ενός διαρκούς κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, προωθεί μια νέα εποχή βαρβαρότητας με θύμα την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία. Προσπαθούν στα γρήγορα και παρά την λαϊκή αντίθεση να περάσουν μέτρα διάλυσης του λαού, καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου, των μισθών και των συντάξεων, τεράστιων περικοπών στις κοινωνικές παροχές και ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Αυτοί είναι οι εφαρμοστικοί νόμοι που ψηφίζονται αυτό το διάστημα στη Βουλή. Τρέμουν την οργή και την αγωνιστική ανάταση των εργαζομένων και της νεολαίας αλλά ξεχνούν ότι όσους νόμους και αν περάσουν, θα ανατραπούν στους δρόμους του αγώνα.

Σε ένα φαιδρό θεατρικό σκηνικό, με ένα θίασο εκπροσώπων των ΜΜΕ και του μεγάλου κεφαλαίου, υποκρίνονται ότι σώζουν τη χώρα από την καταστροφή, εξασφαλίζοντας τη δανειακή σύμβαση. Όμως όλο και περισσότερος κόσμος καταλαβαίνει πια ότι η καταστροφή είναι η ίδια η σύμβαση, τα ίδια τα μέτρα, τα δάνεια και τα χρέη, το μόνιμο τοπίο κοινωνικού πολέμου που φτιάχνουν κυβέρνηση- Ε.Ε.- ΔΝΤ. Ότι η παύση πληρωμών, η έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε., όχι μόνο δεν είναι η συντέλεια του κόσμου αλλά βήματα που πρέπει να διεκδικήσει για να μπορεί να οραματίζεται ένα διαφορετικό μέλλον.

Για άλλη μια φορά λένε ότι μας σώνουν. Ή και ότι πέτυχαν μια «ιστορική νίκη» στη συμφωνία του Γιουρογκρουπ. Ποιόν κοροϊδεύουν; Κανείς δεν τους πιστεύει. Λένε ότι δίνουν λύση στο πρόβλημα του χρέους. Μα ακόμα και αυτοί παραδέχονται ότι μετά από 20 χρόνια κοινωνικού αφανισμού το χρέος θα βρίσκεται στα ίδια υψηλά επίπεδα με πριν λίγα χρόνια. Το δάνειο που θα δίνεται στην Ελλάδα με εξωφρενικούς όρους θα επιστραφεί σχεδόν αμέσως για τόκους και χρηματοδότηση των τραπεζών. Η νέα ΕΕ που αρχίζει να διαμορφώνεται μεταφέρει ουσιαστικά όλη την πολιτική εξουσία στις ευρωπαϊκές τράπεζες και το κεφάλαιο. Επίσημα πλέον ο σκοπός ύπαρξης της ΕΕ δεν είναι παρά η σταθερότητα του ευρώ και η αντοχή του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στην κρίση. Τα μέτρα δεν είναι για τη σωτηρία του λαού ή για τη μείωση του χρέους, είναι για τη σωτηρία των τραπεζών, είναι για τους «επενδυτές» και το ντόπιο κεφάλαιο που θα μπορούν να αλωνίζουν σε μια χώρα με πάμφθηνο εργατικό δυναμικό, σε μια χώρα που όλη της η έκταση θα είναι ΕΟΖ.

Το εργατικό και λαϊκό κίνημα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις και η εργατική απάντηση για την διέξοδο από την κρίση απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι πιο ανακγαία από ποτέ. Πάνω σε αυτή τη βάση προσκαλούμε όλο το λαό του Βόλου στο Μεταξουργείο, την Κυριακή 18/3 στις 18:00 στην εκδήλωση για την συγκρότηση μιας πανίσχυρης κοινωνικής συμμαχίας μέ όπλο ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, στην βάση ενός προγράμματος με πυρήνα τα εργατικά συμφέροντα για την απελευθέρωση των εργαζομένων, της νεολαίας και του λαού από τα δεσμά του κεφαλαίου του ευρώ και της ΕΕ με ομιλητές τον Άγγελο Χάγιο και τον Σπύρο Σακελλαρόπουλο.

Ανακοίνωση Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων

2012-03-12T16:42:00.000+02:00

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΥ & ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Η νέα «δανειακή σύμβαση» – σε απόλυτη συνάφεια με τιςοδηγίες της ΕΕ – είναι το μανιφέστοτου κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και τον λαό που ολοκληρώνει την πλήρηαλλαγή του εργασιακού μοντέλου πουξεκίνησε με το Μνημόνιο και το Μεσοπρόθεσμο στην κατεύθυνση της πλήρουςδιάλυσης κάθε δικαιώματος, ρυθμιστικού πλαισίου και εργατικής συλλογικότητας,ώστε να κυριαρχήσει στην αγορά εργασίας η απόλυτη εκμετάλλευση, η εξατομίκευση και η υποταγή στην εργοδοτικήεξουσία.

Τα βασικάστοιχεία της δανειακής σύμβασης περιλαμβάνουν:

1. Μείωσητων ελάχιστων μισθών της ΕΓΣΣΕ κατά 22% και 32% για τους νέους εργαζόμενουςκάτω των 25. Αναστολή των ωριμάνσεωνμέχρι η ανεργία να πέσει κάτω του 10%. Την ουσιαστική κατάργηση του ΟΜΕΔ αφού ηπροσφυγή στην διαιτησία μπορεί πλέον να γίνει μόνο κοινά με την εργοδοσία. Καταργούνται οι ΣΣΕ αορίστου χρόνου.Σε περίπτωση που δεν υπογραφεί νέα Σύμβαση, τότε η αμοιβή επανέρχεται αυτόματαστον βασικό μισθό της κλαδικής Σύμβασης συν τα 4 επιδόματα (ωρίμανσης, τέκνων,εκπαίδευσης, βαρέα και ανθυγιεινά) έως την νέα σύμβαση ή υπογράφονται ατομικέςσυμβάσεις.

2. Ταασφαλιστικά ταμεία πάνε για πλήρη ΔΙΑΛΥΣΗ! Ο συνδυασμός του «κουρέματος» τωναποθεματικών των ταμείων, της κατάρρευσης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα καιτης έκρηξης της ανεργίας οδηγούν αντικειμενικά τα ταμεία σε ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ. Και όχιμόνο αυτό. Στα κείμενα της δανειακής σύμβασης προβλέπεται και η ρευστότητα πουθα δοθεί στα ταμεία λόγω της συμμετοχής τους στο PSI να πάει για το χρέος!!

3. Τοξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας με προτεραιότητα στην ιδιωτικοποίηση τηςενέργειας με την άμεσηιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ και των θυγατρικών της (ΔΕΣΦΑ, ΕΠΑ κλπ), και τμημάτωντης ΔΕΗ.

4. Τηνμείωση των δαπανών για την υγεία σε λιγότερο από το 6% του ΑΕΠ.

5. Ξεκίνημαστο Δημόσιο των «αξιολογήσεων» από τους «εμπειρογνμώμονες» προκειμένου να υπάρξει κατάργηση οργανισμών, αναδιοργάνωση και 15.000 απολύσεις στο 2012, σταπλαίσια της στρατηγικής για 150.000 χιλ απολύσεις μέχρι το 2015.

6. Ειδικάγια την νεολαία πλάι στα μέτρα που ήδη έχουν παρθεί στην δανειακή Σύμβασηπροβλέπεται: Η μείωση του βασικού μισθού στο 32%!!. Δηλαδή ο βασικός μισθός γιατους νέους μέχρι 25 χρονών θα είναι 530 € μικτά.. Η μείωση κατά 10% τωνκονδυλίων για σίτιση, στέγαση στα ΑΕΙ. Κατάργηση των κονδυλίων για σίτιση – στέγασηστις σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ. Ριζική μείωση των κονδυλίων για εργαστήρια σεΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ, και γενικά την τεχνικήεκπαίδευση.

ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑΜΑΣ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Απέναντι σε αυτή την επίθεση οι υποταγμένεςσυνδικαλιστικές πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ ακολουθούν μια απαράδεκτηκαι καταστροφική γραμμή, αναπαράγονταςτο δίλημμα: είτε 22% «συντεταγμένη» μείωση των μισθών ή «χαοτικές» μειώσεις άνωτου 50% σε περίπτωση που δεν υπογραφούν νέες συμβάσεις που θα εμπεριέχουν τηνμείωση.

Στο δημόσιο αντίστοιχα αποδέχεται το «μισθολόγιο – φτωχολόγιο» και παζαρεύει τα ψίχουλατης πείνας των διάφορων επιδομάτων (ΟΤΑ), ή τις λίστες αυτών που θα απολυθούνκαι αυτών που θα μείνουν, επιχειρώνταςμέσα από αυτή την αθλιότητα να διατηρήσει τον μηχανισμό της!

Απορρίπτουμε και καταγγέλλουμε αυτήν την τακτική! Καμιάμείωση μισθών! Αγωνιστική, ταξική ενότητα των εργαζόμενων για να μην βάλουν οιίδιοι ταφόπλακα και με την υπογραφή τους στα δικαιώματά τους.

Πρέπει να έχουμε καθαρό ότι η εργοδοσία έχει ανάγκη τηνυπογραφή των συνδικάτων για μια άμεση και συνολική μείωση των μισθών!. ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝΠΑΡΟΥΝ!

Το πιοάμεσο, το πιο επείγον καθήκον είναι να αποτραπεί με κάθε τρόπο η υπογραφή απόμέρους των κλαδικών συνδικάτων και της ΓΣΕΕ νέες Συλλογικές συμβάσεις με μειωμένουςμισθούς!! Καμιά μείωση μισθών. Εφαρμογή της ΕΓΣΣΕ και των κλαδικών συμβάσεων.Να δοθούν οι αυξήσεις του Ιούλη.

Καμιάαπόλυση, καμιά αξιολόγηση στο δημόσιο. Όχι στην αντιδραστική αναδιάρθρωσητου δημόσιου.

Όχι στηνπρογραμματισμένη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων. Δημόσια δωρεάν υγεία γιαόλους, μείωση των χρόνων συνταξιοδότησης, αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους.

Όχι στιςιδιωτικοποιήσεις. Εθνικοποίησηχωρίς αποζημίωση των τραπεζών, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και τωνεπιχειρήσεων που εγκαταλείπουν οι εργοδότες τους, με λαϊκό εργατικό έλεγχο.

Άμεσα μέτρακατά της ανεργίας τώρα! επίδομα ανεργίας χωρίςπροϋποθέσεις, πλήρης πρόσβαση στην υγεία, την εκπαίδευση και τις άλλεςκοινωφελείς υπηρεσίες όλων των ανέργων. Μείωση των ωρών δουλειάς, και τωνχρόνων συνταξιοδότησης για να βρουν άμεσα δουλειά οι νέοι. Άμεσαεπαναλειτουργία όλων των κλειστών εργοστασίων

Όχι σταχαράτσια, την αύξηση της φορολογίας στα λαϊκά στρώματα και τις απομακρυσμένεςπεριοχές. Να αυξηθεί η φορολογία του κεφαλαίουστο 45% για να καλυφθούν τα ελλείμματα.

Κάτω ταΜνημόνια και η δανειακή σύμβαση. Παύση πληρωμών, μηαναγνώριση, διαγραφή του τοκογλυφικού χρέους! Ρήξη με την ΟΝΕκαι την ΕΕ.

Συντονισμός ΠρωτοβάθμιωνΣωματείων:

1. Στηπρώτη γραμμή ο αγώνας για την υπεράσπιση των μισθών και των συμβάσεων. Όλοι μαζί με όλες μας τις δυνάμεις να στηρίξουμε τα επιχειρησιακά και κλαδικάσωματεία που θα ξεκινήσουν τηναγωνιστική διεκδίκηση για την υπογραφή ΣΣΕ για να στείλουμε μήνυμα νίκης καιαυτοπεποίθησης σε όλη την εργατική τάξη.

2. Συνέχιση-κλιμάκωση-συντονισμόςτων αγώνων σε κάθε χώρο και κλάδο και νέα πανεργατική απεργία μέσα στον Μάρτη.

Καλούμε τους εργαζόμενους και την νεολαία σε παλλαϊκόξεσηκωμό στις 24 και 25 Μάρτη. Να μετατρέψουμε τις παρελάσεις σε παλλαϊκέςσυγκεντρώσεις ενάντια στην βαρβαρότητα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Το Σάββατο 24 Μάρτη μαζί με τη νεολαία ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα πουετοιμάζουν.

Την Κυριακή 25 στις γειτονιές και το κέντρο της Αθήνας.

γ) Στην βάσηαυτή:

· Συμμετέχουμεκαι στηρίζουμε πρωτοβουλίες, συσκέψεις και –πάνω άλλο- τις μαχητικέςαντιστάσεις των σωματείων για την υπεράσπιση των συλλογικών συμβάσεων εργασία.

· Καλούμεστην σύσκεψη που οργανώνει η επιτροπή «δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δενπληρώνουμε» και επιτροπές αγώνα στις 16 του Μάρτη, στις 6.30 στο ΕΚΑ,προκειμένου να συντονίσουμε την δράση μας και με τις άλλες συλλογικότητες γιατην καλύτερη οργάνωση της παρέμβασής μας στις 24-25 Μάρτη.

· Απευθυνόμαστεσε όλους τους κλαδικούς συντονισμούς (εκπαίδευση, ΔΕΚΟ-δημόσιο, υγεία κλπ), σε αγωνιστικές ομοσπονδίες και σωματεία καιάλλες εργατικές συλλογικότητες και καλούμε σε πλατιά συνέλευση το επόμενοδιάστημα, προκειμένου να οργανώσουμε πιο αποτελεσματικά την πάλη μας ενάντιαστον μεσαίωνα που προωθούν, να συγκροτήσουμε ένα μαζικό, μαχητικό μέτωπο αγώνακαι ανατροπής, που θα ξεπερνά την υποταγή, θα ενισχύει την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζόμενων, θα αποτελεί πραγματικό αντίπαλο στηνπολιτική τους.

· Καλούμεσε πορεία ενάντια στην ανεργία στοΥπουργείο Εργασίας, την Πέμπτη 15 Μαρτίου, με συγκέντρωση Ομόνοια στις 11 π.μ,πρωτοβουλία που έχουν πάρει συλλογικότητες ανέργων και ελαστικά απασχολούμενωνεργαζόμενων

ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ- ΤΩΡΑ ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ
ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Δημ. Γληνός:Ενα συγκλονιστικό και επίκαιρο γράμμα του 1932

2012-03-12T14:12:00.000+02:00

''1932: ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ''''ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ'' - Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ''ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ''!''ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΩΝ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ''

Αναδημοσιεύουμε ένα συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Γληνού, του μεγάλου κομμουνιστή παιδαγωγού, πρωτεργάτη του δημοτικιστικού κινήματος και κορυφαίας προσώπικότητας της πνευματικής Ελλάδα στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα.

Ένα κείμενο γραμμένο στην κορύφωση της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1932, που οδήγησε στην επίσημη πτώχευση της χώρας. Ένα κείμενο τραγικά επίκαιρο που θα μπορούσε να γραφτεί και σήμερα, παίρνοντας υπόψη βέβαια τις ιστορικές αναλογίες.αφού και τότε (όπως και τώρα) μεγάλα θύματα της κρίσης ήταν χιλιάδες παιδιά. Τότε μόνο ελληνόπουλα. Σήμερα ελληνόπουλα και μεταναστόπουλα. Τα παιδιά που πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο. Αυτά που προσπάθησαν να κρύψουν και να εξαφανίσουν λες και δεν υπάρχουν, δεν πεινούν δεν αγωνιούν , οι μεγαλόσχημοι «εκσυγχρονιστές» του υπουργείου Παιδείας. Για να αναγκαστούν στο τέλος να παραδεχθούν πως ναι υπάρχει ανάγκη να μοιραστούν συσσίτια στα σχολεία των υποβαθμισμένων περιοχών της Αθήνας.

Το κείμενο του Δημήτρη Γληνού είναι επίκαιρο και για ένα άλλο λόγο. Γιατί εξηγεί την πραγματική σημασία της αλληλεγγύης του εργαζόμενου λαού και των οργανώσεων του σε αντιδιαστολή με την «φιλανθρωπία» του κράτους και των ιδιωτών. « Για να υπάρχει , της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα» έγραφε για την δεύτερη ο Γληνός. Για να υπάρχουνεοι «φιλανθρωπίες» των Βαρδινογιάννηδων και των Αλαφούζων χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα του άγριου καπιταλισμού, θα προσθέταμε εμείς σήμερα. Το γράμμα του Γληνού δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Νέοι Πρωτοπόροι» (τ. Νοέμβρη-Δεκέμβρη 1932, σελ. 421,422) για να ενισχυθεί η ποροσπάθεια που ξεκίνησε με πρωτοβουλία του τότε ΚΚΕ και τη δημιουργία της οργάνωσης «Παιδική Βοήθεια», το συντονισμό της οποίας είχε αναλάβει ο Γληνός.

«Μέσα σ' αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία. Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο , τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν, ή βλέπουνε τα λιγοστά προιόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές. Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλιάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ' όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ' όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη. Η φτωχή μάνα, που είναι υποχρεωμένη να δουλέβει από την αυγή ως τη νύχτα μακριά από το σπίτι της, αφήνει τα παιδιά της ολημερίς στο έλεος του δρόμου, του διαβάτη και της γειτόνισσας, τ' αφήνει να κυλιούνται στη λάσπη και στο χώμα για να τους φέρει το βράδυ λίγο ψωμί, χωρίς να προφταίνει και χωρίς να μπορεί ούτε μια ματιά να τους ρίξει, σκοτωμένη καθώς είναι από την κούραση.

Κι αν η μάνα μένει στο σπίτι, πού να προφτάσει ο πατέρας ν' αντικρίσει το έξοδο για τα παιδιά με το μικρό του μεροκάματο. Κι αν δεν έχει δουλειά ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας, γιατί είναι άνεργος ή απεργός; Ξυπολυσιά και αρρώστια και πείνα και κρύο και ακαθαρσία και αμορφωσιά και βούρκος και βάσανα σωματικά και κόλαση ψυχική, είναι η μοίρα των φτωχών παιδιών. Διπλή και τριπλή εκμετάλλεψη, ξύλο και εξαθλίωση και εξαχρείωση γεμάτη είναι η ζωή του εργαζόμενου παιδιού. Το πικρότερο κατακάθι της προλεταριακής δυστυχίας αυτά το πίνουν, το μαρτυρικό στεφάνι αυτά το φορούν. Τα φτωχά παιδιά είναι των σκλάβων οι σκλάβοι, των πεινασμένων οι πεινασμένοι, των παγωμένων οι παγωμένοι, των άρρωστων οι άρρωστοι, των απόκληρων οι απόκληροι. Αυτά μπαίνουνε στην κόλαση με το πρώτο αντίκρισμα της ζωής. Την ηλικία της χαράς, της ξενοιασιάς και του γέλιου αυτά δεν τη γνωρίζουν.Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ' όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης, ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ' αυτή σ' όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπραχτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.
Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπραχτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού. Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Όσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιταχτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.

Άς έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο. Η βοήθειά τους θα είναι πολύτιμη. Μια οργανωτική επιτροπή πρέπει να πάρει στα χέρια της το ζήτημα αμέσως. Μια εντατική δουλειά πρέπει ν' αρχίσει, που θα ξυπνήσει, θα φωτίσει θα κινητοποιήσει μάζες και που πριν απ' όλα θα διοργανώσει έμπραχτη αλληλεγγύη, θα δώσει άμεση βοήθεια για το παιδί.

Ας γράψουνε σε μένα, όσοι επιθυμούν να συνεργασούν στην «Παιδική Βοήθεια»
Αθήνα Δεκέμβρης 1932
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΛΗΝΟΣ

πηγή: iskra

Η άνοιξη είναι πάλι εδώ

2012-03-12T11:29:00.000+02:00

Παρέμβαση του εμβληματικού τραγουδιστή Γιώργου Μεράντζα για την Ελλάδα του μνημονίου και τα γεγονότα με τον Γιώργο Νταλάρα

Όταν λένε πατρίδα εννοούν παρτίδα και απλώς κάνουν σκόπιμα αναγραμματισμό. Πατρίδα λοιπόν είναι ένα παιχνίδι που παίζεται 30 χρόνια τώρα και κερδίζουν μόνιμα οι ίδιοι. Από την άλλη η Αριστερά δεν είναι η λύση. Αριστερά είναι η διαρκής αναζήτηση της αλήθειας για τη λύση, χωρίς ιδιοτέλεια για την προκοπή των ανθρώπων.

Πέρασαν δύο και πλέον χρόνια και ακόμα να μας σώσουν. Καταβάλλουν είναι αλήθεια υπεράνθρωπες προσπάθειες, ξεπερνώντας μερικές φορές κάθε ανθρώπινο όριο αντοχής, διακινδυνεύοντας ακόμα και αυτήν ταύτην την πολιτική τους καριέρα. Σ’ αυτούς έλαχε ο κλήρος να υπερασπιστούν τα ιερά και τα όσια. Όπου ιερά και όσια, βλέπε μισθούς και συντάξεις που είναι και η μόνιμη επωδός κάθε φορά που μας σώζουν. Αυτή η Ευρώπη βρε παιδί μου είναι σαν τη Λερναία Ύδρα. Πέντε φορές μας σώσαν οι «Αντρείοι» μας, έξι θέλει να μας καταπιεί η Μέρκελ και ο «δικός μας» Σόιμπλε (Σόι μπλε =γαλάζιος συγγενής). Αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί και γιατί θέλουν να σώσουν την πατρίδα όπως λένε, ντε και καλά; Έχω την εντύπωση ότι όταν λένε πατρίδα, εννοούν παρτίδα και απλώς κάνουν σκόπιμα αναγραμματισμό. Πατρίδα λοιπόν είναι ένα παιχνίδι που παίζεται 30 χρόνια τώρα και κερδίζουν μόνιμα οι ίδιοι. Τους χαμένους δεν χρειάζεται να σας τους συστήσω, τους ξέρετε.

Πού είχαμε μείνει; Α! Να σώσουμε την πατρίδα. Τι κοινό μπορεί να έχουμε εμείς μ’ αυτούς τους αυτόκλητους σωτήρες; Πώς μπορεί να μας σώσουν αυτοί που μας φτάσαν ως εδώ; Δεν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε όλοι την ίδια πατρίδα γιατί τι κοινό συμφέρον έχουμε εμείς με τον Καρατζαφέρη, τον Πάγκαλο, τον Γιωργάκη, τον Σαμαρά, τον Άκη, τον Παπαντωνίου, τον Παυλόπουλο, την Ντόρα, τον Αλέξις, τον Πρετεντέρη, τον Μπάμπη, την Όλγα, τους Νταλάρες (είχαμε έναν και έγινε double play, νούμερο 1: Νταλάρας, νούμερο 2: Dalara$), τον Αλαφούζο και τους όμοιούς του. Δεν με φοβίζουν εμένα οι Μέρκελ, ο Σαρκοζί , η Λαγκάρντ και η ΕΚΤ, ΜΕΚΤ, ΣΕΚΤ και οι άλλοι σέχτες της Ευρώπης και της Αμερικής. Δεν τα ’χω καταρχάς μ’ αυτούς. Οι «δικοί μας», μας φτάσαν ως εδώ και για να ισορροπήσει η κατάσταση, πρέπει να επέλθει δικαιοσύνη και να πληρώσουν οι ένοχοι. Αυτό σιγά - σιγά ενεργοποιείται, γιγαντώνεται και θα ’χουμε άσχημες εξελίξεις. Είναι βαρύ ποινικό αδίκημα για διαρκές έγκλημα κατά συρροή. Η λογική δεν κατοικεί πια στα κεφάλια τους ακόμα και τούτη την ώρα της κρίσης. Μας θεωρούν ακόμα από χέρι σφαγμένους, δεν ακούνε τη βουή που έρχεται. Τι άλλη τιμωρία πια πρέπει να υποστούμε; Θα μας στείλει ο κόσμος στα σπίτια μας λένε, αν δεν μας εγκρίνει, λίγο είναι αυτό; Αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη.

Είναι μόνο πολιτική ευθύνη ότι 1.760 συνάνθρωποί μας οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία (ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος); Είναι μόνο πολιτική ευθύνη το ότι η νεολαία μας δεν έχει καν το δικαίωμα στην ελπίδα για ένα αύριο, αφού 45% επισήμως έχουν οδηγηθεί στην ανεργία και στην απόγνωση, παίρνοντας το δρόμο της ξενιτιάς (γνώριμος δρόμος των γονιών τους); Είναι μόνο πολιτική ευθύνη δεκάδες χιλιάδες νεόπτωχοι που περιμένουν το σούρουπο για να ψάξουν στα σκουπίδια; Ντρέπονται στο φως της μέρας, χθεσινοί νοικοκυραίοι και σημερινοί ζητιάνοι. Είναι μόνο πολιτική ευθύνη να αλωνίζουν δύο κόμματα για 30 χρόνια τούτον τον τόπο χωρίς σταθερές, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς κανόνες, χωρίς ντροπή με χιλιάδες αντικρουόμενους νόμους, εξυπηρετώντας έτσι το πελατειακό τους σύστημα, διαλύοντας εν τη γενέσει του κάθε τι πρωτότυπο, εμπνευσμένο, αληθινά παραγωγικό και ισορροπημένο; Έτσι ήρθε η κατάρρευση. Απέναντι σ’ αυτή την παγκόσμια κλίκα εκβιαστών, μια παγκόσμια αλάνα αλληλεγγύης σχηματίζεται από αγανακτισμένους στην αρχή, σχηματοποιημένους στην πορεία, οργανωμένους και συνειδητούς στο εγγύς μέλλον ελπίζω, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορούνε να πάνε πουθενά χωρίς εμάς. Το μόνο που τους νοιάζει είναι το κέρδος και ας μείνουμε λιγότεροι και φτωχότεροι. Το κέρδος όμως για να προκύψει χρειάζεται εργασία, κατανάλωση, υπεραξία και τα ρέστα.

Η άνοιξη είναι πάλι εδώ, οι σπόροι έχουν πέσει στο χώμα σιγά - σιγά γίνεται συνείδηση των πολλών ότι είμαστε μόνοι μας. Για να βγούμε απ’ το τρελάδικο πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Η Αριστερά, όλη τούτη εδώ η Αριστερά και κυρίως ο λαός της, έχει μια τελευταία ευκαιρία να ξεπεράσει την τυπολατρία, τα «ορθογραφικά λάθη», να κατέβει απ’ τον άμβωνα (ένα κομμάτι της) να γίνει Οδηγός μπροστάρης, βοηθώντας τον κόσμο να κατανοήσει ιδεολογικά αλλά και πρακτικά, τι μας συμβαίνει, πώς θα πάμε, από πού θα περάσουμε για να ’χουμε επιτέλους δικαίωμα να χαμογελάμε.

Για μένα, τον καθημερινό άνθρωπο που δίνω τη μάχη μου μ’ όλα τα τέρατα και δεν κατανοώ και καλά τις μαρξιστικές αναλύσεις, Αριστερά δεν είναι η λύση, Αριστερά είναι η διαρκής αναζήτηση της αλήθειας για τη λύση, χωρίς ιδιοτέλεια για την προκοπή των ανθρώπων.

ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ...ΝΤΑΛΑΡΑ

Εμείς θα βρούμε το δρόμο μας

Παρακολουθώντας τα τελευταία γεγονότα με τον Γιώργο Νταλάρα και τις αντιδράσεις του κόσμου, αισθάνομαι την ανάγκη να πω δυο λόγια και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που το κάνω δημόσια.

Γιώργο μου, είσαι νούμερο ένα τραγουδιστής στην ελληνική δισκογραφία και έχεις πει τα περισσότερα ωραία τραγούδια τα τελευταία 40 χρόνια.

Άλλοι το πιστεύουν δικαίως και άλλοι όχι. Δεν έχει και τόση σημασία όμως αυτό. Δεν μπορείς όμως, Γιώργο μου να έχεις και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο… Δικαίωμά σου να ζεις όπως θέλεις με τα λεφτά που νόμιμα έβγαλες.

Ο κόσμος σε ακολουθούσε και το εισέπραξες.

Μιλούσες όλα αυτά τα χρόνια για κάθε σημαντικό γεγονός που συνέβαινε στη χώρα, ακόμα και στο εξωτερικό, προωθώντας και μια επαναστατική πλευρά του χαρακτήρα σου, προβάλλοντας εκατοντάδες παραστάσεις στις οποίες συμμετείχες αφιλοκερδώς, όπως ο ίδιος έλεγες, χωρίς να σε πειράξει κανείς.

Όμως, να θέλεις Γιώργο μου (σαν λαϊκό παιδί που λες ότι είσαι) να πας στις φτωχογειτονιές, για να βοηθήσεις σε αυτή την καταιγίδα που σπρώχνει τον κόσμο στην ανεργία, την απόγνωση και την αυτοκτονία, τον οδηγεί να ξεπεράσει κάθε όριο ευπρέπειας, σεβασμού και αντοχής.

Εν πάση περιπτώσει, είναι λες οι απόψεις σου. Μην περνάς όμως πρώτα από τα κανάλια, υπερασπίζοντας το Μνημόνιο με κάθε τρόπο και μετά πας να διασκεδάσεις αυτούς που τους ζητάς να σκύψουν το κεφάλι και να υποστούν τις συνέπειες.

Κάνε τη δουλειά σου παλικάρι μου, ζήσε όπως θες και μην μας εξηγείς τι είναι καλό για μας. Θα το αποφασίσουμε εμείς που μας αφορά. Σωστά είσαι με το Μνημόνιο και με όλο το σύστημα που το στηρίζει. Θα βρούμε εμείς το δρόμο μας.

Υ.Γ.1: Διαφωνώ ριζικά με τις καρέκλες και τη βία. Δεν θέλω και δεν πρέπει να πάθεις τίποτα. Δεν είμαι αυτής της άποψης!

Υ.Γ.2: Ποιος είμαι εγώ που δηλώνω όλα αυτά και με ποιο δικαίωμα; Είμαι ένας απ’ το σύνολο, είμαι εγώ ένας απέναντί σου. Σε ξέρω και με ξέρεις καλά και δεν είμαστε οι μόνοι που το γνωρίζουν αυτό.

Δεν σου δίνω συμβουλές για το πώς θα πορευτείς. Δεν μ’ ενδιαφέρει και δεν έχω καμία αρμοδιότητα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να παρέμβω, γιατί αυτή τη φορά Γιώργο μου, ξεπέρασες και τον Νταλάρα...

Γιώργος Μεράντζας

Το «κούρεμα» κάθε ελπίδας

2012-03-11T16:36:00.000+02:00

του Γιώργου Δελαστίκ

Ολοκληρώθηκε, σύμφωνα με τις επιθυμίες της κυβέρνησης, το «κούρεμα» ελληνικών κρατικών ομολόγων που βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών. Το 85% των κατόχων τέτοιων ομολόγων που υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο -δηλαδή όσοι κατείχαν συνολικά ομόλογα αξίας 152 δισεκατομμυρίων ευρώ από το σύνολο των 177 δισεκατομμυρίων- υποχρεώθηκαν να συναινέσουν «εθελοντικά» να χάσουν το 53,5% της αξίας τους. Τα παλιά ομόλογα θα αντικατασταθούν με νέα μέχρι και αύριο. Η ελληνική κυβέρνηση ενεργοποίησε επίσης τις ρήτρες συλλογικής δράσης (CACs) - δηλαδή έκανε υποχρεωτικό το «κούρεμα» και για τους κατόχους ομολόγων αξίας 25 δισεκατομμυρίων ευρώ, που είχαν αρνηθεί να χάσουν οικειοθελώς τα μισά και πλέον από τα χρήματα που δικαιούνται. Αυτοί... «κουρεύτηκαν» με το ζόρι και μάλιστα με την ψιλή...

Η μείωση των συντάξεων -και αναφερόμαστε στις κύριες συντάξεις- καθίσταται αναπότρεπτη μετά την απώλεια τουλάχιστον 12 έως 15 δισεκατομμυρίων ευρώ από τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία λόγω αυτού του «κουρέματος». Βρίσκονταν που βρίσκονταν σε μαύρα χάλια τα περισσότερα ταμεία, ήρθε τώρα και η λεηλασία των αποθεματικών τους και τα αποτελείωσε. Τα ρήμαξαν.

Υπάρχει ένα μυστήριο με το δημόσιο χρέος της χώρας μας. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2009, όταν ανέλαβε ο Γιώργος Παπανδρέου, ανερχόταν στο 115% του ΑΕΠ. Μας είπαν ότι είναι πολύ υψηλό και μας οδηγεί σε άμεση χρεοκοπία. Για να μας «σώσουν» μας έβαλαν σε καθεστώς Μνημονίου, με αποτέλεσμα λόγω της θεραπείας να φτάσει το χρέος στο τέλος του 2011 στο... 162% του ΑΕΠ!!! Μετά το ιστορικό «κούρεμα», αν εκπληρωθούν οι πιο αισιόδοξες προβλέψεις, στο τέλος του 2012 θα ανέρχεται στο... 145% του ΑΕΠ. Τελικά, στο τέλος του 2020, μετά από 12 χρόνια μαρτυρίων και δεινών, στην καλύτερη περίπτωση το ελληνικό δημόσιο χρέος θα πέσει στο 120,5%. Θα είμαστε δηλαδή χειρότερα από τότε που μας είπαν ότι χρεοκοπούμε! Τι τρέχει;

Θα πέσει χρήμα στην ελληνική οικονομία μετά τη «σωτηρία» της χώρας; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί τον κόσμο. Θα διοχετευθεί κάποιο τμήμα του νέου δανείου των 130 δισεκατομμυρίων σε επιχειρήσεις και ιδιώτες ή θα πάνε όλα τα λεφτά σε τοκοχρεολύσια και στην κεφαλαιακή αναπλήρωση των τραπεζών; Η απάντηση είναι απογοητευτική. Πιθανότατα ούτε ένα ευρώ δεν θα κατευθυνθεί προς την πραγματική οικονομία, δυστυχώς. Η άθλια κατάσταση του τραπεζικού συστήματος τόσο του ελληνικού όσο και του ευρωπαϊκού, δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Πνίγει στη ρευστότητα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τις ιδιωτικές εμπορικές τράπεζες. Οσα λεφτά όμως και αν τους δίνει, αυτές τα... «θηκιάζουν» στα θησαυροφυλάκιά τους. Οχι μόνο δεν τα ρίχνουν στην αγορά, αλλά ούτε καν δανείζει η μία μεγάλη ευρωπαϊκή την άλλη έστω και για μία ημέρα! Κάθε βράδυ καταθέτουν τα λεφτά τους στην... ΕΚΤ που τους τα έδωσε!!! Προ τετραημέρου οι καταθέσεις μιας μέρας στην ΕΚΤ έφτασαν στο ασύλληπτο ύψος των 828 δισεκατομμυρίων ευρώ! Ενα τρισεκατομμύριο πήραν τον Δεκέμβριο και αρχές Μαρτίου, τα 828 δισ. τα είχαν ξανακαταθέσει στην ΕΚΤ! Ποια ρευστότητα; Τίποτα δεν έδωσαν στις επιχειρήσεις. Και να σκεφθεί κανείς ότι μέχρι το φθινόπωρο του 2008 που ξέσπασε η κρίση, οι καταθέσεις στην ΕΚΤ ήταν μηδενικές!

Καταθλιπτικό το κλίμα. Αυτό όμως καθόλου δεν απέτρεψε τα κόμματα της συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, να αποπειραθούν μια πράξη πολιτικής αγυρτίας: την Πέμπτη επιχείρησαν να... διαγράψουν τους ανεξόφλητους τόκους των κομματικών δανείων από τις τράπεζες και να μειώσουν το επιτόκιό τους από το 8% που ισχύει στο 4%! Και αυτό παρά το γεγονός ότι το 2011 αύξησαν κατά 10% και πλέον τη χρηματοδότηση στα κόμματα (από 48,8 εκατομμύρια σε 54), την ίδια ώρα που μειώνουν δραματικά τους μισθούς και τις συντάξεις εκατομμυρίων Ελλήνων!

Απορούν οι πολιτικοί έπειτα γιατί ο κόσμος πνέει μένεα εναντίον τους και ορμάει να τους δείρει, όπως έγινε στη Ρόδο και όπως πιθανότατα θα γίνεται όλο και πιο συχνά όσο περνάει ο καιρός και αποσυντίθεται ο κοινωνικός ιστός, καθώς η χώρα βουλιάζει όλο και πιο πολύ στην άβυσσο...

Ασχετο αλλά ενδεικτικό της Ελλάδας που «πωλείται». Ο εγγονός του Σπύρου Λούη πουλάει τον άλλο μήνα το κύπελλο του θρυλικού παππού του. Παρά τις επανειλημμένες κρούσεις του, το ελληνικό κράτος αρνήθηκε να δώσει 100-150 χιλιάδες για να μείνει το κύπελλο στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας». Αυλαία.

πηγή: Εφημερίδα ΕΘΝΟΣ

Θα μας πιάσουν με τις πιτζάμες;

2012-03-11T13:14:00.001+02:00

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

«Φόβοι πραξικοπήματος καθώς η Ελλάδα αγγίζει την οικονομική κατάρρευση».

Κάποιες φορές οι παλιές καραβάνες της αστικής πολιτικής αφουγκράζονται τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων ταχύτερα από τους ηγέτες της μείζονος Αριστεράς, που νανουρίζονται από τη μελωδία των δημοσκοπήσεων και ονειρεύονται αριστερές κυβερνήσεις (με τον Κουβέλη και την Κατσέλη) ή λαϊκές εξουσίες του ευρύτατου μετώπου ΚΚΕ - ΠΑΜΕ - ΜΑΣ - ΠΑΣΥ - ΟΓΕ - ΕΕΔΥΕ - ΠΑΣΕΒΕΣ κ.ά.

Σε συνέντευξή του στη γαλλική Λιμπερασιόν, το Σάββατο 3 Μαρτίου, ο 81χρονος Μισέλ Ροκάρ, πρωθυπουργός επί Φρανσουά Μιτεράν, δήλωσε: «Η υπόθεση που κάνω είναι ότι ο εξαναγκασμός σε αποανάπτυξη θα οδηγήσει σε εμφύλιο πόλεμο. Τίθεται το μείζον ερώτημα για την Ελλάδα, καθώς η χώρα οδηγείται σε εξαναγκασμένη αποανάπτυξη: Πώς είναι δυνατόν να γίνουν εκλογές σε τέτοιο πλαίσιο; Πώς είναι δυνατό να κυβερνήσεις ένα λαό όταν του λες ότι πρέπει να θυσιάζει το 25% του εισοδήματός του επί 10 χρόνια για να πληρωθεί το χρέος; Κανείς δεν μιλά γι’ αυτό, όμως δεν υπάρχει διέξοδος στο ελληνικό πρόβλημα παρά μόνο με στρατιωτική εξουσία».

Τρεις μέρες αργότερα, η ισπανική Ελ Παΐς δημοσίευε άρθρο του κοινωνιολόγου Ιγνάθιο Σοτέλο για την ελληνική κρίση. Το άρθρο κατέληγε ως εξής: «Υπάρχει κίνδυνος να καταστραφεί η δημοκρατία από μια διαδικασία που κινείται προς το χείλος της κοινωνικής επανάστασης. Η ριζοσπαστικοποίηση που θα μπορούσε να φέρει αυτή η διαδικασία δεν θα ήταν ανεκτή από τις ανώτερες τάξεις της Ελλάδας, πιθανότατα δε ούτε από τους ευρωπαίους εταίρους της, κι αυτό θα τους υποχρέωνε να δικαιολογήσουν κάποια μορφή στρατιωτικής επέμβασης». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν αρκετά βρετανικά μέσα ενημέρωσης – ενδεικτικά η Ντέιλι Εξπρές φιλοξένησε άρθρο με τίτλο «Φόβοι πραξικοπήματος καθώς η Ελλάδα αγγίζει την οικονομική κατάρρευση».

Ας μην υποτιμήσουμε παρόμοιες εκτιμήσεις σαν παραληρηματικές υπερβολές. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, την ασυνέχεια και την έλλειψη κατεύθυνσης του λαϊκού κινήματος, η κοινωνική φρίκη που εξαπλώνεται και θα εξαπλώνεται με επιταχυνόμενους ρυθμούς (και που δεν μπορεί να εκτονωθεί με εκλογές εν τάφω, χωρίς ελπίδα) κάνει την κοινωνική έκρηξη αναπόφευκτη. Το ερώτημα δεν είναι το αν, αλλά το πότε, πώς και με τι αποτέλεσμα.

Πέντε χρόνια μετά την πτώση του πρώτου ντόμινο, της αμερικανικής αγοράς ακινήτων, είναι πλέον φανερό ότι ο διεθνής καπιταλισμός βυθίζεται σε μια πρωτοφανή, δομική κρίση χωρίς ορατή διέξοδο. Για πρώτη φορά στην ιστορία του, δεν μπορεί να προσφέρει καμία θετική ιδέα στις λαϊκές τάξεις – ούτε το κράτος πρόνοιας του Νιου Ντιλ, ούτε το εθνικό μεγαλείο του φασισμού, ούτε την κοινωνία της κατανάλωσης των «τριάντα ένδοξων» μεταπολεμικών χρόνων, ούτε καν το «λαϊκό καπιταλισμό» της εύκολης πίστωσης και των μετοχών, την περίοδο ακμής του νεοφιλελευθερισμού. Το μόνο που υπόσχεται είναι αίμα και δάκρυα σε μια εφιαλτική καθοδική σπείρα «εσωτερικής υποτίμησης», όπου οι Γάλλοι θα γίνονται Έλληνες, οι Έλληνες Βούλγαροι και οι Βούλγαροι Κινέζοι.

Σ’ αυτό το φόντο, η τελευταία Μεγάλη Ιδέα του συστήματος, η μόνη που του απομένει, είναι ο φόβος. Ο μόνος αγώνας που επιτρέπεται είναι ο αγώνας για την επιβίωση με το διπλανό μας, σε ένα κόσμο όπου «ο άνθρωπος για τον άνθρωπο γίνεται λύκος». Ένα τέτοιο κοινωνικό σύμπαν, όπως αυτό που οραματίστηκε ο Χομπς στον Λεβιάθαν, μπορεί κάλλιστα να δημιουργήσει βάση νομιμοποίησης μιας νέου τύπου απολυταρχίας. Ιδίως αν οι εξεγέρσεις των προλεταριακών στρωμάτων πάρουν την απελπισμένη μορφή ενός «Λος Άντζελες» ή μιας «Σιδερένιας Φτέρνας», τρομοκρατώντας τους μικροαστούς, με τη βοήθεια της πραγματικής ή κατασκευασμένης «αναρχίας».

Οι κακοί οιωνοί ήδη συσσωρεύονται. Την Κυριακή, ο Ομπζέρβερ αποκάλυψε ότι οι μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της Βρετανίας, πιθανότατα σε συνεργασία με την αστυνομία και το MI5, συγκρότησαν μαφιόζικη παρακρατική οργάνωση φακελώματος αριστερών και συνδικαλιστών εργατών, που καταχωρούνταν σε μαύρη λίστα και δεν μπορούσαν να βρουν πουθενά δουλειά. Κυβερνήσεις μη εκλεγμένων «τεχνοκρατών» που διορίζονται από το Βερολίνο, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων (κάτι που ούτε η χούντα δεν τόλμησε), χημικός πόλεμος κατά ειρηνικών διαδηλωτών, δίκες ανήλικων παιδιών με τον τρομονόμο, δηλώσεις κυβερνητικών παχύδερμων περί τανκς που θα φυλάνε αύριο τις τράπεζες – τι άλλο είναι όλα αυτά από αυταρχική εκτροπή σε αργή κίνηση;

Η μετατόπιση του καπιταλισμού από τη «δημιουργική καταστροφή» στην «καταστροφική ανάπτυξη» υπονομεύει τα θεμέλια της παραδοσιακής, ρεφορμιστικής πολιτικής, δηλαδή το δίπολο: «Το κόμμα κάνει κοινοβουλευτική πολιτική και το συνδικάτο οικονομικό αγώνα για το μέρισμα της ανάπτυξης». Θέτει επί τάπητος την ανάγκη για μια άλλου τύπου αριστερή πολιτική, εστιασμένη στον πολιτικό - πανεθνικό αγώνα για τα κοινωνικά προβλήματα – όχι με την έννοια ενός κινηματικού αντάρτικου με τις απαραίτητες τζούρες στα λουλουδάδικα, αλλά με την έννοια ενός ηγεμονικού σχεδίου εξουσίας, για τη λαϊκή, δημοκρατική αναγέννηση της χώρας.

Ανεξάρτητα από άλλες, στρατηγικού χαρακτήρα διαφωνίες, οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να δημιουργήσουν ένα ευρύ μέτωπο έμπρακτης υπεράσπισης των λαϊκών, δημοκρατικών ελευθεριών, δημιουργώντας τους αναγκαίους θεσμούς και τους μηχανισμούς (στα επίπεδα της αντι-πληροφόρησης, της οργάνωσης και περιφρούρησης των αγώνων, της παρακολούθησης του εχθρού, της λαϊκής αυτοάμυνας κ.λπ.) προς όφελος της μαχητικής ικανότητας, της αλληλεγγύης και της ηθικής ανάτασης των λαϊκών αγώνων. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είμαστε όλοι άξιοι της τύχης μας.

πηγή: Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Επιστολή ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, άλλη Αριστερά

2012-03-11T01:55:00.006+02:00

Σε μια στιγμή που η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, μαζί με την Ιερή Συμμαχία κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ μετά το PSI προχωρούν σε δραματικά και αλλεπάλληλα κουρέματα των κοινωνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και γίνεται πιο απαραίτητος από ποτέ ο πανεργατικός και παλλαϊκός ξεσηκωμός για να μην περάσει η νέα αντιδραστική τομή, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προχωρά σε μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία. Με στόχο τη δημιουργία ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής, ενός ελπιδοφόρου αντίπαλου δέους στη «χούντα» των αγορών, απευθύνεται σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, επιδιώκοντας την κοινή τους δράση μέσα στους αγώνες.

Η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνθηκε ήδη με επιστολή προς την ΚE του ΚΚΕ και την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας ξεχωριστές συναντήσεις, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη πρόγραμμα συναντήσεων με οργανώσεις και κινήσεις της Αριστεράς. Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στηρίζεται σε ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα, που θεωρείται από το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς ως το αναγκαίο περιεχόμενο για να ανατραπεί η επίθεση: Ανατροπή των μνημονίων, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και διαγραφή του χρέους. Εθνικοποίηση - κρατικοποίηση όλων των τραπεζών και των μεγάλων, στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό και λαϊκό έλεγχο. Έξοδος από το ευρώ, την ΟΝΕ και την ΕΕ. Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερή εργασία με αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, εισόδημα εργαζομένων και λαού σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου. Υπεράσπιση και διεύρυνση των δημοκρατικών ελευθεριών, περιφρούρηση των αγώνων και των μαζικών οργάνων του εργατικού - λαϊκού κινήματος. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί ιδιαίτερα όλες τις μαχόμενες αριστερές και αγωνιστικές δυνάμεις να συμβάλλουν στην κλιμάκωση των εργατικών και λαϊκών αγώνων, με τη συγκρότηση ανεξάρτητου κέντρου αγώνα σε ρήξη με τον υποταγμένο συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει σχέση βεβαίως με εκλογική ή συνολική προγραμματική συνεργασία, οι οποίες είναι ανέφικτες και συχνά προτείνονται προσχηματικά. Δεν κυνηγά εντυπώσεις, αλλά ουσία και αποτέλεσμα. Στηρίζεται στην αυτοτέλεια, κοινή δράση, διάλογο και αντιπαράθεση μεταξύ των αριστερών ρευμάτων, με κριτήριο όμως τα συμφέροντα του λαού και του κινήματος, μακριά από τον ενδοαριστερό εμφύλιο και τις μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Πολιτική εκδήλωση από την Τ.Ε. ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πτολεμαΐδας

2012-03-10T15:32:00.001+02:00

Την Κυριακή 11 Μαρτίου και ώρα 11πμ, η Τ.Ε. ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πτολεμαΐδας διοργανώνει πολιτική εκδήλωση στο εργατικό κέντρο Πτολεμαΐδας με θέμα :

Διαγραφή χρέους - Έξοδος από το ευρώ- ΕΕ: υπάρχει άλλος δρόμος.

Ομιλητές: Σπύρος Μαρκέτος, πανεπιστημιακός μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Παναγιώτης Μαυροειδής, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Τ.Ε ΑΝΤΑΡΣΥΑ Πτολεμαΐδας

Γεννιούνται πρωτοπορίες σήμερα;

2012-03-10T12:04:00.001+02:00

του Μιχάλη Παπαμακάριου

Η θεωρία και η πρακτική της συγκρότησης πρωτοποριών στη κοινωνική και πολιτική δράση των εργαζομένων και της νεολαίας έχει δεχθεί ισχυρά πλήγματα τις τελευταίες δεκαετίες. Η αμφισβήτηση αυτή, έχει την μήτρα της στην μετάλλαξη και τον εκφυλισμό τόσο του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος, όσο και άλλων αποπειρών απελευθέρωσης του ανθρώπου. Η αντικατάσταση της διαλεκτικής της σχέσης πρωτοπορίας – τάξης, με τα φαινόμενα του εργολαβικού ρόλου «εκπροσώπησης» των εργαζομένων, από τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα και ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην υπονόμευση και το ξεπούλημα των εργατικών αγώνων, καθώς και άλλα παρόμοια φαινόμενα, προβληματίζουν σοβαρά χιλιάδες αγωνιστές και αναπτύσσουν αντιδιαλεκτικές προσεγγίσεις στους τρόπους εξέλιξης της κοινωνικής, πολιτικής και θεωρητικής πάλης στην εποχή μας.

Ενάντια στη λογική της εκπροσώπησης και του «πλήθους μοναδικοτήτων»

Ωστόσο ο βαθύτερος πυρήνας του προβλήματος, έγκειται στα θεωρητικά σχήματα που «ξεμπερδεύουν» με την εργατική τάξη σαν τη βασική δύναμη ανατροπής της σημερινής βάρβαρης επίθεσης του κεφαλαίου και δημιουργού μια ριζικά διαφορετικής κοινωνίας. Αυτά τα θεωρητικά σχήματα, αποτελούν, φιλοσοφικά και μεθοδολογικά, το alter-ego των θεωριών εξύμνησης και αγιοποίησης της εργατικής τάξης, που κυριάρχησαν στο παρελθόν στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος.

Για αυτό άλλωστε δεν είναι τυχαίο το ότι αρκετοί από τους διαμορφωτές και τους οπαδούς αυτών των θεωρητικών συλλήψεων, έχουν περάσει από το ένα ρεύμα στο άλλο, υποστηρίζοντας σήμερα την «εξαφάνιση» της εργατικής τάξης με τον ίδιο φανατισμό, που διέκρινε τη πρότερη θητεία τους στο ρεύμα της «αγιοποίησης» της. Και αφού δεν υπάρχουν πλέον πρωτοπόρες τάξεις αλλά το «πλήθος των πολλαπλά εκμεταλλευόμενων μοναδικοτήτων», το οποίο μάλλον ως εκ θαύματος θα συμφωνήσει και θα απελευθερωθεί, βασισμένο σε μια κοινωνικά και ιστορικά απροσδιόριστη επιθυμία, δεν υπάρχει κανείς λόγος να συζητάμε για τις σημερινές, ειδικές ή συνολικές πρωτοπορίες του κινήματος και της πολιτικής πάλης.

Η ζωή βέβαια, συνεχίζει να αναδεικνύει πρωτοπορίες ακόμη και όταν αυτές δεν έχουν συναίσθηση του ρόλου τους ή διαφωνούν με τον ίδιο το ρόλο. Για παράδειγμα, ρόλο πρωτοπορίας κατακτούν εργαζόμενοι και εργάτες που βγαίνουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Πολλοί από τους μπλόγκερς που πήραν τη πρωτοβουλία το Μάη του 2011 να κάνουν τα πρώτο κάλεσμα στο Σύνταγμα, αποτέλεσαν μια ειδική αγωνιστική πρωτοπορία σε εκείνη τη συγκυρία του κινήματος ενάντια στο μνημόνιο. Αντίστοιχο ρόλο έπαιξαν και οι πολύμορφες δυνάμεις και αγωνιστές που συγκρότησαν τη «συνέλευση της πλατείας», ή οι ομάδες πολιτών που οργανώνουν τη πάλη κατά των χαρατσιών. Αλλά ακόμη και οι δυνάμεις της αναρχίας που λοιδορούν τις πρωτοπορίες, τις επαναφέρουν μέσα από τον δικό τους διαθλασμένο φακό, με τις «ομάδες κρούσης» που μάχονται ενάντια στις δυνάμεις καταστολής.

Έχει νόημα η προσπάθεια συγκρότησης πολιτικής πρωτοπορίας στην εποχή μας; Πως θα αναδυθεί μια σύγχρονη επαναστατική αντίληψη, υπερβαίνοντας την γραφειοκρατική προσέγγιση του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος και την διαλυτική στάση ρεφορμιστικών και αναρχικών τάσεων; Πως τοποθετείται το Κείμενο Εργασίας για το Πανελλαδικό Σώμα του ΝΑΡ με θέμα το «Υποκείμενο της αντικαπιταλιστικής πάλης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης» (30 Μάρτη – 1η Απρίλη).

Οι πρωτοπορίες επαληθεύουν τον πρωτοπόρο ρόλο τους όταν η δράση τους κατατείνει στο να περνά η άσκηση της εργατικής πολιτικής στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά στην ανάγκη επανανακάλυψης σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο των σχέσεων πρωτοπορίας-τάξης και της εκ νέου διαμόρφωσης τους μέσα στη φωτιά του ταξικού αγώνα της εποχής μας.

Η ύπαρξη και συγκρότηση πρωτοποριών με ποικίλο βαθμό πολιτικής συνειδητότητας δεν είναι μια αυτάρεσκη επινόηση όποιων αυτόκλητα αποδίδουν στον εαυτό τους τέτοιο ρόλο. Η δυνατότητα να συνειδητοποιηθεί και να κατανοηθεί η πραγματικότητα και να αναπτυχθεί δράση για την αλλαγή της δεν πραγματώνεται ισόμετρα σε όλες τις τάξεις, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους ανθρώπους, όπως άλλωστε δείχνει η ιστορία των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Για αυτούς τους λόγους, η γέννηση πρωτοποριών αποτελεί «νόμο» κίνησης και εξέλιξης της ταξικής πάλης και της εργατικής τάξης. Οι πρωτοπόρες δυνάμεις ενσαρκώνουν, την πιο προωθημένη έκφραση των χειραφετητικών τάσεων που ενυπάρχουν στην κοινωνική συγκρότηση και συμπεριφορά της εργατικής τάξης, αλλά αντεπιδρούν με τη σειρά τους στην κίνηση της, επηρεάζοντας την πολιτική της κατεύθυνση. Πρόκειται για μια ιστορική και διαλεκτική σχέση, που δοκιμάζεται και επισφραγίζεται μέσα στην πορεία της ταξικής πάλης και όχι σε επίπεδο διακηρύξεων.

Είναι διαφορετικής φύσης ζήτημα η αυθαίρετη και αντι-ιστορική «κατάργηση» των πρωτοποριών και άλλο οι προβληματισμοί και οι κριτικές για την σχέση πρωτοπορίας – τάξης, τόσο σαν αποτίμηση της ιστορίας του εργατικού κινήματος, όσο και πολύ περισσότερο σαν ανάπτυξη σύγχρονης θεωρίας για την εξελισσόμενη διαλεκτική τους σχέση για το παρόν και το μέλλον του κινήματος. Κατά τη γνώμη του Κειμένου Εργασίας του ΝΑΡ, οι πρωτοπορίες αποτελούν προωθημένο «απόσπασμα»-αντανάκλαση της ιστορικής κίνησης της εργατικής τάξης, των δυνατοτήτων και των αντιφάσεών της, και όχι μια διαδικασία αποσπασμένη από αυτή την κίνηση. Δεν υποκαθιστούν ούτε αντικαθιστούν τον μαζικό πολιτικό αγώνα της τάξης, δεν «κάνουν» την επανάσταση ούτε «παίρνουν» την εξουσία εξ ονόματος και για λογαριασμό της εργατικής τάξης. Με αυτή την έννοια, η μετατροπή της εργατικής τάξης από «τάξη καθ’ εαυτήν» σε «τάξη για τον εαυτό της» απαιτεί την αλληλεπίδραση των ριζοσπαστικών τάσεων που ξεπηδούν αυθόρμητα από τον ίδιο της τον κοινωνικό χαρακτήρα, τόσο στον οικονομικό-κοινωνικό όσο και στον γενικότερο πολιτικό αγώνα, με τη συνειδητή έκφραση αυτών των τάσεων.

Οι πρωτοπορίες ποικίλλουν ως προς το επίπεδο της πολιτικής συνείδησης και συγκρότησης. Έτσι προκύπτουν και λειτουργούν πρωτοπορίες του πολιτικού αγώνα για τα οικονομικά και τα κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης, όπως είναι για παράδειγμα τα σχήματα-συσπειρώσεις σε χώρους εργασίας, σπουδών, γειτονιών και πόλεων. Υπάρχουν πρωτοπορίες που συγκροτούνται στη βάση της αντίθεσης με την κυρίαρχη στρατηγική του αστικού συνασπισμού εξουσίας σε μια συγκεκριμένη περίοδο, όπως είναι τα συνολικά πολιτικά μέτωπα. Πρωτοπορίες κατά κύριο λόγο στρατηγικού και θεωρητικού χαρακτήρα (κομμουνιστικά ή άλλα εργατικά κόμματα). Πρωτοπορίες θεωρητικών και διανοουμένων που παράγουν απελευθερωτική θεωρία και αντιπαρατίθενται με την αστική ιδεολογία. Πολιτιστικές και καλλιτεχνικές πρωτοπορίες που αντιμάχονται τον αγοραίο πολιτισμό, από την σκοπιά του πολιτισμού της χειραφέτησης. Καθεμιά από αυτές τις πρωτοπορίες έχει την αυτοτέλειά της, την ειδική αξία της και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.

Στο σύνολό τους και στη διαλεκτική αλληλεπίδρασή τους, οι πρωτοπορίες αυτές αποτελούν το «κόμμα με την ευρεία και ιστορική έννοια» (Μαρξ). Παράγουν πολύμορφα ταξική συνείδηση και έναν νέο ταξικό «πολιτισμό». Συμβάλλουν, σε διαφορετικά βέβαια επίπεδα, στην ανάπτυξη επαναστατικής θεωρίας, πολιτικής σκέψης και δράσης, συντελώντας στην αλλαγή των ταξικών συσχετισμών.

Έτσι και ο πρωτοπόρος ρόλος μιας συλλογικότητας σχετίζεται με την ικανότητά της να ερμηνεύει την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, να διατυπώνει και να προωθεί αποτελεσματική γραμμή που επιδρά σε ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις, να εξασφαλίζει την ιστορική διάσταση και τη συνέχεια του κινήματος, να καλλιεργεί τη συλλογική δράση, να είναι παρούσα σε κάθε αγωνιστικό ξέσπασμα, να προωθεί τη γενίκευση-συνολικοποίηση της πάλης. Σε τελική ανάλυση οι πρωτοπορίες επαληθεύουν τον πρωτοπόρο ρόλο τους όταν η δράση τους κατατείνει στο να περνά η άσκηση της εργατικής πολιτικής στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων.

Οι αφετηριακές αυτές θέσεις βάλλονται από δύο διαφορετικές σκοπιές: Αφενός, από τα γραφειοκρατικά αποστεωμένα ρεύματα κομμουνιστικής αναφοράς, που αναγορεύουν την ενίσχυση ή την ανοικοδόμηση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας στο «άλφα και το ωμέγα» του πολιτικού αγώνα, σε βάρος, τελικά, και του κόμματος και του μετώπου και του κινήματος. Αφετέρου, από εκείνους που αποθεώνουν τις κινηματικές και απαξιώνουν τις πολιτικές και στρατηγικές δυνατότητες της εποχής – ένα ευρύτατο φάσμα δυνάμεων, που ξεκινούν από τη διαχειριστική Αριστερά για να φτάσουν ως την αυτονομία και τον αναρχισμό, οι οποίες υποκαθιστούν στη πράξη τις «επάρατες» πρωτοπορίες με τις κοινοβουλευτικές ομάδες ή τις ομάδες κρούσης στο όνομα του κινήματος.

Πολύ περισσότερο σήμερα, στην εποχή της ολομέτωπης επίθεσης ενός ολοκληρωτικού καπιταλισμού σε κρίση, το «πέρασμα» από τους αγώνες για τα οικονομικά-κοινωνικά δικαιώματα σε ένα πολιτικό κίνημα της εργατικής τάξης και των σύμμαχων κοινωνικών στρωμάτων ικανού να ανατρέψει την επίθεση και την αστική τάξη πραγμάτων δεν γίνεται αυθόρμητα ή εξελικτικά. Για να κατακτηθεί η πολιτική συνείδηση-συγκρότηση που απαιτούν η ανατροπή της επίθεσης, η επανάσταση, η κομμουνιστική απελευθέρωση, χρειάζεται το ταξικό ένστικτο, η αυθόρμητη συνειδητοποίηση της ταξικής θέσης και οι εμπειρίες της πάλης να γονιμοποιηθούν με στοιχεία κοινωνικοοικονομικής ανάλυσης, φιλοσοφικής θεώρησης, ιστορικής «όρασης», προγραμματικής-στρατηγικής στόχευσης – με στοιχεία που μπορούν να εξασφαλίσουν μορφές προλεταριακής συγκρότησης μόνιμες και όχι ασυνεχείς, ενιαίες θεωρητικά και στρατηγικά. Απαιτείται λοιπόν ο ουσιώδης-ποιοτικός μετασχηματισμός που προκύπτει από την αλληλεπίδραση του κινήματος και των πρωτοπόρων δυνάμεών του, σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιον τρόπο, ώστε η ιστορική κίνηση της ίδιας της εργατικής τάξης να δημιουργεί όρους για την επίτευξη των άμεσων και των στρατηγικών της συμφερόντων. Είναι ακριβώς το στοιχείο της ιστορικής αντιπαράθεσης που χαρακτηρίζει την εποχή μας, που υπογραμμίζει με τον πιο έντονο τρόπο όχι μόνο την ανάγκη γέννησης πρωτοποριών αλλά και την ενοποίηση – συγχώνευση και μετασχηματισμό τους σε μια νέα στρατηγικού τύπου και ιστορικών προδιαγραφών πρωτοπορία – φορέα του κομμουνιστικού προγράμματος του 21ου αιώνα.

Εκδήλωση στο Άργος Ορεστικό από την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α‏

2012-03-10T10:28:00.001+02:00

Η τοπική επιτροπή της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α (ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή) Καστοριάς διοργανώνει το Σάββατο 10 Μαρτίου στις 6:00μμ στο πνευματικό κέντρο Άργους Ορεστικού

Εκδήλωση - Συζήτηση με θέμα:

Διαγραφή του χρέους - έξοδος από ευρώ - ΕΕ. Μπορούμε; Πως και με ποιους;

Ομιλητές στην εκδήλωση θα είναι οι:

· Σπύρος Μαρκέτος , ιστορικός, επίκουρος καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, μέλος της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ

· Κώστας Γούσης, δικηγόρος, μέλος της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής

Χημικά, ξύλο και προσαγωγές στη Σύνοδο των Πρυτάνεων.Δείτε ΒΙΝΤΕΟ

2012-03-10T01:40:00.002+02:00

Άγρια επίθεση εξαπέλυσε η αστυνομία το απόγευμα εναντίον φοιτητών που πραγματοποιούσαν πορεία προς τον χώρο διεξαγωγής της 69ης Συνόδου των Πρυτάνεων στα Γιάννενα. Άνδρες των ΜΑΤ έκαναν χρήση χημικών, κυνήγησαν φοιτητές πολλοί από τους οποίους τραυματίστηκαν ενώ έγιναν και δύο προσαγωγές.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, φοιτητής χτυπήθηκε κατά τη διάρκεια του κυνηγητού από αυτοκίνητο και τουλάχιστον τρεις φοιτητές και μια εργαζόμενη μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο.

Η 69η Σύνοδος Πρυτάνεων και Προέδρων των Πανεπιστημίων πραγματοποιείται την Παρασκευή και το Σάββατο.

Την Παρασκευή το αντικείμενο της Συνόδου ήταν κυρίως λειτουργικά θέματα των πανεπιστημίων για το κόστος λειτουργίας τους, για θέματα έρευνας και θα γίνει συζήτηση για την κατάργηση της εξαίρεσης από το «νόμο Πεπονή» για τις προσλήψεις (Ν.2190/94).

Η Σύνοδος το Σάββατο θα ασχοληθεί με θέματα που έχουν σχέση με τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες των ΑΕΙ από την εφαρμογή του Ν.4009/2011, τις προσφυγές στο ΣτΕ, καθώς και προτάσεις για την έξοδο των πανεπιστημίων από την κρίση.

Αργά το βράδυ του Σαββάτου, οπότε και ολοκληρώνονται οι εργασίες, θα εκδοθούν τα ψηφίσματα και θα ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της Συνόδου.

πηγή: alterthess.gr

νΚΑ: Η Frau έφυγε, το αμερικανάκι ήρθε…

2012-03-09T17:19:00.001+02:00

Από το Υπουργείο Παιδείας έχουν περάσει πολλοί. Το κίνημα της εκπαίδευσης έχει βρεθεί τόσες και τόσες φορές απέναντι στις αντιδραστικές και αντι- εκπαιδευτικές πολιτικές, από τον Κοντογιαννόπουλο μέχρι τον Αρσένη και την Μαριέττα. Όμως ποτέ μέχρι σήμερα, ένας άνθρωπος δεν ευθύνεται για τόσα πολλά. Σε θητεία μόλις δύο χρόνων μπόρεσε να φέρει ολόκληρη την εκπαίδευση μπροστά στην καταστροφή. Η Frau Άννα θα μείνει στη μνήμη σαν η χειρότερη υπουργός Παιδείας που πέρασε. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα σχολεία χωρίς βιβλία και καθηγητές, με τις κρύες αίθουσες; Τις λιποθυμίες μαθητών από πείνα που θεωρούσε λαϊκισμό; Τις συγχωνεύσεις και το κλείσιμο σχολικών μονάδων; Την προσπάθεια διάλυσης του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου, τον νόμο- μνημόνιο στην ανώτατη εκπαίδευση; Την οικονομική ασφυξία των ΑΕΙ και ΤΕΙ, την περικοπή της σίτισης και της στέγασης; Την κατάργηση του ασύλου; Τίποτα δεν άφησε έξω από το στόχαστρο της, η μισητή εκπρόσωπος του ντόπιου και διεθνούς μαύρου μετώπου κυβέρνησης- Ε.Ε.- ΔΝΤ, το πιο πιστό σκυλί του συνεχούς κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος που δεν σταματά να επαναλαμβάνει ότι οι εκλογές είναι περιττές και πρέπει να γίνουν μόνο όταν θελήσει η τρόικα.

Μπορεί να διέλυσε τόσα πολλά, είχε όμως ευτυχώς και απέναντι της κάποιους που δεν την άφησαν να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο. Είχε το εκπαιδευτικό κίνημα, τους μαθητές, τους φοιτητές, τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς, όλη την κοινωνία. Έτσι φεύγει, αποτυχημένη, έχοντας βρεθεί σε προφανές αδιέξοδο, ειδικά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η μαχόμενη εκπαίδευση την αποχαιρετά και τις εύχεται τα χειρότερα για τη συνέχεια, ως υπεύθυνης για την «Ανάπτυξη» με φτώχεια και ανεργία που ετοιμάζουν.

Η φυγή της Άννας Διαμαντοπούλου δεν μπορεί να μας εφησυχάσει καθώς την ακολουθεί, άλλος ένας κολλητός της Αμερικάνικης Πρεσβείας, ο Γ. Μπαμπινιώτης. Πώς γίνεται ο Υπουργός που θα έπρεπε να φροντίζει για τη δημόσια Παιδείας να είναι πρόεδρος ιδιωτικού συγκροτήματος είναι απορίας άξιο. Άλλο τόσο και η αιτία των συχνών επισκέψεων του στην Αμερικάνικη Πρεσβεία. Όπως αποκαλύφθηκε από τα Wikileaks, oσεβάσμιος πρύτανης, ντυνόταν σύγχρονος δωσίλογος, χωρίς κουκούλα αλλά με γραβάτα και κοστούμι, και ενημέρωνε αναλυτικά για την προώθηση των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων ενώ αναγνώριζε σαν πρόβλημα την υπερβολική πολιτικοποίηση των φοιτητών. Αυτός ο κύριος, τώρα βρίσκεται στο τιμόνι του υπουργείου.

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία για την πολιτική που θα ακολουθήσει, που θα συνεχίσει τον καταστροφικό προσανατολισμό της κυβέρνησης του Παπαδήμ(ι)ου. Όμως δεν πρέπει να έχει και αυτός καμία αμφιβολία ότι θα βρει απέναντι του το κίνημα της εκπαίδευσης. Από τη μεριά μας, οι μαθητές, φοιτητές- σπουδαστές, εκπαιδευτικοί σε σχολεία και πανεπιστήμια, θα βάλουμε όλες μας τις δυνάμεις για ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης.

νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Σήμερα η εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Ελευσίνα

2012-03-09T14:27:00.000+02:00

Σήμερα Παρασκευή 9/3 (7μμ) στο Πνευματικό Κέντρο Ελευσίνας, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Θριάσιο διοργανώνει εκδήλωση - συζήτηση

Ομιλητές:

Αγγελος Χάγιος

Γιάννης Σηφακάκης

Συνάντηση για το συντονισμό δράση

2012-03-09T12:51:00.000+02:00

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16/3/2012 ώρα 6.30 στο ΕΚΑ (Γ’ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 48 & ΜΑΡΝΗΣ)

Γίνεται πια φανερό ότι οι μισθοί, οι συντάξεις, η ασφάλιση, το δικαίωμα στη δουλειά συνθλίβονται και το όποιο εισόδημα υπάρχει ταυτόχρονα λεηλατείται μέσω της εντεινόμενης φοροληστείας. Τα «έκτακτα» χαράτσια πληθαίνουν και μονιμοποιούνται. Ενώ, το λεγόμενο Έκτακτο Ειδικό Τέλος ακινήτων (κοινώς χαράτσι της ΔΕΗ) γίνεται σταθερό, σε περισσότερες δόσεις για το 2012 και μετά θα αυξηθεί μέσω της αύξησης των αντικειμενικών αξιών, ίσως με άλλο τρόπο πληρωμής.

Ο λαός δεν μπορεί και δε θέλει να σηκώσει άλλα βάρη. Ήδη το κίνημα άρνησης πληρωμής του χαρατσιού έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, παρά το εκφοβισμό με τις απειλές διακοπής ρεύματος. Εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά δεν υπακούουν ή και δεν έχουν να πληρώσουν το χαράτσι. Διογκώνεται η οργή και η διάθεση για να αγωνιστούμε αποτελεσματικά για «να μην τους περάσει». Η κυβέρνηση, κάτω από την πίεση, αναδιπλώνεται συνεχώς με τις απανωτές εγκυκλίους και νόμους για το χαράτσι, αλλά δεν υποχωρεί. Το ΣτΕ μαθαίνουμε θα δημοσιεύσει απόφαση, που κρίνει παράνομη τη διακοπή λόγω μη πληρωμής του χαρατσιού, αλλά νόμιμο το χαράτσι. Είναι ένα πρώτο αποτέλεσμα (έστω και μισό) του αγώνα και της μαζικής άρνησης πληρωμής του χαρατσιού, αλλά δεν αρκεί.

Όλες οι συλλογικότητες που αγωνιζόμαστε για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης, αντιλαϊκής πολιτικής, που προωθούν η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και όλο το καθεστώς σε όφελος των «δανειστών», των τραπεζών και των κερδών του κεφαλαίου, αναζητούμε τους δρόμους συνέχειας του αγώνα μας.

Ο αγώνας για να καταργηθεί το χαράτσι της ΔΕΗ κλείνει ήδη 3 μήνες και φαίνεται ότι είναι ακόμα στην αρχή. Η ΔΕΗ δυσκολεύει τη δυνατότητα εξόφλησης των λογαριασμών χωρίς το χαράτσι και μιλά για συνείσπραξη με προτεραιότητα στην εξόφληση των προηγούμενων χρεών (χαρατσιών). Η κυβέρνηση δείχνει να αγνοεί την απόφαση του ΣτΕ και επιμένει στις απειλές διακοπών, παρά το ότι ψήφισαν οι οφειλές να μεταφέρονται στην εφορία.

Χρειάζεται άμεσα : - να σταματήσουν οι απειλές διακοπών, - να μπορούν να εξοφλούνται και στη ΔΕΗ οι λογαριασμοί χωρίς το χαράτσι και : - να καταργηθεί αυτό το χαράτσι, να μην περάσει η είσπραξή του στην εφορία, να σταματήσει η φοροληστεία του λαού. Υπάρχουν σκέψεις για κοινές μέρες δράσεις τοπικά και για μια κεντρική συγκέντρωση στα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ (Χαλκοκονδύλη) με πορεία στο Υπουργείο Οικονομικών το διάστημα 26-30/3.

Καλούμε σε συνάντηση τα σωματεία, τις επιτροπές-κινήσεις-πρωτοβουλίες που αγωνίζονται ενάντια στα χαράτσια για να συζητήσουμε την μέχρι τώρα εμπειρία και το τι μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί.Μαζική οργανωμένη άρνηση πληρωμής των χαρατσιών.Κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα!

Να καταργηθούν τα χαράτσια !

Οι αγώνες μας να γίνουν ποτάμι ανατροπής, που θα σαρώσει τα χαράτσια της εξαθλίωσης, κυβερνήσεις, τρόικες και μνημόνια.

ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ - ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ - ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ. ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ!
Επιτροπή σωματείων, κινήσεων, συνελεύσεων

Από κοινού με :

Ανοικτή Πρωτοβουλία φορέων και πολιτών Βύρωνα ενάντια στα χαράτσια

Επιτροπή Αγώνα Μαρκόπουλου-Πόρτο Ράφτη ενάντια στα χαράτσια «Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε»

Επιτροπή Κατοίκων Γλυφάδας

Επιτροπή Κατοίκων δήμου Ωρωπού ενάντια στα χαράτσια

Κάτοικοι και φορείς της 6ης δημοτικής κοινότητας ενάντια στα χαράτσια

Πρωτοβουλία Πολιτών Βάρης, Βούλας, Βουλιαγμένης ενάντια στα χαράτσια

8/3/07 Για να θυμούνται οι παλιοί... και να μαθαίνουν οι νέοι!

2012-03-08T21:43:00.001+02:00

Στις 8 Μάρτη 2007, κατατέθηκε προς ψήφιση στη Βουλή, ο τότε νόμος πλαίσιο της Γιαννάκου.

Οι φοιτητές έχωντας ήδη πραγματοποιήσει ένα γιγάντιο και νικηφόρο αγώνα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και βρισκόμενοι στον τρίτο μήνα κατάληψης στις σχολές τους, πραγματοποιούν στο κέντρο της Αθήνας πανελλαδική πορεία.

Πάνω από 40.000 φοιτητές περικυκλώνουν τη Βουλή (ίσως η μεγαλύτερη φοιτητική κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών). Η απάντηση των φοιτητών αλλά και ολόκληρης της εκπαιδευτικής κοινότητας, ήταν σαφής εκείνη τη μέρα "Συνεχίζουμε μέχρι την τελική νίκη, τώρα στο δρόμο ρίχνουμε το νόμο".
Από την άλλη μεριά η απάντηση της κυβέρνησης, η πλέον γνώριμη σήμερα. Όσοι περισσότεροι διαδηλώνουν, τόσο περισσότερο ξύλο και δακρυγόνα.

5 χρόνια μετά φαίνεται ότι αυτοί οι αγώνες όχι απλά δεν πήγαν χαμένοι, αλλά χρειάστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου για να επανέλθουν στο προσκήνιο βασικές πτυχές του νόμου Γιαννάκου, όπως οι διαγραφές φοιτητών, η περικοπή των δωρεάν βιβλίων, οι μάνατζερ κλπ.

Πολύ περισσότερο 5 χρόνια μετά φαίνεται ότι αυτοί οι αγώνες συνεχίζουν να μας εμπνέουν, όχι απλά απέναντι στο νόμο πλαίσιο της Διαμαντοπούλου, αλλά απέναντι στην πολιτική που τσακίζει τα δικαιώματά μας.

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!!!

πηγή:araxto.blogspot.com

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Κλαδικής Επιτροπής Αγροτοδιατροφικού Τομέα

2012-03-08T18:04:00.001+02:00

ΑΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕΣ

ΦΘΗΝΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΙΚΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χαιρετίζει την απειθαρχία των παραγωγών του Κάτω Νευροκοπίου να πουλήσουν τον κόπο και τον ιδρώτα τους σε τιμές κάτω του κόστους. Οι μεγαλέμποροι και οι μεσάζοντες δεν είναι πανίσχυροι. Τέτοιες πρωτοβουλίες δείχνουν πως η παράκαμψη των μεσαζόντων είναι αναγκαίο βήμα για να μπορέσουν παραγωγοί και λαός να μην συνθλιβούν από την επίθεση συγκυβέρνησης ΕΕ ΔΝΤ.

Δεν πρόκειται για το κίνημα της πατάτας όπως περιπαιχτικά έσπευσαν να το βαφτίσουν πρόθυμα τα παπαγαλάκια της συγκυβέρνησης. Πρόκειται για την πιο ξεκάθαρη αναγκαιότητα παραγωγών και λαού που βρίσκονται στο όριο της πείνας και της κοινωνικής καταστροφής. Είναι εικόνες από το μέλλον για τις τεράστιες δυνατότητες που ανοίγονται, οι παραγωγοί του πλούτου να έχουν τον πρώτο λόγο στο παραγόμενο προϊόν τους. Και αντίστοιχα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε ποιοτικό και φθηνό τρόφιμο.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλεί την αριστερά με την κοινή δράση της στο κίνημα να αφουγκραστεί τους τρόπους που διοχετεύεται η λαϊκή κινητικότητα. Να μην σηκώσει αμήχανα τους ώμους της, να μην βρεθεί απέναντι, αλλά να μπει μπροστάρης μέσα από μαζικούς φορείς, μέσα από σωματεία και συνδικάτα, μέσα από την πάλη της για την ανασυγκρότηση του αγροτικού και συνεταιριστικού κινήματος ώστε αυτές οι πρωτοβουλίες ούτε να ξεφουσκώσουν, ούτε να αξιοποιηθούν σε κανάλια ενσωμάτωσης.

Τα δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης, τα εναλλακτικά δίκτυα διανομής τροφίμων είναι υπόθεση όλων μας! Για μας είναι ενταγμένα στον αγώνα για την αποδέσμευση από την Ε.Ε και την ΚΑΠ, την έξοδο από το ευρώ, τη διαγραφή του χρέους, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με πρωτοβάθμιους παραγωγικούς συνεταιρισμούς που θα διεκδικούν κατώτερες εγγυημένες τιμές για τα αγροτικά προϊόντα, με εργατικό έλεγχο και με κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ!

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΚΑΙ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α

Κλαδική Επιτροπή Αγροτοδιατροφικού Τομέα

Προβολή της ταινίας "STORYTELLING" στην Πολιτιστική Λέσχη Περιστερίου

2012-03-08T16:06:00.000+02:00

Κυριακή 11 Μάρτη

Προβολή της ταινίας "STORYTELLING" του Todd Solondz

ΗΠΑ, 2001. Σκηνοθεσία-σενάριο: Τοντ Σόλοντζ. Ηθοποιοί: Ρόμπερτ Γουίσντομ, Λίο Φιτζπάτρικ, Πολ Τζιάματι, Τζον Γκούντμαν. Διάρκεια: 87 λεπτά.

Το σχολείο και η οικογένεια είναι στο στόχαστρο της ταινίας αυτής του Σόλοντζ, ταινίας δοσμένης με ειρωνεία, σατιρική διάθεση και πάντα έξοχες ερμηνείες.

Με την αμερικανική κοινωνία και τη συμπεριφορά της καταπιάνεται και ο Τοντ Σόλοντζ στην ταινία του «Storytelling». Πρόκειται για δυο διαφορετικές ιστορίες (αρχικά επρόκειτο να γυριστούν τρεις) που μας παρουσιάζουν τα διάφορα «κακώς έχοντα» στην ευημερούσα κοινωνία της υπερατλαντικής δύναμης. Στην πρώτη, και πιο σύντομη, αν και καλύτερη από τις δύο, ιστορίες, έχουμε την ιστορία της σχέσης μαθητών με τον καθηγητή. Πρόκειται για μια τάξη λογοτεχνίας όπου οι μαθητές γράφουν διηγήματα που τα διαβάζουν στον βραβευμένο με Πούλιτζερ μαύρο καθηγητή τους. Ανάμεσά τους ένας ανάπηρος από εγκεφαλική παράλυση μαθητής που γράφει, σύμφωνα με ορισμένους, «σαν τον Φόκνερ» και σύμφωνα με άλλους, «για τα σκουπίδια», και μια ξανθιά μαθήτρια, πρώην φιλενάδα του ανάπηρου μαθητή, που παρασύρεται από τον καθηγητή στο διαμέρισμά του, όπου βιάζεται, και στη συνέχεια γράφει ένα διήγημα με βάση τη σκληρή σεξουαλική εμπειρία της.

Στις 18:00 θα προηγηθεί μάζεμα για τη λειτουργία της Λέσχης.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό.

Μαζική και ενδιαφέρουσα η συζήτηση για την εργατική τάξη στην Αθήνα

2012-03-08T15:04:00.000+02:00

Μαζική και ενδιαφέρουσα ήταν η εκδήλωση-συζήτηση που πραγματοποίησε το ΝΑΡ στα πλαίσια του Πανελλαδικού Σώματος για το επαναστατικό υποκείμενο την Τετάρτη 7 Μάρτη στην ΑΣΟΕΕ-Αθήνα. Θέμα της συζήτησης, η σύγχρονη εργατική τάξη, οι εξελίξεις και προοπτικές της.

Εκ μέρους της Π.Ε. του ΝΑΡ, την συζήτηση άνοιξε ο σ. Βασίλης Μηνακάκης, παρουσιάζοντας τις βασικές ιδέες του κειμένου εργασίας για το πανελλαδικό σώμα σχετικά με την εργατική τάξη. Όπως τόνισε «για την δική μας αντίληψη, η εργατική τάξη είναι η κοινωνική «ατμομηχανή» της επαναστατικής πάλης γενικά και σήμερα.» Στη συνέχεια αναφέρθηκε στις σημερινές ποσοτικές και ποιοτικές, τις τάσεις εξέλιξής της σε συνάρτηση με την άποψή του κειμένου περί παραγωγικής και μη παραγωγικής εργασίας, απαντώντας και στις θεωρίες περί εξαφάνισης της εργατικής τάξης, της αποβιομηχάνισης, των υπηρεσιών κ.λπ. Επαναστατικό υποκείμενο είναι το αντικαπιταλιστικά-επαναστατικά πολιτικοποιημένο κίνημα της εργατικής τάξης με τις ποικιλόμορφες και πολυεπίπεδες από άποψη βάθους και συνείδησης συγκροτήσεις του, τονίζει το κείμενο του ΝΑΡ.

Και η εισήγηση κατέληξε: «Αντιμετωπίζουμε την εργατική τάξη όχι θεολογικά, ως κοσμικό θεό, αλλά ως τάξη που διχάζεται από τάσεις χειραφέτησης και υποταγής που αναφύονται από την ίδια τη θέση και κοινωνική της συγκρότηση. Τάσεις που εκφράζονται τόσο σε κοινωνικό όσο και πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα σήμερα απογειώνεται η σύγκρουσή τους. Άρα ζητούμενο για την επαναστατική πολιτική δεν είναι να εκφράσει την εργατική τάξη γενικώς, αλλά τις χειραφετητικές της τάσεις.»

Στη συνέχεια μίλησε ο Λέανδρος Μπόλαρης, συγγραφέας, ο οποίος έκανε μια εκτενή αναφορά στην συγκρότηση της εργατικής τάξης, την ποσοτική της διεύρυνση, απαντώντας στους αστικούς μύθους περί συρρίκνωσης και εξαφάνισής της. Με μια σειρά στοιχείων και παραδειγμάτων από τις εξελίξεις σε διεθνή κλίμακα, σκιαγράφησε την σύγχρονη εργατική τάξη.

Ο Αποστόλης Καψάλης, ερευνητής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ έδωσε μια σειρά πολύτιμα στοιχεία για την σύνθεση, τη διαστρωμάτωση και τις ποσοτικές και ποιοτικές αλλαγές στην σύγχρονη εργατική τάξη της χώρας, αναλύοντας και το νομικό-θεσμικό πλαίσιο και την αντιδραστική αντεργατική μετάλλαξή του, που δημιουργεί νέους όρους στην πάλη των εργαζομένων.

Ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος, αν. καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αποσαφήνισε μια σειρά από έννοιες και ερωτήματα, ενώ αναφέρθηκε σε σημεία του κειμένου εργασίας στα οποία χρειάζονται αποσαφήνιση, κάνοντας κριτικές παρατηρήσεις. Τέλος ανέδειξε το θέμα μιας σύγχρονης αντικαπιταλιστικής μετωπικής συγκρότησης και των συμμαχιών της εργατικής τάξης.

Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησαν ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Τις επόμενες μέρες θα αναρτηθεί video με αποσπάσματα από την εκδήλωση

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

2012-03-08T12:57:00.000+02:00

Πορεία στο Υπουργείο Εργασίας την Πέμπτη 15 Μαρτίου, Ομόνοια στις 11 π.μ.

O μεσαίωνας στη ζωή και στα δικαιώματα μας είναι πια εδώ. Με ομοβροντία μέτρων απίστευτης βαρβαρότητας συγκυβέρνηση, εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες της και εργοδοσία οδηγούν τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους στην εξαθλίωση και στην εξόντωση. Αφού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την κρίση που αυτοί δημιούργησαν χωρίς όμως να την νιώσουν ποτέ.

Εφιάλτης είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν και η ανεργία είναι το βασικότερο συστατικό της συνταγής τους…

Ήδη η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε ποσοστό-ρεκόρ, 30% για το 2012, ποσοστό που μεταφράζεται σε περισσότερους από 1.000.000 ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται οι νέοι που αναζητούν πρώτη φορά δουλειά, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, οι μισοάνεργοι - μισοεργαζόμενοι που δουλεύουν με το κομμάτι

Να ποιοι θέλουν πραγματικά να μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω…

Η ανεργία και η αθέατη όψη της (ελαστική εργασία, υποαπασχόληση) είναι αποτέλεσμα των μαζικών απολύσεων, της μη ανανέωσης συμβάσεων στο όνομα της κρίσης, των χιλιάδων λουκέτων. Κυρίως, όμως, είναι αποτέλεσμα των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου όπως εκφράστηκαν από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και την εργοδοσία που επεκτάθηκαν με τον παροξυσμό της κρίσης και των Μνημονίων. Είναι σαφές πως Συγκυβέρνηση-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Κεφάλαιο επιδιώκουν να διαλύσουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς εργασίας κι αμοιβών, αξιοποιώντας την στρατιά απελπισίας που αυτοί δημιούργησαν. Έτσι, λοιπόν, χρησιμοποιούν την ανεργία ως μοχλό πίεσης και τρομοκράτησης των εργαζόμενων, ως μοχλό πίεσης για τον αφανισμό των συλλογικών μας δικαιωμάτων.

Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας, της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή, να σπάσουμε την απομόνωση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη από όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, τα κινήματα «δεν πληρώνω». Μα πάνω από όλα να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τους από πάνω, μια για πάντα στην ανεργία.

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ:

· Να συγκροτήσουμε συνελεύσεις και πρωτοβουλίες ανέργων σε κάθε κλάδο και σε κάθε γειτονιά.

· Να απαιτήσουμε την εγγραφή στα συνδικάτα όλων των ανέργων, των συμβασιούχων και των απασχολούμενων με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών, με ίδια δικαιώματα με τα άλλα μέλη.

· Να έρθουμε σε επαφή και να συντονίσουμε τη δράση μας.

ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ:

· Δουλειά για όλους. Με ανθρώπινες συνθήκες και μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.

· Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα της ανεργίας, στους άνεργους και υποαπασχολούμενους, που να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.

· Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των ανέργων, κατάργηση του ορίου των ενσήμων για την σφράγιση των βιβλιαρίων

· Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

· Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ελαστικοποιουν τις εργασιακές σχέσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και το βασικό μισθό.

· Διασφάλιση των αμοιβών και των αποζημιώσεων για όλους τους εργαζόμενους που παραμένουν απλήρωτοι, σε επίσχεση εργασίας κλπ.

· Να μην περάσουν οι εκβιασμοί των απολύσεων του κράτους και των εργοδοτών.

ΚΑΛΟΥΜΕ άνεργους, εργαζόμενους, σωματεία, επιτροπές από εργατικούς χώρους, φοιτητές και μαθητές, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς για να δράσουμε ενωμένα, να αντισταθούμε και να παλέψουμε αποφασισμένα, να ετοιμάσουμε και να οργανώσουμε τους χώρους συνεύρεσης και αλληλεγγύης, να πάρουμε πίσω την χαμένη μας ζωή, τα αγαθά που εμείς παράγουμε, μας ανήκουν και μας τα στερούν.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΕΡΓΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ.

Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου

Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων (ΣΩ .Β.Α.)

Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών

Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης

Ομάδα ανέργων-επισφαλώς εργαζομένων του κοινωνικού κέντρου Βύρωνα

Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων―Ανέργων

Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ)

Εργατική Ενότητα Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος

‘’Μικρότητες’’ και ‘’μεγαλεία’’ στην πολιτική της αριστεράς

2012-03-07T23:00:00.001+02:00

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ζούμε σε μια ιστορική εποχή με δυο όψεις. Από τη μια, είναι περίοδος τεράστιων κίνδυνων για τον κόσμο της εργασίας. Είναι σε εξέλιξη μια επιχείρηση κοινωνικής καταβύθισης με πρωτεργάτη τον κόσμο του κεφαλαίου. Και θύμα το λαό και τη νεολαία, το παρόν αλλά και το μέλλον.

Από την άλλη, είμαστε μπροστά σε μια μεγάλη πρόκληση για το εργατικό κίνημα, τους κομμουνιστές, την αριστερά.

Καλούμαστε να δράσουμε μαχητικά όσο ποτέ. Αλλά πρέπει και να στοχαστούμε βαθιά, να δούμε καθαρά. Οι αντίπαλοι μας βλέπουν 10 και 50 χρόνια μπροστά.

Πρέπει και εμείς να τελειώνουμε με το σεχταρισμό του εφήμερου, του συγκυριακού. Με τηθεοποίηση του ελάχιστου, του άμεσου, του εύπεπτου.

Τα ‘’μικρά’’ και τα ‘’μεγάλα’’

Ακούγεται συνέχεια. Πονηρά, από βολεμένες στα θέσφατά τους ηγεσίες. Καλόπιστα, από αγωνιστές: ‘’Ας ενωθούμε στα ‘’μικρά’’. Γιατί μια ζωή μπαίνουν ‘’μεγάλα’’ για να μας χωρίζουν; Πράγματα που δεν είναι της ώρας;’’. Τέτοια ‘’μεγάλα’’ προσφάτως είναι ‘’η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ’’ και βέβαια ο αντικαπιταλιστικός προσανατολισμός του κινήματος. ‘’Μικρά’’ και ενωτικά είναι το ‘’όχι στο μνημόνιο’’ και το ‘’ναι στα δημόσια αγαθά’’.

Απίστευτη αντιστροφή! Αυτοκτονική ακύρωση του ρηξικέλευθου επαναστατικού χαρακτήρα του αριστερού κινήματος, πολιτικά, ιδεολογικά, κινηματικά.

Η αριστερά είναι γέννημα του απελευθερωτικού επαναστατικού αιτήματος του εργατικού κινήματος. Αποτελεί έκφραση του ερωτήματος ‘’υπάρχει άλλος δρόμος;’’, αλλά και μέρος της απάντησης σε αυτό. Με βάση αυτό την κρίνει ο εργαζόμενος.

Η αριστερά δεν είναι μόνο για τα ‘’μικρά’’. Οι επαναστάτες δεν φοβούνται, δεν λοιδορούν, δεν απαξιούν και δεν απεύχονται τα ‘’μεγάλα’’. Δεν γίνεται να θέλουν να λέγονται επαναστάτες, αλλά να φοβούνται όχι απλά την επανάσταση, αλλά και τα ριζοσπαστικά αιτήματα και την λαϊκή εξέγερση. Θα ήταν προτιμότερο σε αυτήν την περίπτωση να προτιμήσουν το δρόμο της Δαμανάκη ή του Κουβέλη.

Οι κομμουνιστές δεν περιφρονούν τα ‘’μικρά’’. Δεν αρνούνται να μπουσουλήσουν μαζί με το λαό, όταν χρειάζεται και όταν πρέπει. Δεν γίνεται να θέλουν να είναι πρωτοπορία του λαού, αλλά να μην είναι μαζί με το λαό.

Αρνούμαστε αυτόν τον κουτοπόνηρο ή αφελή διαχωρισμό. Έχει επιζήμιες, καταστροφικές συνέπειες.

Η πολιτική χρησιμότητα της αριστεράς κρίνεται στην ικανότητά της να ενώσει ξανά και με σύγχρονο τρόπο τα νήματα. Το νήμα της επιβίωσης, με αυτό της αξιοβίωτης ζωής. Της αντίστασης στο μεσαίωνα, με την ελευθερία. Της μετατροπής του εργαζόμενου σε δούλο του κεφαλαίου, με την χειραφέτηση της εργασίας. Της ανατροπής της καπιταλιστικής επίθεσης, με μια άλλη κοινωνική πορεία, με τον πλούτο και την εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Της άρνησης και ανατροπής του υπερ-αντιδραστικού καπιταλισμού της εποχής μας, με μια σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική θεμελιωμένη στην εργατική δημοκρατία και εξουσία.

Τι θέλει λοιπόν ‘’ο κόσμος’’;

Σε πρόσφατο σφυγμομέτρηση της VPRC το 35% των πολιτών δήλωνε αντίθεση στο ευρώ και το 51% (!) αντίθεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποσοστά πολύ μεγαλύτερα και από τα αυθαιρέτως αθροιζόμενα δημοσκοπικά ποσοστά των κομμάτων της αριστεράς.

Και όμως, τόσο το ΚΚΕ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, από αντίθετες αφετηρίες, δηλώνουν πως ‘’η έξοδος από το ευρώ είναι ψευτοδίλημμα’’.

Για τους πρώτους, προηγείται η με μαγικό τρόπο έλευση της ‘’λαϊκής εξουσίας’’. Λες και η κατάχτηση της, ο δρόμος προς αυτήν, το αποφασιστικό βήμα, δεν θα είναι συνάρτηση μιας πολιτικής δράσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος γύρω από κομβικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, που θα κρίνουν την διαιώνιση ή την ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Για τους δεύτερους, έχει προτεραιότητα η σωτηρία της ευρωπαϊκής προοπτικής. Υπερβάλουμε; Δυστυχώς καθόλου. Στην γνωστή πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ των 10 σημείων, όχι μόνο δεν μπαίνει στόχος για έξοδος από την ευρωζώνη, αλλά εκτιμάται (και καταγγέλλεται), ότι ‘’οι θυσίες που ζητούν με αφορμή το χρέος δεν αφορούν ούτε τη σωτηρία της χώρας ούτε τη διάσωση του ευρώ ούτε τη βιωσιμότητα του χρέους.’’ Φυσικά και εδώ η διαφυγή από την αναγκαία θέση είναι από την αριστερή πόρτα: ‘’ Οι θυσίες απαιτούνται για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και η εξουσία πάνω στην εργασία.’’.

Και τι θα κάνουμε με το χρέος;

‘’Στη θέση της αδιέξοδης και καταστροφικής διαδικασίας του PSI, αντιπροτείναμε αναστολή πληρωμών προς τους πιστωτές για εύλογο χρονικό διάστημα. Αν αυτό το διάστημα ήταν, π.χ., τρία χρόνια, θα υπήρχε εξοικονόμηση άνω των 50 δις. μόνο από τόκους (…)’’, μας υπενθυμίζει ή ίδια απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό δεν υπονομεύει την θέση για διαγραφή του χρέους;

Δεν είναι καθόλου λογικό να πιστεύει κανείς ότι το ‘’όχι στο μνημόνιο’’, μπορεί να συνοδεύεται από την παροχή των δανείων της τρόικας. Αφελείς στο άλλο στρατόπεδο δεν υπάρχουν. Εκεί περισσεύουν οι κυνικοί.

Ο αντιμνημονιακός αγώνας, υποχρεωτικά σημαίνει ‘’άρνηση πληρωμών, μονομερής διαγραφή του χρέους’’. Είναι και αναγκαίο και αναγκαστικό. Και δίκαιο και λαϊκά νόμιμο.

Δεν είναι σοβαρό να πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα δεν θα πληρώνει το χρέος της στις κεντρικές τράπεζες των χωρών μελών της ευρωζώνης, στην ίδια την ΕΚΤ και η ΕΕ την ίδια στιγμή, θα την δέχεται στις γραμμές της. Αυτό δεν λέγεται ‘’διαπραγμάτευση’’, αλλά διαζύγιο με την κοινή λογική. Και είναι επικίνδυνο σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές.

Πώς να αποφύγεις να πάρεις θέση…

Εδώ γίνεται μια δεύτερη μεγάλη λογική αντιστροφή.

‘’Δεν χρειάζεται να ξετυλίξουμε αυτό το κουβάρι των συλλογισμών’’, αντιτείνεται καλόπιστα, από οπαδούς του αγώνα και του αντι-ΕΕ προσανατολισμού. ‘’Θα ξετυλιχθεί από μόνο του’’, συμπληρώνουν.

Ο προβληματισμός αυτός θα μπορούσε να είναι χρήσιμος ως προφύλαξη, απέναντι σε μια σεχταριστική αγνόηση των βημάτων στη συνείδηση του κόσμου που πρέπει να γίνουν. Γόνιμος ως κριτική απέναντι σε μια αριστερή φλυαρία που αναφέρεται παραθετικά στα πάντα και κάθε στιγμή, χωρίς ιεράρχηση στόχων και πολιτική τακτική, περιμένοντας να δικαιωθεί σαν το σταματημένο ρολόι.

Ωστόσο, σε στιγμές σαν αυτές, οι ζωντανές πρωτοπόρες δυνάμεις, πρέπει να έχουν την θέληση και την μαεστρία να συνθέσουν τα κομμάτια του πάζλ. Η μισή αλήθεια είναι ένα ψέμα… Μην το ξεχνάμε.

Περιμένουμε άραγε ο κόσμος που αγωνιά, να εμπιστευτεί μια αριστερά που θέλει να αποφύγει τα ερωτήματα ή να κόψει τις αλήθειες στα τέσσερα και να τις δώσει με δόσεις;

Τα μισά λόγια στα κορυφαία ζητήματα της σύγκρουσης με την ευρωζώνη και την ΕΕ, καθώς και της διαγραφής του χρέους, είναι ακριβώς αυτά που ψαλιδίζουν την ενωτική λαϊκή δυναμική, που αποθαρρύνουν την αγωνιστική διάθεση των εργαζομένων. Εδώ θα κριθούν όλα τα ρεύματα, κόμματα και σχηματισμοί. Σε όλα τα πεδία. Και στο μαζικό κίνημα που παίρνει όλο και πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, όσο και στην πολιτική αντιπαράθεση σε όλα τα πεδία συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών.

Η πολιτική διαπάλη είναι μορφή αγώνα

Για να υπάρξουν λαϊκές νίκες στο παρόν, για να αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί προς τα αριστερά, για να αλλάξουν οι συνειδήσεις, απαιτούνται καθαρές και τολμηρές κουβέντες. Ακόμη και στα ζητήματα που η αριστερά, δεν πείθει εύκολα.

Γιατί ξεχνάμε; Η αριστερά κατάπιε το παραμύθι της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1990, αποκοίμισε τον κόσμο. Την έπιασε δέος με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και την αγορά. Δεν θυμόμαστε τα απίστευτα για τον ‘’σοσιαλισμό της αγοράς’’; Η δυσκολία του σήμερα, δεν σχετίζεται με τα μασημένα λόγια ή/και τις λαθεμένες θέσεις του χθες; Οι μισές σημερινές κουβέντες, θα ανεχτούμε να οικοδομήσουν την ήττα μας αύριο ή θα είμαστε πιο απαιτητικοί;

Ας μας διδάξει και πάλι η άρχουσα τάξη. Πως επιβάλλεται αλήθεια το κεφάλαιο; Μόνο με την οικονομική βία ή την κρατική καταστολή; Δεν είναι καθόλου έτσι. Η ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία είναι βασικό στοιχείο της αστικής εξουσίας. Τα συμφέροντα και προτάγματα της οικονομικής ολιγαρχίας ενσωματώνονται στη λαϊκή συνείδηση ως κοινές αλήθειες, ως αναπόδραστες λογικές, ως κοινωνικοί μονόδρομοι.

Αποτελεί αυτοκτονία για την αριστερά το να λοιδορεί από μόνη της την αναγκαία προσπάθεια εμβάθυνσης στα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, ως άχρηστη δήθεν ‘’θεωρητικολογία’’.

Επανάσταση και αντεπανάσταση

Ας δούμε ένα ζήτημα πιο ‘’δύσκολο’’.

Θεμέλιο του άλλου δρόμου της αριστεράς πρέπει να είναι η δημόσια κοινωνική ιδιοκτησία. Αποτελεί την αναγκαία (αλλά όχι και ικανή) βάση, για την άρση της εκμετάλλευσης της εργασίας, για πλήρη απασχόληση. Για δημοκρατία στην εργασία. Για ανάπτυξη δημόσιων κοινωνικών πολιτικών. Για επανασχεδιασμό του ίδιου του χαρακτήρα της παραγωγής και της οικονομίας, με προσανατολισμό τις κοινωνικές ανάγκες και το σεβασμό του περιβάλλοντος.

Πρώτο βήμα για αυτό είναι οι εθνικοποιήσεις με εργατικό κοινωνικό έλεγχο. Όχι μόνο των τραπεζών ή των ξερών κλαδιών που παρατάνε οι επιχειρηματίες. Αλλά και των μεγάλων ζωντανών παραγωγικών μονάδων στους κρίσιμους κλάδους της οικονομίας.

Και όμως. Και αυτός ο στόχος δεν διατυπώνεται από τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Το ΚΚΕ κατά τη γνωστή λογική, τον θεωρεί ρεφορμιστικό, προτάσσοντας την γνωστή ρεφορμιστική λογική του για την εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζει το ζήτημα στην παραμονή ή στην επιστροφή των ΔΕΚΟ στο δημόσιο και στην εθνικοποίηση των τραπεζών.

Δεν θα έπρεπε αλήθεια η αριστερά να βάζει στόχους ενάντια στην αστική τάξη, την μεγάλη ατομική ιδιοκτησία και την ατομική ιδιοποίηση του πλούτου;

Ένα εκ του αντιθέτου παράδειγμα, θα καταδείξει το μέγεθος του θράσους της αστικής τάξης απέναντι σε ένα λαό που δεν καταφέρνει καλά καλά να ζήσει, αλλά και το βάθος της ατολμίας της αριστεράς.

Έως το τέλος του 2012 και εφόσον πάνε ‘’όλα καλά’’ με το PSI, οι ελληνικές τράπεζες θα έχουν πάρει από την αρχή της μνημονιακής ‘’σωτηρίας’’ μας, 170 περίπου δις! Σχεδόν ένα ΑΕΠ. Η χρηματιστηριακή τους αξία είναι το πολύ 2 δις και τα ίδια κεφάλαια τους 24 δις. Δηλαδή, το κράτος τις έχει αγοράσει δεκάδες φορές. Και όμως, ενώ προσφέρει το αίμα, ενώ αγοράζει το ρίσκο, δεν θίγει την ιδιοκτησία και αυτή μένει στους τραπεζίτες. Αυτό κάνει η αστική τάξη με το πολιτικό της σύστημα και τα κόμματα της. Μπροστά στα μούτρα των ανέργων, των νέων με τα 300 ευρώ, των απολυμένων.

Και όμως, η αριστερά κόβει και εδώ τις αλήθειες στα τέσσερα. Δεν τολμά να πει ότι δικαιούται ο λαός να πάρει στα χέρια του και την προσωπική και την εταιρική περιουσία των μεγάλων επιχειρηματιών. Ακριβώς για να ζήσει η κοινωνική πλειοψηφία.

‘’Μα αυτό και αν είναι άκαιρος κομμουνιστικός στόχος!’’, θα πει κάποιος. ‘’Απαιτεί μεγάλη ταξική και πολιτική σύγκρουση και επανάσταση’’. Γιατί τώρα τι έχουμε; Δεν έχουμε μια επανάσταση με αρνητικό πρόσημο; Δεν έχουμε μια αντεπανάσταση τη στιγμή που καταργούνται από το Υπουργικό Συμβούλιο σε μια νύχτα τα εργατικά δικαιώματα ενός αιώνα, που καταχτήθηκαν με αίμα και επαναστάσεις; Γιατί φοβάται τόσο αυτή η αριστερά, να δει την ευθύνη της απέναντι στην ανάγκη να αλλάξει το βέλος;

Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Να ανατραπεί η αστική αντεπανάσταση. Να ορθωθεί ξανά η επαναστατική χειραφετητική προοπτική του κόσμου της εργασίας. Η επιβίωση και η αξιοπρέπεια, είναι κίνητρο και δρόμος, αποτέλεσμα και προϋπόθεση της εξέγερσης, της επανάστασης, της κοινωνικής πορείας έξω και σε σύγκρουση με τον καπιταλισμό. Του άλλου δρόμου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αδελφοσύνης των λαών.

πηγή : aristeroblog.gr

“Τέλος της ιστορίας” : Τι σήμαινε η διάλυση της ΕΣΣΔ;

2012-03-07T10:10:00.001+02:00

του Σπύρου Μαρκέτου

Ματιές στην ιστορία και την προοπτική του Κομμουνιστικού κινήματος, με αφορμή τα είκοσι χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα που διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Τέτοιες ημέρες μένουν χαραγμένες στη μνήμη όλων. Κάνεις κάτι απλό, καθημερινό, και τυχαία προσέχεις ότι στην οθόνη του σαλονιού συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο· κοιτάζεις λίγο καλύτερα, και διαπιστώνεις ότι ο κόσμος όπως τον ήξερες έχει χαθεί κάτω από τα πόδια σου. Η Σοβιετική Ένωση δεν υπάρχει πια. Η Νέα Υόρκη χτυπήθηκε από άγνωστους τρομοκράτες. Τίποτε δεν θα μείνει όπως ήταν μέχρι χτες, βεβαιώνουν έκθαμβοι οι τηλεσχολιαστές. Ο ιστορικός συνήθως είναι πιο επιφυλακτικός. Ξέρει ότι το νόημα τέτοιων γεγονότων δεν είναι εκείνο που μοιάζει σε πρώτη ανάγνωση.

Τη μέρα που καρφωθήκαμε πάντως μπροστά στην τηλεόραση με τις εικόνες από το Κρεμλίνο, τρεις φίλοι με πολιτική παιδεία που κυμαινόταν από αναρχική ως τροτσκιστική, οι δυο μας ιστορικοί, δεν είχαμε αμφιβολία ότι ο κόσμος είχε αλλάξει. Κανείς μας δεν συμπαθούσε το σοβιετικό καθεστώς, αλλά όλοι νιώθαμε ότι άρχιζαν δύσκολοι καιροί για τα αριστερά κινήματα. Μερικά χρόνια αργότερα ο ένας από τους τρεις, που ήταν και ο πιο δραστήριος πολιτικά, αυτοκτόνησε. Καθυστερημένα αποδείχτηκε ότι εκείνη η μέρα των Χριστουγέννων του 1991 τον είχε πληγώσει πιο βαθειά απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί. Αμέτρητοι άλλοι λύγισαν για τον ίδιο λόγο. Ενώ αρκετά καθήκια που διαφεντεύουν έκτοτε Ελλάδα κι Ευρώπη, και είχαν δει την αριστερά σαν καριέρα κι όχι σαν αγώνα, αλλά ευνοούνταν από το εξουσιαστικό ήθος και τις οργανωτικές παραδόσεις του δήθεν δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, βρήκαν την ίδια μέρα ευκαιρία να μεταμφιέσουν ιδεολογικά την κυνική ιδιοτέλειά τους σε ρεαλισμό, αν όχι σε γενναία αποδοχή μιας τραγικής μοίρας. Σήμερα τρέμουν βλέποντας τη βασιλεία τους να τελειώνει. Είκοσι χρόνια όμως έτρωγαν καλά.

Η ελληνική διανόηση δεν άργησε να βγάλει τα απαραίτητα συμπεράσματα. Το πιο προικισμένο και ριζοσπαστικό της κομμάτι περιθωριοποιήθηκε· οι υπόλοιποι, τελειοποιώντας τις τεχνικές της προληπτικής συμμόρφωσης, μονώθηκαν αποτελεσματικά από τη σύγχρονη αριστερή σκέψη, εντελώς ανεδαφική πια για όσους δεν είχαν πρόβλημα επιβίωσης ή θεμελιώδεις διαφωνίες με το καθεστώς. Με τις ευλογίες της Αυγής (και τα ξορκίσματα του Ρίζου, που ποτέ του δεν καλόβλεπε τους κουλτουριάρηδες), φτωχοδιάβολοι που είχαν αναδειχθεί πασαλείβοντας Αλτουσέρ και Γκράμσι ανακάλυψαν τις αρετές του μεταμοντέρνου και τη γοητεία του εκσυγχρονισμού. Αυτοδικαιολογούνταν δείχνοντάς μας τους ημιάγριους: οι ταγοί του έθνους -η νταβραντισμένη Ακαδημία Αθηνών, η εκκλησία, οι κομματάρχες- έβαζαν κοπυράιτ σε ονόματα και πουλούσαν τσαμπουκά στις γειτόνισσες. Ο χειρότερος ανάμεσά τους όμως γίνεται όπου να ’ναι πρωθυπουργός, χάρη στην αφωνία των κάποτε λαλίστατων διανοούμενων και τη σύγχυση των αυτιστικών ηγεσιών της κοινοβουλευτικής αριστεράς.

Ο κατήφορος δεν σταματούσε. Η ανεκδιήγητη θεωρία ενός νέο-συντηρητικού αμερικανού υπάλληλου, περί τέλους της ιστορίας, αναλύθηκε εμπεριστατωμένα και πανηγυρίστηκε από τους ίδιους πανεπιστημιακούς και δημοσιογράφους που επισείουν σήμερα τις εφτά πληγές του φαραώ αν τυχόν κλωτσήσουμε το ευρώ και σβήσουμε το χρέος. Σ’ όλο τον κόσμο των διανοούμενων, μονάχα κάποιοι προϊστορικοί δεινόσαυροι διατηρούσαν την ψυχραιμία και την οξυδέρκειά τους, εκείνες τις ημέρες των σκληρών πρακτικών διλημμάτων και της ιδεολογικής αναμπουμπούλας· δεν μνημονεύονταν συχνά από την επίσημη αριστερά, αλλά υπήρχαν.

Ο Ντέηβιντ Χάρβεϋ, για παράδειγμα, τόνιζε πως ο καπιταλισμός παρέμενε ασταθής κι επιρρεπής σε κρίσεις. Ο Λήο Πάνιτς και ο Ραλφ Μίλιμπαντ επέμεναν, από τις σελίδες μιας ιστορικής επιθεώρησης της Νέας Αριστεράς, του Socialist Register, ότι ο καπιταλισμός μόνο βραχυπρόθεσμα θα ξεπερνούσε την κρίση του, και η εδραίωσή του στις χώρες του σοβιετικού συνασπισμού δεν θα γινόταν με δημοκρατικούς όρους. Αλλά πιο θρασύς απ’ όλους ήταν, όπως θα δούμε στη συνέχεια, ο Ιμμάνουελ Βαλλερστάιν.

Ο Βαλλερστάιν ήταν περίφημος και θεσμικά ισχυρός ιστορικός κοινωνιολόγος (σύντομα θ’ αναλάμβανε πρόεδρος της Παγκόσμιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας), και συνάμα ριζοσπάστης από τα γεννοφάσκια του. Στον ίδιο τόμο του Socialist Register δημοσίευσε ένα άρθρο, που για πολλούς επιβεβαίωσε τις υποψίες ότι είχε σαλτάρει από τη στεναχώρια του. Ο τίτλος ήταν προκλητικός: «Η κατάρρευση του φιλελευθερισμού». Ακόμη πιο εξοργιστικό ήταν το περιεχόμενό του.

Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δήλωνε ο Βαλλερστάιν, δεν σήμαινε το τέλος του σοσιαλισμού, αλλά το τέλος του φιλελευθερισμού. Στην περίοδο οξυμένων συγκρούσεων, που ερχόταν, ο καπιταλισμός θα στερούνταν το βασικό ιδεολογικό του εργαλείο, τον φιλελευθερισμό. Κεντρική ιδέα του άρθρου ήταν ότι το 1991 ολοκληρώθηκε η αποκαθήλωση του φιλελευθερισμού από τη θέση της ηγεμονικής ιδεολογίας, την οποία κατείχε από το 1848.

Επί εκατόν είκοσι χρόνια, σχηματικά από το 1848 ως το 1968, τόσο οι αριστεροί ριζοσπάστες όσο και οι δεξιοί συντηρητικοί προσάρμοζαν τα πολιτικά τους σχέδια στις ιδέες του κεντρώου φιλελευθερισμού, βοηθώντας έτσι να στερεωθεί ο καπιταλισμός ως παγκόσμιο σύστημα. Μετά το 1991 όμως, προφήτευε ο Βαλλερστάιν, η αριστερά θα ξαναγινόταν αριστερά και η δεξιά θα ξαναγινόταν δεξιά, ενώ η έκβαση της σύγκρουσης που θ’ ακολουθούσε, μιας παγκόσμιας σύγκρουσης που θα διαρκούσε δεκαετίες, θα όριζε αν τον καπιταλισμό θα διαδεχόταν ένα νέο σύστημα που θα συγκέντρωνε τα δικά του κακά και τα κακά των προηγούμενων, ή ένα άλλο σύστημα δημοκρατικό κι εξισωτικό. Τούτη η απρόγνωστης έκβασης μάχη μεταξύ ριζοσπαστικής αριστεράς και αντιδραστικής δεξιάς θα ήταν το κεντρικό πολιτικό δεδομένο των ερχόμενων δεκαετιών.

Ήταν σίγουρα αυθάδεια, να λες ότι ο Στάλιν και ο Μάο εφάρμοζαν στην πραγματικότητα το πρόγραμμα του φιλελευθερισμού, αλλά μήπως δεν ενίσχυε αυτή την ιδέα η τόσο εύκολη μετάλλαξη των καθεστώτων τους σε καπιταλιστικά; Σε κάθε περίπτωση, ο Βαλλερστάιν στήριζε τις απόψεις του σε μια συνολική ανάλυση του καπιταλιστικού κοσμοσυστήματος, όπως το λέει, από το 1500, όπου τοποθετούσε τη γέννησή του, ως τον ύστερο εικοστό αιώνα, που ήταν η εποχή της αποσταθεροποίησής του. Είχε ήδη δημοσιεύσει τους τρεις πρώτους τόμους του μεγάλου έργου του, Το καπιταλιστικό κοσμοσύστημα, ενώ ο τέταρτος, που κυκλοφόρησε μόλις το καλοκαίρι του 2011, αναλύει τη δημιουργία της φιλελεύθερης καπιταλιστικής γαιοκουλτούρας, όπως την ονομάζει, από τη Γαλλική Επανάσταση ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτής δηλαδή που εξαρθρώθηκε το 1968 και κατέρρευσε το 1991. Σ’ όλο το ενδιάμεσο διάστημα, «κάτω από το προσωπείο των τριών ιδεολογιών που συγκρούονταν μεταξύ τους, στην πραγματικότητα είχαμε μόνο μια, τη συντριπτικά κυρίαρχη ιδεολογία του φιλελευθερισμού» (Immanuel Wallerstein, «Η κατάρρευση του φιλελευθερισμού» [1992], συμπεριλαμβάνεται στο Immanuel Wallerstein, Σύγκρουση πολιτισμών; Η μεγάλη εικόνα και το μελλοντικό σύστημα, Θύραθεν, Θεσσαλονίκη 2011).

Ποιά ήταν, τώρα, τα κύρια χαρακτηριστικά του φιλελευθερισμού που κατέρρευσε μαζί με την ΕΣΣΔ; Η ιδεολογία αυτή πρώτα πρώτα πίστευε στην Πρόοδο, με κεφαλαίο Π, η οποία θα ήταν πιο αργή βέβαια απ’ όσο ήθελε η αριστερά, αλλά αδήριτη. Πίστευε επίσης στη Μεταρρύθμιση, που θα γιάτρευε τις αρρώστιες της καπιταλιστικής συσσώρευσης, κι επίσης, ό,τι και αν έλεγε στη θεωρία, πρακτικά πίστευε στο Κράτος, που θα εφάρμοζε τις μεταρρυθμίσεις. Το θεμελιώδες κοινωνικό πρόβλημα στο οποίο απαντούσε ο φιλελευθερισμός ήταν η, απαραίτητη για τη σταθερότητα του όλου συστήματος, ενσωμάτωση της εργατικής τάξης. Η Μεταρρύθμιση θα νομιμοποιούσε την κυριαρχία που νωρίτερα εδραζόταν στη δύναμη. Πώς; Με δυο τρόπους. Δίνοντας στους εργάτες δικαίωμα ψήφου, αλλά προσέχοντας ώστε η ψήφος να μη μπορεί ν’ αλλάξει πολλά. Και παραχωρώντας τους κομμάτια της παγκόσμιας υπεραξίας, αλλά φροντίζοντας ώστε να συνεχίσουν να την καρπώνονται κυρίως οι καπιταλιστές, και να μη θίγεται το σύστημα της συσσώρευσης. Το 1991 φάνηκαν τα όρια τούτης της στρατηγικής.

Στη δεξιά κυριάρχησαν λοιπόν μετά το 1848 οι ‘φωτισμένοι συντηρητικοί’, ενώ στους σοσιαλιστές η ‘μεταρρυθμιστική αριστερά’. Ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο στις βιομηχανικές κοινωνίες η διαμάχη είχε γίνει ‘φιλελεύθεροι συντηρητικοί εναντίον φιλελεύθερων σοσιαλιστών’, ενώ μετά τη Ρωσική Επανάσταση επιδιώχθηκε με ανάλογο τρόπο να ενσωματωθούν οι κυριότερες χώρες της περιφέρειας. Η αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης, που κήρυξαν το 1917 ο αμερικανός πρόεδρος Ουίλσον και ο Λένιν, αντιστοιχούσε δομικά, σε παγκόσμια κλίμακα, στην αρχή της καθολικής ψηφοφορίας σε εθνική κλίμακα. Το κράτος προνοίας και η οικονομική της ανάπτυξης συμπλήρωναν σ’ εθνική και παγκόσμια κλίμακα αυτές τις δυο αρχές.

Το πρόγραμμα του Στάλιν, «Σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα», που ήταν βέβαια και πρόγραμμα των διαδόχων του μέχρι τον Γκορμπατσώφ, σήμαινε πρακτικά ενσωμάτωση στο κοσμοσύστημα της ΕΣΣΔ ως μεγάλης δύναμης. Την ίδια λογική ακολούθησαν, προτάσσοντας την εθνική οικονομική ανάπτυξη και τη γοργή εκβιομηχάνιση, τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα. Οι σοσιαλιστές, που είχαν νωρίτερα προωθήσει στις ζώνες του πυρήνα το φιλελεύθερο πρόγραμμα εξημέρωσης των εργατικών τάξεων μέσα από το δικαίωμα ψήφου και το κράτος προνοίας, προώθησαν και το φιλελεύθερο πρόγραμμα σε παγκόσμια κλίμακα, δηλαδή την εξημέρωση του Νότου.

Η «δεύτερη παγκόσμια επανάσταση» όμως, του 1968, μεταμόρφωσε τις ιδεολογικές στρατηγικές της καπιταλιστικής κοσμοοικονομίας όπως και η πρώτη, του 1848. Αμφισβητώντας την ιστορική μεταμόρφωση του σοσιαλισμού σε φιλελεύθερο σοσιαλισμό, οι επαναστάτες κατέλυσαν τη φιλελεύθερη συναίνεση. Το 1968 η νέα αριστερά έπληξε την πολιτισμική ηγεμονία που τα κυρίαρχα στρώματα όλου του κόσμου είχαν, με μεγάλη επιμέλεια, στήσει μετά το 1848. Η αποσύνθεση των ‘φιλελεύθερων σοσιαλιστικών καθεστώτων’, όπως τα χαρακτηρίζει ο Βαλλερστάιν, αποτύπωνε λοιπόν τη διάβρωση της φιλελεύθερης συναίνεσης στ’ αριστερά. Το αληθινό νόημα της κατάρρευσής τους ήταν:

«η οριστική κατάρρευση του φιλελευθερισμού ως ηγεμονικής ιδεολογίας. Αν δεν πιστεύει ο κόσμος στην υπόσχεσή της, τότε δεν μπορεί ν’ αποκτήσει ανθεκτική νομιμοποίηση το καπιταλιστικό κοσμοσύστημα. Οι τελευταίοι σοβαροί πιστοί της υπόσχεσης του φιλελευθερισμού ήταν τα παλιού τύπου κομμουνιστικά κόμματα στο τέως κομμουνιστικό μπλοκ. Χωρίς αυτά να συνεχίζουν τούτη τη λειτουργία τους, τα κυρίαρχα στρώματα όλου του κόσμου χάνουν την τελευταία τους δυνατότητα να ελέγχουν τις εργατικές τάξεις όλου του κόσμου με άλλο μέσο εκτός από τη βία. Η συναίνεση χάθηκε -και η συναίνεση χάθηκε επειδή η εξαγορά σταμάτησε. Αλλά με τη βία από μόνη της, όπως ξέρουμε τουλάχιστον από τον καιρό του Μακιαβέλι, δεν επιβιώνει πολύ καιρό μια πολιτική δομή».

Εκτίμηση που μάλλον επαληθεύτηκε στην εικοσαετία που μεσολάβησε από το 1992.

Ή μήπως όχι;

Το άρθρο δημοσιεύεται στο περιοδικό Αναιρέσεις #17 που κυκλοφορεί.

Οι Μανωλάδες γίνονται ΕΟΖ

2012-03-06T18:56:00.000+02:00

της Όλγας Καρυώτη

Ή όταν νομιμοποιείται το σύμβολο της εθνικής κυριαρχίας

Μετά τις δηλώσεις του υφυπουργού Οικονομίας της Γερμανίας, Στέφαν Καπφέρερ, σχετικά με την αναγκαιότητα δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, ήρθε στην επιφάνεια η προσπάθεια προώθησης τέτοιων εγχειρημάτων που καταβάλλεται εδώ και αρκετό καιρό από διάφορους τοπικούς και περιφερειακούς φορείς, οργανώσεις, διοικητικές αρχές όπως οι Περιφέρειες (με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της Πελοποννήσου), εμπορικά και βιομηχανικά επιμελητήρια, όπως της Μακεδονίας και της Θράκης κ.ά., και φυσικά το think tank Χρηματοοικονομικό Φόρουμ Θράκης, του οποίου η μελέτη για την υλοποίηση ΕΟΖ στη Θράκη έχει συμπεριληφθεί στον φάκελο του υπουργείου Ανάπτυξης που θα σταλεί για έγκριση στις Βρυξέλλες στις αρχές του 2012. Λέγεται επίσης ότι μετά τη Θράκη θα ακολουθήσουν η Ήπειρος, η Πελοπόννησος, η Θεσσαλία και η Αττική.

Στις ΕΟΖ της Ελλάδας, οι επιχειρήσεις θα απολαμβάνουν μείωση φορολογικών συντελεστών τουλάχιστον κατά 10%. Οι διαδικασίες διαγωνισμών και αδειοδοτήσεων και οι διοικητικές διαδικασίες θα γίνονται σε ρυθμούς εξπρές (fast track) μέσω της δημιουργίας, αποκλειστικά για την ΕΟΖ, ανεξάρτητης διοικητικής αρχής που θα επιβλέπει την ταχεία διεκπεραίωση των διαδικασιών για την υλοποίηση των επενδύσεων, θα λειτουργεί με αποκλειστική ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης και θα αποτελέσει υπόδειγμα για την ελαχιστοποίηση των γραφειοκρατικών διαδικασιών σε όλη την επικράτεια. Όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς διαβεβαιώνουν ότι δεν θα θιγούν τα εργασιακά δικαιώματα· η ίδρυση ΕΟΖ στη Θράκη υποστηρίζεται με το επιχείρημα των έκτακτων οικονομικών συνθηκών στη χώρα και των συνθηκών αθέμιτου ανταγωνισμού που προκύπτουν λόγω γειτνίασης με τη Βουλγαρία και την Τουρκία, οι οποίες ήδη διαθέτουν ΕΟΖ.

Ο Αλέξης Μητρόπουλος, σε άρθρο του για τις ΕΟΖ, γράφει στα Επίκαιρα (22.9.2011): «Το φαινόμενο αυτό είναι ομόλογο του πολεμικού φαινομένου, της εκστρατείας, δηλαδή, μιας στρατιωτικής δύναμης εναντίον μιας αδύναμης –συνήθως– χώρας προς κατάκτηση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών. Είναι η λεγόμενη διαδικασία της διά των όπλων “πρωτογενούς συσσώρευσης”. Αν υπάρχει κατάκτηση διαρκείας, τότε πρόκειται για την περίπτωση τη αποικιοποίησης ή της δημιουργίας περιφερειακού προτεκτοράτου.

Αν ο επιδρομέας αποχωρήσει νωρίς, τότε πρόκειται περί μιας λεηλασίας του οικονομικού και κοινωνικού κεκτημένου της κατακτούμενης χώρας, όπου στη θέση της προηγούμενης παραδοσιακής, οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής εμφανίζονται τα ερείπια της προκλητικής, ασύστολης, “απελευθερωμένης” από κανόνες, ήθη και έθιμα, πρόσκαιρης και κερδοσκοπικής οικονομικής δραστηριότητας. Αυτή είναι η φύση των Ειδικών Οικονομικών ή Επενδυτικών Ζωνών, που σχεδιάζεται από τους Γερμανούς, υπό τον εύηχο –αν και αρνητικά φορτισμένο για τους προοδευτικούς Έλληνες– τίτλο “Σχέδιο Μάρσαλ” ή, για να δοθεί περισσότερη έμφαση στην κοινοτική “συμπαράσταση”, “γερμανική απόβαση στην Ελλάδα”». Ξαφνικά, η Ελλάδα μοιάζει να μετατρέπεται σε κάποιο παρθένο δάσος των Ινδιών. Ο ελληνικός λαός, οποιασδήποτε κοινωνικής τάξης, γίνεται μαοϊκός ναξαλίτης αντάρτης που μάχεται ενάντια στην απαλλοτρίωση της γης του από τους ξένους ιμπεριαλιστές της χημικής βιομηχανίας και τους ντόπιους κρατικούς εκπροσώπους τους.

Ο Δημήτρης Πατέλης, επίκουρος καθηγητής φιλοσοφίας του Πολυτεχνείου Κρήτης και μέλος της προσωρινής πολιτικής επιτροπής του ΕΠΑΜ, γράφει στο blog του ΕΠΑΜ Χανίων σχετικά με τις ΕΟΖ: «Δεν θέλουμε ούτε το νόμισμά τους, είτε ευρώ είτε άλλο που ετοιμάζονται να εφεύρουν, ούτε έχουμε ανάγκη τα παραμύθια τους να αισθανόμαστε ευρωπαίοι –δηλαδή ανώτεροι από το είναι μας– και να είμαστε σκλάβοι τους, αυτή ήταν η μολυσμένη τροφή με την οποία μας έθρεψαν ως πτωχούς ιθαγενείς τις τελευταίες δεκαετίες οι δωσίλογοι που σήμερα αποκαλύπτουν το αποτρόπαιο πρόσωπό τους. Τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες προς το παρόν δεν τις προβλέπουν άλλωστε στην επικράτειά τους, ενώ αντίθετα για μας τις ετοιμάζουν ταχύτατα με τη βοήθεια του κ. Τατούλη. Ποιοι λοιπόν άλλοι τον ακολουθούν στο Περιφερειακό Συμβούλιο Πελοποννήσου για να ερημώσουν πολιτισμικά και να αλώσουν εθνικά το λίκνο του νέου Ελληνικού κράτους;». Ακόμα χειρότερα, αυτά τα λόγια παραπέμπουν μάλλον στην εποχή των Κινέζων Μπόξερ που μάχονταν ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό και την κουλτούρα του, στις αρχές του 20ού αιώνα.

Η ηγεμονική θέση του χρηματιστικού και βιομηχανικού κεφαλαίου γερμανικών συμφερόντων στην ΕΕ και την Ευρωζώνη είναι προφανής. Στην περίπτωση των ΕΟΖ, η εμπλοκή των Γερμανών τεχνοκρατών υπήρξε καταλυτική, και φυσικά με το αζημίωτο. Η πρόεδρος του Χρηματοοικονομικού Φόρουμ Θράκης, Κατερίνα Καραγιάννη, είναι Ελληνογερμανίδα και πρώην στέλεχος της Deutsche Bank. Τη νομική μελέτη του Φόρουμ για την πραγματοποίηση της ΕΟΖ στη Θράκη εκπόνησε γερμανική εταιρεία. Η ευρωενωσιακή Task Force, που με την έκθεσή της τονίζει την αναγκαιότητα δημιουργίας ΕΟΖ και επίσπευσης του προγράμματος Helios, έχει επικεφαλής τον Γερμανό Χορστ Ράιχενμπαχ, αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης.

Ο υφυπουργός Εργασίας της Γερμανίας Χανς Γιόαχιμ Φούχτελ, εντεταλμένος της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης κατ’ εντολή Μέρκελ, εγκαθίσταται στο προξενείο της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη για την υλοποίηση της απορρόφησης κονδυλίων του ΕΣΠΑ, με σκοπό τη χρήση τους για την προσέλκυση γερμανικών επενδύσεων. Η επικέντρωση, ωστόσο, στο ισχυρότερο ευρωπαϊκό κράτος της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας λειτουργεί με τρόπο στρεβλωτικό, γιατί απλούστατα οι υπόλοιποι κρίκοι γίνονται δυσδιάκριτοι, καθώς καλύπτονται από τα φούμαρα αριστερών και δεξιών εθνικοπατριωτικών κορωνών. Το χειρότερο, κοιτάζοντας μονάχα τον «εξωτερικό εχθρό», ο ελληνικός κρίκος αυτής της αλυσίδας εξαερώνεται.

Η έννοια του ιμπεριαλισμού επιστρέφει στο πρωτόλειο περιεχόμενό της. Οι Γερμανοί θεωρούν ότι εκπολιτίζουν τους νότιους βάρβαρους και οι Έλληνες θεωρούν ότι γίνονται θύματα της επέλασης των βόρειων βαρβάρων. Η ένταση όμως της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το πραγματικό λίκνο κάθε σύγχρονου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, εντείνεται και πολλαπλασιάζεται όσο συγκαλύπτεται η βασική κοινωνική διαιρετική τομή μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας.

Ενώ ο αντίλογος στις ΕΟΖ επικεντρώνεται στις εργασιακές συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης που, όπως γνωρίζουμε, ισχύουν στις ΕΟΖ των λεγόμενων αναπτυσσόμενων χωρών, επικαλείται εξίσου την επερχόμενη συντριβή, από το μεγάλο κεφάλαιο, των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων (επιχειρήσεων δηλαδή που απασχολούν από ελάχιστους αλλά μέχρι και 250 εργαζόμενους), οι οποίες αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία της επιχειρηματικής δραστηριότητας στη Μακεδονία και τη Θράκη, δίνοντας πάντα έμφαση στον αποικιοκρατικό χαρακτήρα των ΕΟΖ και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Παραβλέπεται έτσι αφενός η συμβολή των εμπορικών και βιοτεχνικών επιμελητηρίων και του ελληνικού κεφαλαίου στη διαδικασία και επισκιάζεται αφετέρου η σύγκρουση των συμφερόντων των εργατών της Ελλάδας με τα συμφέροντα των μικρών, μικρομεσαίων και μεγάλων αφεντικών.

Άλλωστε, οι ομοσπονδίες των επαγγελματοβιοτεχνών που εξανίστανται για το εν λευκώ «ναι» των επιμελητηρίων στις ΕΟΖ δεν το κάνουν επειδή ανησυχούν για την επικράτηση άθλιων εργασιακών συνθηκών και την απαγόρευση του συνδικαλισμού. Μικροί, μεσαίοι και μεγάλοι εργοδότες δεν διστάζουν να καταπατούν εργατικά ή ακόμα και ανθρώπινα δικαιώματα προς αύξηση των κερδών τους χωρίς την ύπαρξη κάποιας ΕΟΖ. Επιπλέον, παραγνωρίζεται το γεγονός ότι το ούτως ή άλλως καχεκτικό εργατικό δίκαιο της χώρας έχει ήδη αλωθεί εν πολλοίς στο σύνολο της επικράτειας, μια άλωση που είχε ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1990, εντάθηκε στην εποχή του ΔΝΤ και συνεχίζεται, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή μη ΕΟΖ. Μήπως όμως δεν υπάρχουν ήδη άτυπες αλλά και διά νόμου «ΕΟΖ», που λειτουργούν εδώ και χρόνια;

Ας θυμηθούμε τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης (άρθρο 4, Ν. 2639/1998) ανάμεσα σε επιχειρήσεις κι εργοδοτικές ενώσεις περιοχών και τα αντίστοιχα εργατικά κέντρα, που ξεκίνησαν να εφαρμόζονται από το 1997 σε περιοχές με υψηλή ανεργία, με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του περιεχομένου των συλλογικών συμβάσεων εργασίας για ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, τη δημιουργία γεωγραφικών ζωνών χαμηλού κόστους εργασίας και την περαιτέρω διάσπαση της εργατικής τάξης και των κλαδικών συνδικάτων.

Παραγνωρίζεται επίσης το γεγονός ότι η προσπάθεια δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, με τη Διασυνοριακή Ελεύθερη Βιομηχανική Ζώνη Οικονομικών Συναλλαγών (ΔΕΒΖΟΣ Α.Ε.) στο Ορμένιο του Έβρου για τη δυνατότητα εκμετάλλευσης εργατών και από γειτονικές χώρες, η πορεία της οποίας έχει υπάρξει αδιαφανής. Μήπως οι Περιοχές Ολοκληρωμένης Τουριστικής Ανάπτυξης (Π.Ο.Τ.Α.), που ξεκίνησαν να μπαίνουν σε λειτουργία από το 1997 και ευνοούν τα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, δεν αποτελούν «ΕΟΖ» που εκμεταλλεύονται Έλληνες και ξένους εργάτες (είτε μετανάστες είτε φοιτητές τουριστικών σχολών στις ανατολικές ευρωπαϊκές χώρες) επιφέροντας καταστροφές στο περιβάλλον και την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά; Ας μην ξεχνάμε ότι σε τμήμα του λιμανιού του Πειραιά, ενός από τα τρία λιμάνια στην Ελλάδα που θεωρούνται Ζώνες Ελεύθερου Εμπορίου, η ιδιοκτήτρια COSCO έχει επιβάλει κινεζικές εργασιακές συνθήκες. Οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες στη Μηχανιώνα δεν εργάζονται, άραγε, υπό ειδικό καθεστώς όταν το κράτος αποφασίζει ότι πρέπει να ασφαλίζονται πλέον στον ΟΓΑ και όχι στο ΙΚΑ;

Πέρα από τις ήδη υπάρχουσες διά νόμου «ΕΟΖ», υφίστανται άτυπες ειδικές οικονομικές ζώνες που η ανάπτυξή τους και η κερδοφορία τους βασίζεται μεν στη φοροδιαφυγή (η οποία, όταν νομιμοποιείται, λέγεται φοροαπαλλαγή και αναπτυξιακό κίνητρο), αλλά κυρίως στις εξοντωτικές εργασιακές συνθήκες. Η ΕΟΖ της Μανωλάδας στην Πελοπόννησο είναι ένα από τα πιο τρανταχτά (και γνωστά) παραδείγματα.

Όταν ο Δ. Καζάκης ανοίγει τα μάτια των τηλεθεατών για τη διαφορά ιδιοκτησίας και κυριότητας, περιγράφοντας τις ΕΟΖ ως περιφραγμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εργασίας, όπου θα απαιτείται η επίδειξη ταυτότητας ή διαβατηρίου στον οπλισμένο ιδιωτικό μπράβο της πύλης, ξεχνά τους μαντρωμένους και βάναυσα κακοποιημένους μετανάστες που, στερημένοι από τα χαρτιά τους και χρεωμένοι, ζουν όμηροι στην Ηλεία, όπως και τους ξυλοφορτωμένους δημοσιογράφους που τόλμησαν να χώσουν τη μύτη τους σε… ξένα χωράφια. Ξεχνά τη συνέργεια των αρχών αυτού του κυρίαρχου έθνους με τον φιλόξενο πολιτισμό στο έγκλημα που συντελείται στο ιερό άβατο των σχέσεων εκμετάλλευσης. Η υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας, ωσάν αυτή η χώρα να αποτελείται αποκλειστικά από καλούς κι αγαθούς ανεξάρτητους κι ελεύθερους παραγωγούς, που θίγονται από τη «συσσώρευση δι’ απαλλοτριώσεως» του κακού γερμανικού κεφαλαίου, παρατείνει κι εντείνει τον τρόμο και την αθλιότητα των θιασωτών του φανταστικού Δ' Ράιχ, ενός τρόμου προκαλούμενου από την αθλιότητα μιας αντίληψης που ακόμα αντιμετωπίζει τις εξελίξεις είτε ως νεοφιλελευθερισμό είτε ως επεκτατισμό είτε ως παγκοσμιοποίηση.

Οι ΕΟΖ αποτελούν στην ουσία εργαλείο ανάπτυξης του καπιταλισμού από τον 18ο αιώνα. Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Δανία το αξιοποιούν περιστασιακά εδώ κι αιώνες. Οι γεωγραφικές περιοχές που για σκοπούς ανάπτυξης της παραγωγής και του εμπορίου εξαιρούνται από τη νομοθεσία της υπόλοιπης επικράτειας διαφοροποιούνται μεταξύ τους ανάλογα με τις συνθήκες και τα επιθυμητά αποτελέσματα, λαμβάνοντας διάφορες ονομασίες (Special Economic Zones, maquiladoras, Export Processing Zones, Free Trade Zones κ.ά.). Οι σύγχρονοι σκοποί των ζωνών αυτών περιλαμβάνουν τη στήριξη ευρύτερων οικονομικών μεταρρυθμιστικών στρατηγικών, την αύξηση των εξαγωγών, την προσέλκυση ξένων (και όχι μόνο) άμεσων επενδύσεων και την αντιμετώπιση της ανεργίας.

Στη Δυτική Ευρώπη, οι ζώνες αυτές περιορίζονται στη συσκευασία και την αποθήκευση, εξαιτίας των κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαδικασίες επεξεργασίας επιτρέπονται μόνο στην Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου του Αμβούργου στην Γερμανία, στις Ελεύθερες Ζώνες Εμπορίου στα Κανάρια Νησιά και τις Αζόρες στην Ισπανία, στη Μαδέρα της Πορτογαλίας και σε υπερπόντιες περιοχές. Από την ίδια φιλοσοφία πηγάζουν τα πρoγράμματα Ελεύθερων Αστικών Ζωνών στη Γαλλία, κατά τα πρότυπα των Επιχειρηματικών και Ενισχυτικών Ζωνών στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ –όπου εντοπίζονται πάνω από 85 τέτοιες ζώνες για την αναζωογόνηση των υποβαθμισμένων αστικών περιοχών– αντίστοιχα. Οι επιχειρηματικές ζώνες υποστηρίχθηκαν στην Αγγλία τόσο από τον εμπνευστή τους, φαβιανό σοσιαλιστή καθηγητή Πίτερ Χολ, όσο και από τη συντηρητική κυβέρνηση της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Οι ΗΠΑ προχώρησαν στην ψήφιση σχετικών νόμων επί κυβέρνησης Ρέιγκαν, αλλά και Κλίντον. Μελέτες που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις στις εν λόγω περιοχές δεν έχουν υπάρξει. Μετά τη διάλυση του ανατολικού μπλοκ και της Σοβιετικής Ένωσης, πολλές χώρες στράφηκαν στη λύση των ελεύθερων ζωνών για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων και την πρόσδεσή τους στην παγκόσμια οικονομία. Κάποιες είχαν ήδη ξεκινήσει προσπάθειες πριν τη διάλυση, με σκοπό την ενίσχυση των εξαγωγών. Η περίπτωση της Πολωνίας, με 14 ενεργές ΕΟΖ, αποτελεί παράδειγμα του πόσο ευπρόσδεκτες είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξαιρέσεις οι οποίες, ενώ προβαίνουν σε αθέμιτο ανταγωνισμό και παραβιάζουν το ευρωπαϊκό εργασιακό και κοινωνικό κεκτημένο, αποφέρουν κέρδος. Το ελληνικό κεφάλαιο έχει κάνει μεγάλες επενδύσεις στις ΕΟΖ της Αλβανίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας αλλά και της Πορτογαλίας.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980, η Κίνα πραγματοποίησε το μεγάλο άλμα προς τον καπιταλισμό με την ίδρυση της ΕΟΖ της Σενζέν, ενός μικρού ψαροχωριού που μέσα σε 25 χρόνια μετατράπηκε σε αστική μητρόπολη στην οποία πλέον εμπερικλείονται δεκάδες άλλες ειδικές ζώνες, με διαφορετικά κίνητρα για επενδύσεις. Τα πλαφόν παραγωγής υφασμάτων και ρούχων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, που ίσχυαν μέχρι το 2005, ώθησαν τις επιχειρήσεις να μετακινούνται και να επενδύουν σε αναπτυσσόμενες χώρες ώστε να επωφελούνται από τα υψηλά όριά τους. Το αποτέλεσμα ήταν η εμφάνιση και ο γοργός πολλαπλασιασμός τέτοιων ζωνών (πλέον αριθμούν περί τις 3.500) στην Ασία, τη Λατινική Αμερική, την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία. Οι περισσότερες από τις θέσεις εργασίας στις ζώνες αυτές συγκεντρώνονται σε λιγότερες από δώδεκα χώρες, με πρώτη την Κίνα. Τα προϊόντα αφορούν υρίως ένδυση, υφάσματα, ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά είδη, και εξαρτώνται από το ήδη υπάρχον επίπεδο βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας.

Το συμπέρασμα τελικά είναι ότι οι προσπάθειες ανάπτυξης ΕΟΖ αναλαμβάνονται από χώρες που διαθέτουν τους απαιτούμενους θεσμούς και την τεχνογνωσία. Με άλλα λόγια, σε χώρες όπου τα εργασιακά, αλλά και δημοκρατικά, δικαιώματα δεν είναι πρακτικά κατοχυρωμένα, όπου επικρατούν συνθήκες εξαθλίωσης και υψηλής ανεργίας, και υπάρχει επομένως το απαιτούμενο συγκριτικό πλεονέκτημα για την ανάπτυξη κάποιων βιομηχανικών κλάδων μέσα στον διεθνή καταμερισμό εργασίας. Σύμφωνα με έρευνες του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας, παρατηρούνται δύο τρόποι προσέλκυσης επενδυτών όσον αφορά τα εργασιακά: είτε οι ζώνες εξαιρούνται από την εργατική νομοθεσία, είτε δεν λαμβάνονται μέτρα για την εφαρμογή της τελευταίας.

Η έκθεση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελεύθερων Συνδικάτων (ICFTU), το 2003, για τις ΕΟΖ (που αφορούσε μόνο τις αναπτυσσόμενες χώρες)τονίζει την καταστρατήγηση των κριτηρίων εργασίας των Συμβάσεων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας τόσο από την πλευρά των επενδυτών όσο και από την πλευρά των κρατικών αρχών. Η πρόσβαση συνδικαλιστών στον εργασιακό χώρο είναι σχεδόν ανέφικτη. Η επικοινωνία με τους εργάτες μπορεί να γίνει μόνο εκτός της εταιρείας, ενώ οι ζώνες κλείνονται από συρματοπλέγματα με οπλισμένους σεκιουριτάδες και απαιτείται άδεια της διοίκησης για είσοδο. Η συνεχής απειλή της απόλυσης, καθώς οι περισσότεροι εργαζόμενοι έχουν συμβόλαια ορισμένου χρόνου, επιτρέπει στους εργοδότες να παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία. Μαζί με την υπογραφή της σύμβασης εργασίας, οι εργαζόμενοι συχνά υπογράφουν επιστολές παραίτησης ώστε να απολύονται όποτε το αποφασίσει η διοίκηση. Ο ρυθμός απολύσεων και προσλήψεων είναι ιλιγγιώδης. Οι εργαζόμενοι σπάνια μένουν στις θέσεις τους πάνω από πέντε χρόνια, και η ανανέωση του εργατικού δυναμικού φτάνει ως το 40% κάθε μήνα. Πολλές φορές οι δηλωμένοι εργοδότες είναι πλασματικοί. Οι απειλές απόλυσης, σωματικής βλάβης, ακόμα και θανάτου, αποτρέπουν την οργάνωση των εργατών.

Στην Ονδούρα, οι εργαζόμενοι κατάφεραν να φτιάξουν ένα σωματείο (που εκπροσωπεί δύο επιχειρήσεις) το οποίο επιβίωσε και ισχυροποιήθηκε χάρη και στη διεθνή στήριξη. Οι εργαζόμενοι είχαν στόχο να φτιάξουν ένα σωματείο για όλη τη ζώνη, ώστε να μην αναγκάζονται να περνούν αυτή τη διαδικασία για κάθε εργοστάσιο ξεχωριστά, αλλά το υπουργείο Εργασίας αρνήθηκε την αναγνώριση κλαδικού σωματείου. Σε κάποιες χώρες, η διαχειριστική αρχή των ζωνών είναι κρατική και ορίζει μονομερώς τους μισθούς και τους όρους εργασίας. Αλλού η ασφάλεια στρατολογεί εργαζόμενους ώστε να αποτρέπεται η απεργιακή δράση. Εταιρείες κλείνουν και ανοίγουν με άλλες ονομασίες για να ξεφορτωθούν τα σωματεία. Οι εργοδότες στήνουν δικές τους ενώσεις εργοδοτών κι εργαζομένων και κίτρινα σωματεία. Σε χώρες όπου δεν απαγορεύεται η απεργία εν γένει, οι κυβερνήσεις επικαλούνται το εθνικό συμφέρον, καθώς οι εταιρείες στις ζώνες εκλαμβάνονται ως ζωτικής σημασίας για την εθνική οικονομία, με σκοπό οι απεργίες να κηρύσσονται τελικά παράνομες και καταχρηστικές.

Ο ελάχιστος ή μέσος μισθός ουσιαστικά δεν διαφέρει από τον μισθό της χώρας όπου βρίσκεται η ΕΟΖ, η έλλειψη συνδικαλισμού και η αδράνεια των Επιθεωρητών Εργασίας επιτρέπει όμως στους εργοδότες να προσλαμβάνουν «μαύρα». Δεν καταβάλλουν υπερωρίες, δεν παρέχουν στον εργαζόμενο τον απαιτούμενο προστατευτικό εξοπλισμό (ειδικά ρούχα, πόσιμο νερό, εξαερισμό) και η πρακτική άσκηση διαρκεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι σε κανονικές συνθήκες. Οι εργαζόμενοι κλειδώνονται στον χώρο εργασίας, με αποτέλεσμα πολλούς θανάτους λόγω φωτιάς. Οι γυναίκες, που αποτελούν το συντριπτικό ποσοστό των εργαζομένων στις ΕΟΖ, υποβάλλονται σε εξευτελιστικούς ελέγχους πρόληψης εγκυμοσύνης και απολύονται αν μείνουν έγκυες. Με τη μείωση του κύκλου ζωής των προϊόντων, ιδίως των ηλεκτρονικών, οι γραμμές παραγωγής αλλάζουν συχνά, και οι εργάτες οφείλουν να προσαρμόζονται – αλλιώς αντικαθίστανται. Οι προθεσμίες είναι εξαντλητικές, η πίεση μείωσης του κόστους συνεχής. Οι ώρες εργασίας κυμαίνονται στις 15-16 ώρες· δεν γίνονται σεβαστές ούτε καν οι φυσικές ανάγκες. Στη θεωρούμενη ως επιτυχημένη ζώνη των Φιλιππίνων, οι ουρολοιμώξεις και τα νεφρικά προβλήματα είναι γενικευμένο φαινόμενο.

Στην Ελλάδα, τα φαινόμενα αντισυνδικαλιστικού τραμπουκισμού, η «μαύρη» εργασία, τα κίτρινα συνδικάτα, η ανεπάρκεια της Επιθεώρησης Εργασίας, οι δολοφονικές και βάρβαρες επιθέσεις της εργοδοσίας, η ανοχή ή και φανατική στήριξη των αστυνομικών αρχών στους εργοδότες, δεν είναι πράγματα ούτε άγνωστα ούτε καινούργια. Τα εργατικά ατυχήματα δείχνουν τις συνεχείς παραβιάσεις των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας. Η ολοένα εντεινόμενη ευελιξία των εργασιακών σχέσεων, που στην ουσία πάντα ίσχυε στον ιδιωτικό τομέα και πλέον τείνει να επικρατήσει και στον δημόσιο, σε συνδυασμό με την αναστολή των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας ως γενικών και υποχρεωτικών (Ν. 4024 /2011), με σκοπό την πλήρη επικράτηση των ατομικών συμβάσεων και την πριμοδότηση της σύναψης επιχειρησιακής σύμβασης με Ενώσεις Προσώπων, καθώς και όσες άλλες αντεργατικές νομοθετικές ρυθμίσεις έπονται, παράλληλα με τη ραγδαία αύξηση της ανεργίας, συνιστούν ικανές συνθήκες ώστε να προχωρήσει στην πράξη η δημιουργία νομότυπων, πλέον, ΕΟΖ.

Σε εκδήλωση για τις ΕΟΖ στην Πελοπόννησο, ο Σάββας Ρομπόλης, επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, παρουσίασε την εναλλακτική αναπτυξιακή πρόταση της ΓΣΕΕ: τη δημιουργία ολοκληρωμένων συμπλεγμάτων δραστηριοτήτων (clusters) με σκοπό την εξασφάλιση της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας, της ποιότητας των ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών, καθώς και των εργασιακών και κοινωνικών συνθηκών παραγωγής τους στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού και διεθνούς ανταγωνιστικού περιβάλλοντος. Με τυφλή προσήλωση στην ανταγωνιστικότητα, προωθείται μια σοσιαλδημοκρατική αντίληψη που επικαλείται την πιο σωβινιστική εκδοχή του εργατικού συνδικαλισμού ποντάροντας στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης άλλων χωρών και την ευημερία της ελληνικής εργατικής τάξης· μέσω της γνώσης, της καινοτομίας και της διά βίου εκπαίδευσης των εργαζομένων, η ευθύνη για την ανεργία μετατίθεται στον ίδιο τον εργαζόμενο, που δεν προσπαθεί αρκετά να εκσυγχρονίσει και να εμπλουτίσει τις δεξιότητές του.

Ο αγώνας ενάντια στην ίδρυση ΕΟΖ θα κριθεί ως προς τη δυνατότητά του να συμβάλει στην αποσαφήνιση της ταξικής διάστασης αυτής της εξέλιξης και στη σύνδεσή της με όσες άλλες οπισθοχωρήσεις έχει επιφέρει όχι μια «προδοτική» πολιτική διαχείρισης της κρίσης, αλλά μια πολιτική εντατικοποιημένης αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης του κόσμου της εργασίας, με σκοπό την εξασφάλιση της δυνατότητας αναπαραγωγής του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Θα είναι ένας αγώνας ελλήνων και μεταναστών εργατών, αλλά κι ένας αγώνας αλληλεγγύης στους εργάτες των ΕΟΖ όλων των χωρών, για να αναδειχθεί το αδιέξοδο των συστημικών λύσεων και να συντριβεί η διαστρεβλωτική εθνικοπατριωτική ρητορεία.

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο πέμπτο τεύχος

της Λεύγας που κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2011.

Ρεμπέτικο γλέντι οικονομικής ενίσχυσης για την δημιουργία λέσχης "Αναιρέσεις" στο Βόλο

2012-03-06T15:56:00.001+02:00

Η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και το Νέο Αριστερό Ρεύμα Βόλου, στα πλαίσια της προσπάθειας μας πανελλαδικά να συμβάλλουμε αποφασιστικά στον διάλογο και τις διεργασίες για την δημιουργία και συνεκτική διαμόρφωση του σύγχρονης επαναστατικής θεωρίας για την κομμουνιστική απελευθέρωση του 21ου αι και την προβολή της ανυπόταχτης πολιτιστικής δημιουργίας, δημιουργεί και στον Βόλο την λέσχη θεωρίας και πολιτισμού "Αναιρέσεις".

Στo έδαφος της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού, όπου οι δυνάμεις του κεφαλαίου έχουν κηρύξει έναν κοινωνικό πόλεμο χωρίς προηγούμενο, όπου οι "μονόδρομοι" του ευρώ, της ΕΕ, των νόμων της αγοράς ξεθωριάζουν και η αντικαπιταλιστική διέξοδος τροφοδοτεί την ανάπτυξη της πάλης των δυνάμεων της εργασίας και της νεολαίας, θεωρούμε πιο αναγκαία από ποτέ, με άλλο πολιτισμό και με τα μάτια στο μέλλον της νικηφόρας προοπτικής, της κοινωνικής χειραφέτησης, και την δυνατότητα για μία σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική, την διαμόρφωση ενός μαζικού, ανυπόταχτου και σύγχρονου επαναστατικού κομμουνιστικού ρεύματος στην νεολαία και στην εργαζόμενη πλειοψηφία.

Καλούμε φίλους, συντρόφους, συναγωνιστές από άλλα νεολαιίστικα και εργατικά ρεύματα, καθώς και όλη την αγωνιζόμενη νεολαία και εργαζόμενη πλειοψηφία την Παρασκευή 9/3 στις 10:30 στο κτίριο Αρχιτεκτονικής-πεδίον του άρεως στο ρεμπέτικο γλέντι να διασκεδάσουμε και να συζητήσουμε πάνω σε αυτή τη βάση.

Κόμμα για την εργατική τάξη ή «όλα για το Κόμμα»;

2012-03-06T13:02:00.000+02:00

του Αλέκου Αναγνωστάκη

Το κόμμα, έγραφε στις 31 Mαΐου 1921 στο περιοδικό Rassegna Comunista, το ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Αμαντέο Μπορντίγκα, «είναι ένα σύνολο ανθρώπων που έχουν την ίδια γενική αντίληψη για την εξέλιξη της ιστορίας. Που έχουν μια σαφή αντίληψη του τελικού σκοπού της τάξης που εκπροσωπούν και που έχουν ετοιμάσει εκ των προτέρων ένα σύστημα λύσεων στα ποικίλα προβλήματα τα οποία το προλεταριάτο θα αντιμετωπίσει όταν αυτό γίνει η άρχουσα τάξη. Γι’ αυτό τον λόγο», καταλήγει χωρίς περιστροφές, «η εξουσία της τάξης μπορεί να είναι μονάχα η εξουσία του κόμματος». Οι αντιληψεις αυτές, για το κόμμα αποκλειστική πρωτοπορία, το κόμμα υπερβατική έννοια που δρα στο όνομα της εργατικής τάξης και τελικά επ’ αυτής, αποτέλεσαν και αποτελούν ρεύμα στο κομμουνιστικό κίνημα. Στη διαπάλη που έγινε, ο Αντόνιο Γκράμσι και το ρεύμα που εκπροσωπούσε, χρειάστηκε να πράξουν και να πουν ενάντια σε αυτή τη λογική.

Στις 29 Φεβρουαρίου 2012 το μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ Δ. Γόντικας, δημοσίευσε ένα μακροσκελές άρθρο για το κόμμα με τίτλο «Τοηθικό κύρος των κομμουνιστών». Ο ρίζες της πολιτικής του αρθρογράφου για το κόμμα, βρίσκονται στις ιστορικά αδιέξοδες, επιζήμιες και επικίνδυνες αντιλήψεις Μπορντίγκα. Το άρθρο περιρρέεται από την επαναλαμβανόμενη αντίληψη ενός πάνσοφου κόμματος (δηλαδή μιας σοφής καθοδήγησης) στο οποίο «όλες οι θέσεις και προβλέψεις και σε θεωρητικό και πολιτικό - πρακτικό επίπεδο στα πιο φλέγοντα προβλήματα της εποχής μας δικαιώνονται από τις εξελίξεις» (Pιζοσπάστης 29/12/10).

Ο Δ. Γ. αντιμετωπιζει το κόμμα ως την αποκλειστική πρωτοπορία της τάξης και όχι ως την ανώτερη ειδική ιδεολογικοπολιτική πρωτοπορία της. Έτσι όμως η γενικότερη πρωτοπορία, από μορφή κίνησης της ιστορικής επαναστατικής πράξης των ιδίων των εργαζόμενων, περιορίζεται στην ειδική πρωτοπορία και το επιμέρους, το κόμμα. Το δε κόμμα μετατρέπεται στο συνολικό και το συνολικό –η ευρύτερη αντικαπιταλιστική πράξη της εργατικής τάξης– γίνεται το επιμέρους. Στην ουσία, η αυτοτελής αντικαπιταλιστική πάλη των ιδίων των εργατών δεν αντιμετωπίζεται ως το καθοριστικό στην ανάπτυξη της επαναστατικής πάλης, αλλά ως το αποκλειστικό αποτέλεσμα της δράσης του κόμματος. Αυτή ακριβώς η αποσύνδεση της ειδικής πρωτοπορίας, του κόμματος, από τη γενική πρωτοπορία –την οποία στην ουσία αγνοεί πλήρως– τις πολυάριθμες αντικαπιταλιστικές θελήσεις, συλλογικές πράξεις και αγώνες της εργατικής τάξης, είναι η βάση της αυτονόμησης από την τάξη. Η ίδια εργολαβική αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ για τον κατ’ αποκλειστικότητα πρωτοπόρο ρόλο του κόμματος οδηγεί στο να «ξεχνιέται» από τον Δ. Γοντικα ο υπέρτατος νόμος της πάλης των τάξεων, πως η «χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι υπόθεση της ίδιας» (Μαρξ, Γερμανική Ιδεολογία). Τον οδηγεί να συλλογίζεται γύρω από την αρχή πως το κοινωνικό και το πολιτικό επικοινωνούν μεταξύ τους, περνώντας αποκλειστικά μέσα από τα σινικά τείχη του κόμματος, αντί να αποτελούν μια διαλεκτική σχέση σε όλες τις σφαίρες της ταξικής πάλης.

Το κόμμα όμως νέου τύπου του Λένιν, στην αυγή του και παρά τα αντίθετα γραφόμενα, η ίδια η μαρξική αντίληψη και πρακτική στην εξέλιξή της, ως μέτρο και κριτής της ανεξάρτητης παρουσίας και δράσης του κόμματος, έχουν την ιδεολογική οργανωτική και πολιτική ανάπτυξη των ευρύτερων φορέων και οργάνων της εργατικής πολιτικής, της ευρύτερης και γενικότερης πρωτοπορίας, δηλαδή της ιδίας της αντικαπιταλιστικης αυτενέργειας των εργατών. Η επιμονή στο «όλη η εξουσία στα σοβιέτ», στον αποφασιστικό και καθοριστικό τους πολιτικό ρόλο, αποδεικνύουν την ευρύτερη αντίληψη των ηγετών του μπολσεβικισμού για το χαρακτήρα του πολιτικού υποκειμένου της επανάστασης. Εκεί, εντός των σοβιέτ και εντός του κόμματος, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός αντιμετωπίζεται ως μέσο συγκέντρωσης όλων των απειθαρχιών απέναντι στην αστική πολιτική και όχι όπως μεταλλάχθηκε με την πρώιμη ήττα των μπολσεβίκων, ως αποκεντρωμένη πειθαρχία των πάντων απέναντι στο Κόμμα.

Στο σημερινό αχαλίνωτο καπιταλισμό, από τη μια οι βιομηχανικές και επιστημονικές δυνάμεις ξύπνησαν με τέτοιο τρόπο που καμιά περίοδος δεν μπορούσε να διανοηθεί. Από την άλλη, στη σε εξέλιξη κρίση εμφανίζονται δείγματα υπεραντιδραστικότητας και παρακμής που παραπέμπουν σε μεσαιωνικού τύπου φρικαλεότητες. Σ’ αυτήν ακριβώς την κρίσιμη φάση, διασταυρώνονται τα πιο αμείλικτα καθημερινά ερωτήματα της στοιχειώδους επιβίωσης του λαού με τις μεγάλες επιδιώξεις, ερωτήματα και αναγκαιότητες της Iστορίας. Σε αυτή τη φάση οι κομμουνιστές βάζουν πάνω απ’ όλα την υπόθεση της αντικαπιταλιστικης ανατροπής της επίθεσης με επιδίωξη την επανάσταση και τον κομμουνσμο, σαν υπόθεση της ίδιας της εργατικής τάξης. Εκεί το κόμμα, ως το κρίσιμο και το καθοριστικό, το αντικαπιταλιστικό μέτωπο ως το αποφασιστικό και η αντικαπιταλιστική πτέρυγα του κινήματος στη διαλεκτική τους σχέση οφείλουν να επαληθεύουν το διακριτό, ειδικό και κρίσιμο πρωτοπόρο ρόλο τους.

Η Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου

2012-03-06T10:32:00.000+02:00

Το Σάββατο 10/03/2012 στις 19.30 στη Λέσχη Θεωρίας και Πολιτισμού “ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ” θα γίνει η 2η εκδήλωση στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 100 χρόνια από την ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος με θέμα: “Η Θεσσαλονίκη του Μεσοπολέμου”.

Ομιλητές: Γιάννης Γκλαρνέτατζης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Κώστας Παλούκης.